Τι θυμάται ένας από τους σημαντικότερους dj του club, Dj Sevek;

Το Club Decadence επιστρέφει εκεί από όπου ξεκίνησε και αυτό το καθιστά από μόνο του το urban γεγονός της χρονιάς! Η ανακαίνιση του αγαπημένου μας -και λέω μας γιατί προβλέπεται να γίνει και τη δικής μου γενιάς- συνεχίζεται πυρετωδώς ώστε να είναι έτοιμο πολύ σύντομα και να μας υποδεχτεί στην καυτή του έδρα στην οδό Βουλγαροκτόνου & Πουλχερίας! Σε μια βδομάδα από τώρα (29/04) θα γίνει το αναστάσιμο πάρτυ στον χώρο της Στοάς Μάταλα (Πατησίων 99-101 ), στο Old City! Ο Dj Sevek aka Γιάννης Μπεγνής θυμάται πράματα και θάματα από την εποχή που ήταν πελάτης μέχρι που πρωτομπήκε στον ιερό χώρο των decks του Club Decadence για να αφήσει κι αυτός τη δική του πινελιά στη χρυσή εποχή του ιστορικού αυτού κτιρίου, και όχι μόνο: Γιατί οι ιδέες δεν πεθαίνουν…

18034709_10154478060018148_1640015217_n

«Η πρώτη μου επαφή με το Decadence έγινε σαν πελάτης στα μέσα της δεκαετίας του ΄90. Φοιτητής, μόλις είχα έρθει από επαρχία, μαγεύτηκα από το μέρος και είπα στον εαυτό μου ότι εδώ πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψω και να γίνω κομμάτι του. Στην αρχή δούλεψα στην πόρτα, έκοβα εισιτήρια – σύντομα μπήκα πίσω από την μπάρα και έβαζα ποτά / έσπαγα ποτήρια, στην ίδια αναλογία. Μεγάλο σχολείο η πόρτα και η μπάρα για έναν εκκολαπτόμενο dj. Έρχεται σε επαφή με τους πελάτες, τους αφουγκράζεται. Όταν είναι έτοιμος παίζει για τον καθένα προσωπικά και για όλους μαζί, δεν αντιμετωπίζει τον κόσμο σαν μια άψυχη μάζα.

Επόμενο βήμα ήταν να μπω πίσω από τα decks. Ξεκίνησα σεμνά και ταπεινά, ανοίγοντας το πρόγραμμα του Χρήστου Δασκαλόπουλου κάθε Πέμπτη δέκα με δώδεκα νωρίς το βράδυ. Άλλο μεγάλο σχολείο αυτό. Αυτό όμως ήταν το Decadence, ένα μεγάλο σχολείο αν είχες πάθος για την μουσική, όπου μπορούσες να ακούσεις τα πάντα, σε εποχές που δεν είχες την ευκολία του ίντερνετ, από ανθρώπους που επίσης είχαν μεγάλο πάθος για την μουσική. Στις αρχές των 90’s στο μαγαζί άκουγες κυρίως την αμερικάνικη σκηνή (Sonic Youth, Nirvana, Pavement κτλ) αλλά μέχρι το τέλος της δεκαετίας  είχε αγκαλιάσει και την αντίστοιχη βρετανική με την άνθιση της brit pop  σκηνής. Γενικώς άκουγες τα πάντα, τα πιο ενδιαφέροντα και φρέσκα πράγματα.

Κάποια στιγμή έγινα και resident dj. Ανέλαβα αρχικά τον κάτω χώρο και σε πείσμα των καιρών έπαιζα παλιακή μουσική με τα “60’s inferno” parties, ανακατεύοντας surf, garage, soul, funk, acid jazz (που ήταν τότε στα πάνω της) μέχρι ελληνικά sixties που εκείνη την εποχή δύσκολα τα άκουγες αλλού. Ανέβηκα και στον πάνω stage, δούλεψα και ως υπεύθυνος λειτουργίας μαλώνοντας άλλους που έσπαγαν ποτήρια, δούλεψα στο γραφείο τύπου, πέρασα από όλες τις πιθανές θέσεις.

Το Ντέκα (για τους φίλους) πέρα από τον ιδιαίτερο χώρο του, ένα παλιό νεοκλασικό, έγινε ιδιαίτερα αγαπητό στον κόσμο και για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Είχε αυτοανακηρυχθεί σε αυτόνομο κράτος, εξέδιδε δικιά του εφημερίδα (Decadence Times), δικό του χαρτονόμισμα, δικό του τυπογραφείο, είχε δικιά του εκπομπή στο ραδιόφωνο και έβγαζε τα καλύτερα ραδιοφωνικά σποτ. Και κατά καιρούς συνέβαιναν τα πιο τρελά και πρωτοποριακά για την εποχή δρώμενα, όπως οπωροπωλείο, κουρείο, συναυλίες, προβολές, μέχρι και παραλία δωματίου με beach volley.

Δεν το αγαπούσε όμως μόνο το ελληνικό κοινό το Club Decadence, το αγαπούσαν και όλοι οι ξένοι μουσικοί που έρχονταν για συναυλίες. Ήταν το καθιερωμένο μέρος που πήγαιναν μετά. Υπήρξε βραδιά που βρίσκονταν μέλη από τρεις διαφορετικές μπάντες. Έχω την εικόνα του Jon Spencer να κάθεται μόνος του στον καναπέ να χαζεύει το κοινό και κανένας να μην του δίνει σημασία. Τους DEUS πίσω από την μπάρα να μοιράζουν ποτά στον κόσμο. Τον Steve Wynn, ένα βράδυ καθημερινής, να μπαίνει πίσω από τα decks για να παίξει με τα cds μου και να κάνει σαν μικρό παιδί που είχα μαζί μου Neil Young. Ξημερώματα Κυριακής να προσπαθώ να συνεφέρω τον Courtney Taylor των Dandy Warhols για να μην χάσει την πτήση του για Ιταλία. Και η λίστα είναι ατελείωτη.
Το Club Decadence ήταν πάντα γεμάτο, ακόμα και τις καθημερινές, ακόμα και αν έβγαινες μόνος σου θα συναντούσες κάποιον γνωστό. Είναι κομμάτι της ιστορίας μας και της πόλης μας, λίγο υπεύθυνο για αυτό που είμαστε σήμερα…».

Δες εδώ ποια είναι τα 9 θρυλικά μαγαζιά της Αθήνας που δεν θα ξεχάσουν ποτέ οι σημερινοί 30ρηδες.

Της Σοφίας-Θεοδώρας Γιλτίζη
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr