Δεν έχουν περάσει όλοι καλές Πασχαλιάτικες γιορτές, όχι…

Στις παιδικές ψυχούλες όλων μας η λαμπάδα είναι συνδεδεμένη με κάτι σούπερ ουάου και ρουχαλάκια από τον νονό μας. Ή μήπως όχι; Η λαμπάδα κύριοι δεν ήταν ότι πιο όμορφο τις άγιες ημέρες του Χριστούλη μας. Είναι πολλοί εκεί έξω που ούτε θέλουν να θυμούνται αυτή την μεγάλη πλεκτάνη που παιζόταν στις πλάτες μας από θεούς & δαίμονες aka νονούς, τις ημέρες αυτές: Γι΄αυτό και ζητήθηκε από 5 φίλους μας να μας πουν την δική τους τραυματική εμπειρία των παιδικών τους χρόνων με μια λαμπάδα στο χέρι, ναι!

Χάρης Αττώνης

Θυμάμαι κάπου στην έκτη δημοτικού, πλησίαζε το Πάσχα κι είχαν αρχίσει να πρώτο βγαίνουν τότε οι λαμπάδες με τα επώνυμα παιχνίδια. Που ήταν δηλαδή κυρίως παιχνίδι και δώρο η λαμπάδα. Είχα βάλει στο μάτι νομίζω μία με το μικρό μου Πόνυ και φρόντισα να ενημερώσω τη μάνα μου για να ενημερώσει την νονά μου. Γυρίζω λοιπόν τρεχάλα εκείνο το βράδυ στο σπίτι από τα αγγλικά για να βρω τη λαμπάδα που είχε αφήσει η νονά. Ήταν ένα στενόμακρο κουτί και καθόλου δεν έμοιαζε να χωράει μέσα ούτε τη χτένα του μικρού μου Πόνυ. Σκίζω το χαρτί και αποκαλύπτω μια λαμπάδα γαλανόλευκη σε σχήμα σπίρτου. Η νονά είπε πως είμαι μεγάλος πια για παιχνίδια και μου πήρε μια σοβαρή λαμπάδα. Αυτή λοιπόν η μεγάλη γυαλιστερή φαλλική λαμπάδα ήταν κι η τελευταία που έλαβα και το σχήμα της δε θα το ξεχάσω ποτέ. Το μικρό μου Πόνυ το πήρα ξεχωριστά, χωρίς λαμπάδα μετά. Ευτυχώς η μάνα μου δεν είχε ποτέ πρόβλημα με τα παιχνίδια που επέλεγα να παίξω…

Μαντλέν Θεοφιλοπούλου

Με το Πάσχα τα πήγαινα πάντα καλά, μου φτιάχνει τη διάθεση (όλως παραδόξως). Λίγο που έχει μπει η Άνοιξη, λίγο που κάποιες φορές μπορεί να κάνεις και την πρώτη βουτιά, ΓΟΥ-ΣΤΑ-ΡΩ! Βόλτες, ταχινόσουπες, νονοί, κοκορέτσια και σιχαμένα δυναμιτάκια είναι μερικές από τις λέξεις κλειδιά της ιστορίας. Έχω τους καλύτερους νονούς του κόσμου και σίγουρα αυτό συνέβαλλε στο να γουστάρω ακόμα περισσότερο το Πάσχα. Η νονά μου πάντα το πετύχαινε όμως ρε φίλε. Πως το κάνουν αυτό;! Από την εποχή που περνάς το λέβελ Μπάρμπι και κουκλάκια όμως, στο λέβελ γνωστό και ως εφηβεία αρχίζουν τα δύσκολα. Δύσκολα γιατί όσο καλή θέληση και να έχουν οι νονοί, δεν μας αρέσει τίποτα. Θυμάμαι ήμουν γύρω στα 16 όταν άνοιξα το κουτί μπροστά στη νονά μου και ήρθα αντιμέτωπη με ένα κερί που είχε περασμένη μια κορδέλα και ένα μπρελόκ. Τρόμος. Τρόμος γιατί δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ! Τώρα που το σκέφτομαι μια χαρά ήταν, τι να μου έπαιρνε δηλαδή κι αυτή στα 16. Εκείνη τη στιγμή όμως, δεν ήξερα από που να φύγω, αλλά δεν ήθελα να την στεναχωρήσω. Και ναι το παραδέχομαι. Σε εμένα έπρεπε να το δώσουν το όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου και όχι στην Χίλαρυ την Σουάνκ που έφαγε τις μπουνιές με τη σέσουλα εκείνη τη χρονιά. Αλήτες!

Κωνσταντίνος Καλφακάκος

Δεν θυμάμαι πολλά από λαμπάδες στην παιδική ηλικία, επειδή συνήθως με ξεχνούσε ο νονός μου. Αλλά έχω μια σχετικά πρόσφατη ιστορία δεκαετίας. Είχαμε πάει με τους καλύτερους φίλους μου, στο χωριό ενός από αυτούς, στην Εύβοια. Η μητέρα του έκανε την ευγενική κίνηση να μας πάρει λαμπάδες αλλά ταυτόχρονα ήθελε και να το διασκεδάσει. Οι λαμπάδες ήταν όλες ροζ, με κορδέλες και κάτι μεγάλες λούτρινες καρδιές με φατσούλες. Φυσικά και πήραμε τις λαμπάδες ακέραιες στην εκκλησία, για να δείξουμε πως το αστείο αυτό θα τραβήξει. Αυτό που δεν φανταζόμουν όμως ήταν πως κατά τη διάρκεια της Ανάστασης θα βρισκόμουν με μια φλεγόμενη λαμπάδα που στάζει λιωμένο λούτρινο. Ένας από τους φίλους, μου είχε βάλει διακριτικά φωτιά. Αυτό δεν έμεινε ατιμώρητο και έτσι προχώρησα σε αντίποινα, καταλήγοντας κρατάμε και οι τέσσερις φλαμπέ αντικείμενα και να γίνουμε το θέμα του χωριού.

Δέσποινα Παππά 

Λοιπόν για χρόνια οι δικοί μου μου έπαιρναν κρυφά λαμπάδα και μου λέγαν ότι είναι από την θεία μου από την Αμερική η οποία ήταν και η νονά μου. Όταν μεγάλωσα τύπου τέλη Γυμνασίου αρχές Λυκείου σταμάτησαν και παίρνανε τις μαζικές που δεν τρελαινόμουν κιόλας αλλά μου λέγαν ότι μεγάλωσες πια και έτσι πρέπει και μετά από χρόνια μου είπαν με φυσικότητα ότι όλες τις λαμπάδες μου τις είχαν πάρει αυτοί, τύπου χαζή είσαι δεν σε είχαμε καν βαφτίσει απλά θέλαμε να νιώθεις ότι δεν είσαι διαφορετική…

Ναταλί Σαϊτάκη

Τα παράξενα και «τραυματικά» για την παιδική μου ψυχή περιστατικά του Πάσχα ήταν ο ορισμός του first world problem. Δεν ήξερα ποια από τις (κατά μέσο όρο) 4 ή 5 λαμπάδες να πάρω μαζί μου στην Ανάσταση. Διότι την εποχή της υπερβολής, μια λαμπάδα δεν ήταν αρκετή. Εκτός από τη νονά μου, μου έφερναν λαμπάδες η θεία μου, η άλλη θεία μου, η νονά της αδερφής μου (κι αυτή θεία μου) και όποιος άλλος ερχόταν στο σπίτι για επίσκεψη πριν το Μεγάλο Σάββατο. Δεν τις ζητούσα εγώ, αλλά από τη στιγμή που βρισκόταν στο χώρο, έπρεπε να βασανιστώ για να αναδείξω τη φιναλίστ της βραδιάς της Ανάστασης. Μινιμαλισμός τύπου «κερί σε σχήμα σπίρτου» ή «Μπάρμπι οδοντίατρος με δώρο την καρέκλα ασθενούς»; Τις νοσταλγώ αυτές τις εποχές, δεν θα πω ψέματα.

Της Σοφίας-Θεοδώρας Γιλτίζη
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr