Υπάρχουν άραγε «κανόνες» όταν θέλεις ή δεν θέλεις έναν άνθρωπο;

«Το ghosting δεν είναι μαγκιά, είναι αυτοταπείνωση» έγραφε ο τίτλος αυτού του κειμένου της Λίνας Ρόκου και ναι, είμαι ένας από εκείνους που έχουν εξαφανιστεί ξαφνικά κατά τη διάρκεια μιας σχέσης.  Αν και καθώς διάβαζα το κείμενο της Λίνας συμφώνησα με τα περισσότερα ζητήματα που θέτει, ξεκίνησα να γράφω μια «απάντηση», όχι ως απολογία εκ μέρους όσων έκαναν ghosting, αλλά ως μια ευκαιρία από-ποινικοποίησης και απομυθοποίησης ανθρώπινων συμπεριφορών, που απλώς, συμβαίνουν.

Τι σημαίνει ghosting

busy

Όταν έχεις πάψει να νιώθεις κάτι για εκείνον/η, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως εκείνη η στιγμή που θα πρέπει να του/της εξηγήσεις με ειλικρίνεια τι ακριβώς συμβαίνει, είναι κοντά. Κάποιοι επιλέγουν να μη συμβεί ποτέ αυτή η στιγμή, ή να συμβεί μέσα από μηνύματα/τηλέφωνα/emails/social media και κάθε άλλο μέσο που δεν υποδηλώνει κατά πρόσωπο επαφή με άνθρωπο. Ghosting, δηλαδή εξαφάνιση…

Πώς ξεκίνησε

Ήταν Δεκέμβριος του 2016, όταν εκείνη (ας την πούμε M.) είχε μόλις φτάσει από την Κων/πολή για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα. Ανυπομονούσα όσο τίποτα άλλο να είμαστε μαζί, κάθε μέρα, κάθε βράδυ, μαζί. Ήταν όπως το είχα ονειρευτεί. Νοίκιαζε σπίτι 500 μέτρα μακριά μου και βδομάδα τη βδομάδα αποκτούσε φίλους, μάθαινε να επικοινωνεί με παράξενους και τρελούς Έλληνες, να ακούει ελληνική μουσική, να κυκλοφορεί στην Αθήνα με την άνεση μιας μέσης 30χρονης Αθηναίας. Ήμουν στο πλευρό της κάθε στιγμή και η σχέση μας είχε βαφτιστεί με τον προσδιορισμό, «Φίλοι που κάνουν έρωτα, φίλοι με προνόμια», μια φράση που βόλευε και τους δυο μας .

Μέχρι που δεν βόλευε κανέναν. Μέχρι που η διαφορετική γλώσσα, οι διαφορές στον τρόπο ζωής, στο χιούμορ, στις κοινωνικές και πολιτικές αναφορές και η αμοιβαία έλλειψη υπομονής και ψυχραιμίας ώστε να γεφυρωθούν οι διαφορές μας, δημιούργησαν ένα τέλμα.

Heaven Beside You

500_1L

Ήταν Μάρτιος του 2017, όταν ένα «γκλιν» του messenger ακουγόταν ξαφνικά μέσα στη νύχτα. Εκείνη (ας την πούμε Ε.), με ειδοποιούσε πως μετά από 6 μήνες δουλειάς σε τηλεοπτικό κανάλι στην Αλεξανδρούπολη, θα κατέβαινε Αθήνα για να ξεκινήσει το διδακτορικό της. Μερικά χρόνια πριν, η Ε. ήταν ένα κορίτσι που είχε εμφανιστεί ξαφνικά σε πλατό τηλεοπτικής εκπομπής όπου εργαζόμουν και για μια εβδομάδα, κάθε μέρα, μοιραζόμασταν αλκοόλ, ατελείωτες συζητήσεις pop κουλτούρας και ακροάσεις δίσκων των Nirvana, των Hole, των Alice In Chains και φυσικά το ίδιο κρεβάτι. Η Ε. βρισκόταν και πάλι στην Αθήνα. Με βαμμένα έντονα κόκκινα μαλλιά, με ακόμα πιο έντονη αυτοπεποίθηση, καθώς είχε στο ενεργητικό της, μόλις στα 26 της ,την παραγωγή και παρουσίαση δελτίου ειδήσεων, με μια λάμψη που ζάλιζε. «Που μένεις;» την ρώτησα το πρώτο βράδυ που τη συνάντησα. «Σωτήρος» απαντούσε, δηλαδή περίπου 700 μέτρα μακριά από το σπίτι μου, δίπλα σχεδόν στη M.. Με την οποία είχα διακόψει κάθε επικοινωνία.

Night With Penelope

Ήταν ένα βράδυ που εκείνη φορούσε ένα μαύρο φόρεμα, που χαμογελούσε και σχεδόν πόζαρε αισθαντικά κάθε φορά που μου απαντούσε, σαν μια μινιατούρα της Penelope Cruz. Ήταν από εκείνα τα βράδια που δεν θέλεις να τελειώσουν, γιατί είσαι βέβαιος πως το κορίτσι που έχεις δίπλα σου είναι πιο λαμπερό και πολύτιμο απ`ότιδήποτε άλλο στον κόσμο. Περίμενα εκείνη τη στιγμή πολλές βδομάδες ( που έμοιαζαν αιώνες) την σκηνοθετούσα στο κεφάλι μου, την προετοίμαζα καθώς κανονίζαμε στο τηλέφωνο για «εκείνο το ποτό που λέγαμε». Περίμενα εκείνη τη στιγμή ενώ κάθε δουλειά, κάθε κοινωνική συναναστροφή έμοιαζε εμπόδιο μέχρι να φτάσω στην τελική πίστα, την συνάντηση μας. Η Μ. απλώς είχε σβηστεί από το μυαλό μου.

Η μέρα είχε φτάσει.Ήταν Παρασκευή βράδυ, όταν έκλεισα τα μάτια και τη φίλησα. Όταν της ψιθύρισα την πιο ερωτική λέξη που είχα μέσα στο κεφάλι μου και ξαφνικά ο ουρανός έμοιαζε να έχει τρακάρει με κομήτη. Εκείνη τα έχασε. Έκανε ένα βήμα πίσω και μου ψιθύρισε «δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη.». Εκείνο το βράδυ, μετά από μερικά λεπτά σιωπής και μετά από μερικές αμήχανες συνομιλίες, αποχαιρετούσα την Ε. για πάντα.

Η επιστροφή

massa
Δεν πέρασαν πολλές μέρες μέχρι να στείλω μήνυμα, μέχρι να βρεθούμε ξανά με την Μ και να της εξηγήσω με κάθε λεπτομέρεια τι ακριβώς είχε συμβεί. «Δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά, σε καταλαβαίνω» ήταν η απάντηση της, αν και ήταν ολοφάνερο πώς είχε πληγωθεί. Περάσαμε εκείνο το βράδυ μαζί. Και το επόμενο. Μέχρι που σταμάτησε να δίνει σημεία ζωής. «Με το ίδιο νόμισμα» σκέφτηκα. Ένα μήνα αργότερα, μέσα σε μια συζήτηση chat, έγραφε «δεν θέλω πια να σε αγνοώ, κουράστηκα. Μην μου ξαναστείλεις. Δεν θέλω να είμαστε μαζί. Ούτε φίλοι, ούτε σεξ, τίποτα.». Αμέσως το μυαλό μου έκανε flashback στο καλοκαίρι του 2013, όταν ένα κορίτσι που είχαμε περάσει 2 χρόνια σχέσης σε διαδρομές Αθήνα-Μασσαλία-Παρίσι (και ανάποδα) με διαβεβαίωνε «έρχομαι Αθήνα για να το παλέψουμε μαζί» για να με ειδοποιήσει λίγες μέρες μετά μέσω μηνύματος πως «Είμαι Παρίσι, δεν θα έρθω, ρε Γιάννη δεν πάει άλλο, κουράστηκα.». Σύντομα έμαθα πως εκείνο το κορίτσι ήταν στη Χαλκιδική για διακοπές. Προτίμησε ένα ψέμα, μέσω μηνύματος, από το να αντιμετωπίσει το χωρισμό κατάματα. Άραγε είμαι καλύτερος εγώ, που προτίμησα την ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ;

Κανόνες (και η κατάργηση τους)

500full

Μπορούμε να συμφωνήσουμε πως σε κάθε ανθρώπινη σχέση υπάρχουν κάποιοι μίνιμουμ κανόνες ηθικής συμπεριφοράς: Όπως η ειλικρινής και πρόσωπο με πρόσωπο αντιμετώπιση του τέλους της σχέσης. Ο κάθε άνθρωπος αξίζει μια ειλικρινή και γεμάτη σεβασμό αντιμετώπιση τόσο σε στιγμές ανεμελιάς, όσο και σε στιγμές όπου κάθε όμορφο συναίσθημα έχει σβηστεί. Μπορούμε όμως να εγγυηθούμε για την εφαρμογή κάθε είδους κανόνα σε διαπροσωπικές σχέσεις; Ο φόβος, ο ενθουσιασμός, η άγνοια κινδύνου και ο αυθορμητισμός ανήκουν στον ανθρώπινο ψυχισμό κάθε άνδρα και γυναίκας και ουδείς μπορεί να εγγυηθεί την υποταγή τους σε κάθε είδους κανόνες ηθικής συμπεριφοράς. Γιατί, τελικά οι σχέσεις συμβαίνουν και τελειώνουν. Όπως κάθε τι άλλο. Όπως σ`εκείνη την ταινία του Woody Allen, που πρωταγωνιστούσε ο Jason Biggs και τελείωνε κάπως έτσι:
Jerry Falk: I was just saying how strange life is, how it’s full of inexplicable mystery.
Cab Driver: Well, you know, it’s like anything else.

(Anything Else, 2003)

 

(εικόνα: Mashable)

του Γιάννη Δημητρέλλου

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr