Και η Ισμήνη φυσικά…

Το «backstage» δημιουργήθηκε για να γράφουμε αυτά που θέλουμε, αυτά που νιώθουμε και αυτά που ζούμε. Χωρίς να έχουμε οδηγίες ή περιορισμούς. Ελεύθερα. Ο καθένας μας θα επίλεγει ότι θέμα θέλει και θα γράφει γι’ αυτό. Πολλές φορές μπορεί να μην υπάρχει καν θέμα και να είναι απλά σκέψεις… Εξάλλου δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε για το γράψιμο: ηρεμεί και ανακουφίζει.

Σ’ αυτήν την ενότητα, λοιπόν, εγώ επέλεξα να γράφω κυρίως για τις συνεντεύξεις των αθλητών που κάνω για το Sportime Show. Θα μου πεις, αφού μπορεί να τις δει κανείς ολόκληρες στα βίντεο της εκπομπής στο Web TV, γιατί να γράψεις γι’ αυτές; Γιατί -δυστυχώς- όσο αληθινό και αν είναι αυτό που καταγράφει μια κάμερα, δε μπορεί να καταγράψει στον απόλυτο βαθμό τα συναισθήματά σου εκείνη τη στιγμή. Και φυσικά, γιατί αλλιώς είναι να ζεις κάτι και αλλιώς είναι απλά να βλέπεις κάτι. Θα μιλήσω για το πως τις έζησα εγώ λοιπόν, και σε κάθε Backstage θα προσπαθώ να βάζω κάποιο απόσπασμα που -για κάποιο λόγο- κόπηκε στο μοντάζ.

Η πρώτη μου συνέντευξη ήταν ο Σπύρος Γιαννιώτης. Η μόνη φορά που θα τον αποκαλέσω σ’ αυτό το κείμενο με το επίθετό του -από εδώ και στο εξής θα είναι ο Σπύρος. Θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος πως ένας τεραστίου βεληνεκούς αθλητής όπως ο Σπύρος δέχτηκε να δώσει σε μια άσημη δημοσιογράφο, που κάνει τα πρώτα της βήματα, μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, τη στιγμή που μάλιστα δε συνηθίζει γενικά να δίνει συνεντεύξεις. Και το πιο σημαντικό: σε ένα κανάλι που δεν είχε ακόμα πάρει τη σημερινή του μορφή! Απάντηση δεν έχω να δώσω. Προφανώς κάτι «είδε». Οταν τον συνάντησα από κοντά εγώ «είδα»  σ’ εκείνον αυτό για το οποίο είχα ακούσει από ανθρώπους που τον ήξεραν: το μεγαλείο της ψυχή του.

Μέχρι να συναντηθούμε τη μέρα της συνέντευξης είχαμε μιλήσει αρκετές φορές στο Instagram και σχεδόν πάντα μιλούσαμε για τον μικρό Διονύση, το γιο του. Μάλιστα μου είχε στείλει και φωτογραφίες του μικρούλη (πριν ακόμα αρχίζει να τις ανεβάζει ο ίδιος στο προφίλ του) όταν έπαιζε ή κάθονταν παρέα στο σπίτι. Ευγενικά μου είχε ζητήσει να μη τις δημοσιοποιήσω πουθενά. Η αλήθεια είναι ότι δεν το σκέφτηκα καν. Ένιωσα τυχερή και μόνο που είχε μοιραστεί μαζί μου κάτι τόσο σημαντικό. Ο μικρός έχει μεγαλώσει πια και κάθε φορά που ανεβάζει φωτογραφία με την υπέροχη γυναίκα του Ισμήνη και με τον μικρό Διονύση «τρέχω» για like!

Το να συναντάς ανθρώπους σαν τον Σπύρο είναι ευλογία, πόσο μάλλον όταν δείχνουν να σε εμπιστεύονται και να σε εκτιμάνε. Του έχω πει ευχαριστώ, θα του το πω και από εδώ: ευχαριστώ για τη συνέντευξη αλλά κυρίως ευχαριστώ για τα συναισθήματα που ένιωσα τον Αύγουστο του 2016.

Υποσχέθηκα αδημοσίευτο υλικό σωστά; Από τον Σπύρο επέλεξα τη συγκινητική στιγμή που μιλάει για τον γιο του και φωτίζουν τα μάτια του…

Οτι και να αποφασίσει να κάνει ο Διονυσάκης στη ζωή του είναι σίγουρο ότι θα το κάνει με… ψυχή!