Λοιπόν για να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους. Όλοι έχουμε ένα συγγενή, φίλο, γνωστό με αστείο επώνυμο. Σε αυτήν την ιστορία είμαι εγώ. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πριν καν γεννηθώ, όταν μετά το γάμο ρώτησαν τους γονείς μου «ποιο επώνυμο θέλετε να πάρουν τα παιδιά;», εκείνοι χωρίς ίχνος δισταγμού απάντησαν: «Του πατέρα φυσικά». Άρη, Ευγενία συγχαρητήρια. Η ανθρωπότητα σάς ευγνωμονεί για τη σοφή επιλογή σας.

gif eponimo01 risegr

Θυμάμαι την μανούλα μου να μου εξηγεί όταν ήμουν έξι πως αυτό που καπνίζει ο Ποπάυ λέγεται τσιμπούκι, μόνο που αυτό είναι αντικείμενο γι΄αυτό γράφεται με γιώτα. Μου είχε φανεί εξαιρετικά αστείο, μέχρι που πήγα γυμνάσιο κι άρχισε να φαίνεται αστείο και στους άλλους. Αρχή της χρονιάς με πρώτη ώρα γυμναστική, ναι, είναι εκείνη ακριβώς η φάση που δεν ξέρεις αν νιώθεις ανακουφισμένος ή βαριέσαι αφόρητα.

gif eponimo02 risegr

«Ελάτε, πείτε μου τα ονόματά σας να γνωριστούμε», μας χαμογέλασε η γυμνάστρια με εκείνο το ύφος «θα σας πάω για μαλλί της γριάς μετά το μάθημα». «Τσιμπούκης Μιλτιάδης» της είπα όταν με κοίταξε. Αυτό ήταν, το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη της και κάτι μου έλεγε πως μάλλον δεν θα φάω μαλλί της γριάς.

«Σοβαρά μιλάς; Και γιατί δεν το έχεις αλλάξει;»

«Δεν έτυχε.»

«Να το αλλάξεις οπωσδήποτε, εγώ θα το είχα κάνει ήδη, θα έχεις πρόβλημα μεγαλώνοντας, να ξέρεις.» Και μετά από αυτή την γλυκιά και τίμια παιδαγωγική προσέγγιση ακούστηκε το συμπληρωματικό «Πω, Πω».

Κι όσο άβολη κι αν σου φαίνεται αυτή η στιγμή, τουλάχιστον ήταν ειλικρινής.

Άλλοι καθηγητές παρατόνιζαν το επώνυμό μου γιατί ντρέπονταν, κι έτσι είχαμε τα αμίμητα «Τσιμπουκής» και «Τσίμπουκης», συνοδευόμενα από τη δήλωση «Πώς τονίζεται αυτό, δεν καταλαβαίνω».

gif eponimo03 risegr

Και φυσικά, κλείνοντας το κεφάλαιο καθηγητές κι εκπαίδευση, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω μια λατρεμένη φιλόλογο στην οποία εύχομαι συχνά τα χειρότερα, που μου δήλωσε απλά: «Τσιμπούκης ε; Εσύ θα πιάνεις πουλιά στον αέρα». Μια σχέση μίσους ξεκινούσε.

Και ok, ας πούμε με τους καθηγητές παλεύεται η φάση, γιατί είναι μεγάλοι άνθρωποι και είναι λογικό να νιώθουν άβολα. Όταν όμως οι ίδιοι οι συμμαθητές σου έχουν ένα μαγικό τρόπο να παραλλάσσουν το επώνυμό σου, φτιάχνοντας λέξεις πιο γρήγορα κι από ράπερ σε freestyle, τότε το πράγμα αρχίζει να χοντραίνει. Εκτός από το «φτηνό βιβλίο κλειδί» (μετάφρασε τις λέξεις στα αγγλικά για να πάρεις ένα πολύ ψαγμένο αστείο), η σύνθετη λέξη ΤΣΙΜΠΟΥΚΟΠΑΡΑΚΑΛΙΑΡΗΣ είχε γίνει trend στο γυμνάσιο της Μεταμόρφωσης την χρονική περίοδο 2001-2004.

Το περιστατικό που με «σημάδεψε» ωστόσο συνέβη ένα μεσημέρι σε μαγαζί με video games όπου ήθελα να παραγγείλω κάποιο παιχνίδι για το pc.

«Σε τι όνομα να το κρατήσω το παιχνίδι;»

«Τσιμπούκης.»

Και κάπου εκεί, ένα ολόκληρο μαγαζί (7-8 άτομα περίπου) λύθηκε στο γέλιο. Ένας από τους πωλητές με πλησίασε και μιλώντας μου ψιθυριστά, μου είπε «Μην στεναχωριέσαι, και εμένα με λένε Φρατζόλα στο επώνυμο. Στο σχολείο με φωνάζανε Σικάλεως».

gif eponimo04 risegr

Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι. Το είχα αποφασίσει, θα άλλαζα επώνυμο όσο πιο σύντομα μπορούσα. Όταν το έμαθε η γιαγιά επαναστάτησε. «Όσο ζω εγώ αυτό δεν θα γίνει ποτέ, ακούς;», είπε κοιτώντας με έκπληκτη. Βασικά δεν ξέρω αν ήταν έκπληκτη ή απλά δε μπορούσε να κεντράρει λόγω καταρράκτη. Η γιαγιά τελικά πέθανε, το επώνυμο όμως δεν άλλαξε. Δεν άλλαξε γιατί θέλω να ζω σε ένα κόσμο που η λέξη Τσιμπούκης θα εμπνέει σεβασμό κι όχι ροζ πειράγματα. Δεν άλλαξε γιατί ως οικογένεια είμαστε περήφανοι γι΄αυτό. Και τέλος, δεν άλλαξε γιατί βαρεθήκαμε να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες.

Του Μίλτου Τσιμπούκη, obviously
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr