Με αφορμή τις σημερινές φοιτητικές εκλογές, ένα κείμενο αφιερωμένο σε υποψηφίους!

Δεν ξέρω αν ήμουν καλός φοιτητής, αν πήρα πτυχίο με την αξία μου, ή με το 75% της αξίας μου & ένα συνδυασμό από επικοινωνιακά τεχνάσματα που θα έκαναν περήφανο τον Frank Underwood του «House Of Cards». Αλλά κάθε φορά που ξεκινά ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο, πάντα θυμάμαι τους ανθρώπους που ξεγέλασα λίγο, ή σε σημείο παρεξηγήσεως, προκειμένου να πάρω πτυχίο από μια πανεπιστημιακή σχολή της Αθήνας, που προφανώς δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή. Θέλεις να πάρεις ιδέες; Be my guest.

Μέλη κομματικών νεολαίων

fititikes-ekloges-2016-xilo-ntropi-apotelesmata-ke-mia-dap-diaspasmeni-video

Ναι, το παραδέχομαι, έχω κάνει τα γλυκά μάτια σε μέλος κομματικής νεολαίας για να μου δώσει τις σημειώσεις της. Επρόκειτο για ένα μάθημα που δεν ήταν ποτέ απλό, που δεν κατάλαβα ποτέ έστω μια πρόταση και οι σημειώσεις της συγκεκριμένης κοπέλας το έκαναν να φαίνεται πολύ εύκολο. Ήταν τα Αρχαία Εβραϊκά. Όχι Κ, ποτέ δεν σε ψήφισα. Αλλά σίγουρα σε ευγνωμονώ για εκείνο το 6 που είχα πάρει στις προφορικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου 2006.

Πρόεδρος κομματικής νεολαίας
 ekloges_0

Ήθελα να το ζήσω. Αυτό το κλίμα «Election Day» που συμβαίνει σε κάθε Φοιτητικές Εκλογές. Ήθελα να το ζήσω και αν γινόταν, να εκλεγώ κιόλας. Ως μέρος της (Ας πούμε) «κόκκινης» κομματικής νεολαίας, ήξερα πως είχα μαζέψει τους απαιτούμενους ψήφους για να την εκπροσωπήσω στο 7μελές συμβούλιο των παρατάξεων. Λίγο πριν έρθει η στιγμή της δικής μου ψήφου, είχε εμφανιστεί μπροστά μου ο επικεφαλής της νεολαίας που ήταν το φαβορί για να κερδίσει. Ο διάλογος που ακολούθησε όντως συνέβη:

Επικεφαλής: «Ήρθε ή ώρα σου ε; Και ξέρεις τι θα ψηφίσεις..»

Εγώ: «Ε, ναι, σχεδόν»

«Ξέρεις ότι αν δεν μας ψηφίσεις, θα δημιουργηθούν προβλήματα μεταξύ μας, που δεν θέλεις να δημιουργηθούν…»

«Δηλαδή;»

«Δεν χρειάζεται να τα πούμε τώρα αυτά. Εγώ και τα παιδιά είμαστε φίλοι σου και αν ψηφίσεις σωστά, όλα θα πάνε όπως πρέπει, Γιαννάκη! («χτύπημα πλάτης»).»

Η απρόσμενη επιθυμία να γράψω στο ψηφοδέλτιο «ΔΑΠΑΡΑ: Ι will make you an offer you can`t refuse», έγινε πράξη. Όταν βγήκα από το αμφιθέατρο, έκανα νόημα στον επικεφαλής, πως όλα είχαν πάει «όπως πρέπει» . Μετά από 1 μήνα, ζητούσα αντικατάσταση στο φοιτητικό επταμελές και αμέσως μετά διαγραφή από την νεολαία που άνηκα. Ο επικεφαλής είχε γίνει πρόεδρος και δεν σταμάτησε ποτέ να με χαιρετά το ίδιο εγκάρδια, με χτύπημα πλάτης.

Γονείς

εξεταστική

Ένας τυπικός διάλογος με τους γονείς μου μετά από μια τυχαία εξεταστική:

«Πόσα μαθήματα σου μένουν;»

«Εεεεε, καμία δωδεκάδα…» (16 ήταν)

Μετά από ένα εξάμηνο

«Πόσα μαθήματα σου μένουν;»

«Εεεεε, γύρω στα 9… (12 ήταν)»

Και ξαφνικά είχε περάσει ο καιρός, είχαν περάσει περίπου 5 ακαδημαϊκά έτη…

Πόσα μαθήματα σου μένουν;»

«Εεεεε, 1 (3) για το πτυχίο!!!»

Οι σειρές και οι ταινίες μας είχαν μάθει ότι «αν πολλαπλασιάσεις τον αριθμό αντρών που έχει πάει μια γυναίκα με το 3, θα μάθεις την αλήθεια». Σορι, εγώ μόνο την παραπάνω αριθμητική ξέρω…

Ο τύπος που έβγαλε τη σχολή με 9.99

mrbeangif_Risegr.gif2

Πόσο χαιρόταν ο (ας τον πούμε) Κώστας, όταν βρισκόμασταν στο κυλικείο για καφέ και τσιγάρο και περνούσαμε μαζί τουλάχιστον 60 λεπτά σαν καλοί φίλοι. Ο Κώστας στη πραγματικότητα, ήταν ο καλύτερος φοιτητής του τμήματος, άρα ένας άνθρωπος με τέλειες σημειώσεις, που είχε κιόλας αναπτύξει τέλειες σχέσεις με τους επιτηρητές της εξεταστικής, άρα όποτε καθόμασταν δίπλα-δίπλα σε μάθημα, εκείνοι έκαναν τα στραβά μάτια. Σ`ευχαριστώ Κώστα, μάθε τώρα ότι δεν ήσουν ΠΟΤΕ φίλος μου.

Γραμματεία

Κι όμως, το καλοκαίρι του 2007, ήταν μια εποχή που είχα καταφέρει να δηλώσω 2 φορές το ίδιο μάθημα και να περάσει εντελώς απαρατήρητο από τη γραμματεία της σχολής μου. Επίσης ήταν μια εποχή, όπου η καθημερινή παρέα με τον φίλο Κώστα που ανέφερα παραπάνω, είχε πείσει τον αρχιγραμματέα να ανοίξει τα γραφεία της γραμματείας 2 ώρες νωρίτερα από το κανονικό, ώστε να αλλάξω μάθημα στη δήλωση μου, εκτός της προβλεπόμενης προθεσμίας. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ΠΤΥΧΙΟ.

Συγγραφείς ακαδημαϊκών βιβλίων

variemai_risegr

7 βιβλία το ένα μάθημα κορμού, 13 βιβλία το άλλο μάθημα, 2 βιβλία ΕΚΕΙΝΟ το μάθημα που μιλούσε για δόγματα και κανείς μας δεν καταλάβαινε λέξη. Κι όμως σε κάθε σχεδόν προφορική εξέταση, μπορούσα να απαντήσω με τις ίδιες 4,5 στερεοτυπικές εκφράσεις και να περάσω το μάθημα με 5.

Καθηγητές μέρος 1

kathigits

«Θα μας πείτε τι έχετε διαβάσει για τη σημερινή προφορική εξέταση;»

«Το «Χ» βιβλίο»

«Μα αυτό δεν περιλαμβάνεται στην ύλη.»

«Ε δεν πειράζει κύριε καθηγητά, ρωτήστε με.»

«Αφού δεν έχετε διαβάσει τα σωστά»

«Ναι, αλλά θυμάμαι τις παραδόσεις σας»

«ΑΑΑΑ Υπέροχα! Για να ξεκινήσουμε λοιπόν»

Κάπως έτσι είχε ξεκινήσει μια συζήτηση με τον καθηγητή θρησκειολογικού/ιστοριογραφικού μαθήματος κορμού Α` Εξαμήνου, λίγο πριν το ξεκίνημα προφορικής εξέτασης.

«Τι θα θέλατε να μας πείτε»

(Κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου το όνομα «ΦΡΥΓΙΑ» στις σημειώσεις του διπλανού μου)

«Θα ήθελα να μιλήσω για την πόλη της Φρυγίας» έλεγα και ξεκινούσα με δυνατή φωνή, μια μακρόσυρτη περιγραφή της πόλης και διαφόρων καταστάσεων που θυμόμουν αποσπασματικά. Ύστερα από μακρά σιωπή, ο καθηγητής με κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια ρωτώντας με: «Ένα 8 σας αρκεί κύριε Δημητρέλλο;» 

Εκείνο το μεσημέρι, φοιτητές που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο με εμένα και είχαν διαβάσει τη σωστή ύλη, αποχωρούσαν από το γραφείο του καθηγητή με χαμηλότερους βαθμούς από τον δικό μου. Κάποια στιγμή ο καθηγητής αντιλήφθηκε την παγωμάρα που επικρατούσε στο δωμάτιο και είπε σε όλους: «Μη σας προξενεί εντύπωση ο βαθμός του κυρίου Δημητρέλλου, ήταν η πιο σος ερώτηση του μαθήματος!»

Micfrop_risegr

Του Γιάννη Δημητρέλλου
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr