Τελικά για όλα φταίει το καστορέλαιο.
Ήταν Σάββατο πρωί, κυκλοφορούσα σε κεντρική περιοχή της Αθήνας έχοντας λίγο χρόνο για χάσιμο.

Ξαφνικά, βρέθηκα μπροστά από ένα παράξενο, ντιζαινάτο μαγαζί, που έπαιζε τζαζ και σόουλ μουσική, με αρκετούς πελάτες να βγαίνουν χαμογελαστοί και το κυριότερο: Κουρεμένοι. Με ένα γρήγορο τσεκ στην πλούσια χαίτη μου, διαπίστωσα πως είχε αρχίσει να θυμίζει επικίνδυνα το λουκ «Κούλης Καραταΐδης -1989″.

karataidis

Μπήκα μέσα. Και ήταν αργά όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που θα κουρευόμουν σε χιπστερικο κουρείο. Όσα ακολουθούν τα έζησα, ήταν απολύτως αληθινά.

Η αναμονή

johnnybarber1_3118425b

Mπροστά μου μια σειρά από τέσσερις κουρείς να έχουν αναλάβει από ένα κεφάλι ο καθένας, με μουσική υπόκρουση Frank Sinatra και swing/jazz. Ένας εξ` αυτών, με κοιτάει σκωπτικά από το κεφάλι μέχρι τα παπούτσια «Θα σας αναλάβει ο κύριος Πραξιτέλης» λέει βλοσυρά καθώς πλένει τα χέρια του. Αράζω για λίγα λεπτά στο σαλονάκι με τους κατάμαυρους καναπέδες από ατόφιο δέρμα και τα μάτια μου υπνωτίζονται από την βελόνα ενός πικάπ, που μοιάζει να χαράζει δίσκους εδώ και μια αιωνιότητα, θρονιασμένο στο υψηλότερο ράφι μιας βιβλιοθήκης σε χρώματα καφετί, με τα υπόλοιπα ράφια να μένουν ερμητικά κλειστά (ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΑ) και δίπλα της, μια ντουλάπα (ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ) που την καμουφλάρει ένα πόστερ του James Dean. Τελικά σε κουρείο ήρθα, ή σε συνέλευση του Δον Κορλέον;

Ο κουρέας

6-ricki-hall-mr-elbank

Και νάτος! Ο «κύριος Πραξιτέλης» ένας  20αρης που φοράει τιράντες και t-shirt (ΤΙΡΑΝΤΕΣ επαναλαμβάνω) με υποδέχεται («Καλησπέρα Σας» και για μια στιγμή νόμιζα ότι θα κάνει και υπόκλιση, αλλά δεν…). Αν και η φυσιογνωμία του παραπέμπει σε κιθαρίστα πάνκ ροκ μπάντας,  η γενειάδα του είναι ξεκάθαρα επηρεασμένη από τον Πανοραμίξ, και μοιάζει να έχει κρύψει έναν κανονικό ανθρώπινο ον εκεί μέσα.

FB5ZmFB3_400x400

Ο Πραξιτέλης με οδηγεί από μια εσωτερική σκάλα σε έναν εξώστη, με θέα τα κουρεμένα κεφάλια του ισογείου, καθώς παραβίαζαν την όσφρησή μου κάποιες ριπές από αρώματα που θα έπαιρνα όρκο πως έρχονταν από την καμπαρτίνα που φορούσε κάποτε ο παππούς μου («ΤΗΝ ΕΧΩ ΑΠΌ ΤΟ 1956!» μου έλεγε καμαρωτός, μες στο καταχείμωνο του 2005)

Η καρέκλα απ` το σαλούν

Barber

Έμοιαζε με μπάρα από κάποιο σαλούν της Άγριας Δύσης, ώσπου ο Πραξιτέλης πάτησε πάνω-κάτω-αριστερά-δεξιά τα πετάλια της και όλος χαρά μού είπε:«Ανεβείτε! Θα λουστούμε;»

Και επιτέλους ΚΟΥΡΕΜΑ

e264272acee43fe9c729805f54f16516_f80081

Ψαλίδι και ηλεκτρική μηχανή πηγαινοέρχονταν πότε στο σβέρκο μου, με τις κινήσεις του Πραξιτέλη να θυμίζουν μαέστρο ορχήστρας. Τα λεπτά κυλούσαν βαριά, ο Τέλης δεν έβγαζε άχνα…

Aρωματικό Μασατζάκι κανείς;

anigif_enhanced-buzz-18825-1374831286-22

Αποκαλύπτεται το νέο μου κούρεμα… «Καλό ήταν» παραδέχομαι, –βγάζοντας ένα υπόκωφο «ούφ» –  καθώς περνάμε σε ένα νέο ξέπλυμα (μαλλιών) και οδηγούμαστε σε κάτι που λέγεται «περιποίηση», όπως το περιγράφει ο ίδιος… ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ;

40yearoldVirgin1

(λάθος συναγερμός, δεν φτάσαμε ως εκεί…)

Ο Πράξιτ ξεκλειδώνει ένα μυστικό συρτάρι και βγάζει κάτι αρωματικά μπουκαλάκια που μυρίζουν όπως οι καμπαρτίνες, τα σακάκια και όλα τα παπούτσια του παππού μου μαζί («aww memories» σκέφτομαι.  Μετά από 1 λεπτό, ΜΠΟΧΑ!).

best-hipster-beard-trends-styles-2015-2016

Στην συνέχεια με ρωτάει: «Θα θέλατε να βάλουμε μαλακτική κρέμα με αλόη και σφένδαμο, αλόη και δίκταμο ή αυτή που έχει και επίγευση κανέλας και ποικιλίας από μπαχαρικά;». Χωρίς να έχω ιδέα αν αυτό είναι συνταγή για φασολάκια ή κάποια περιποίηση προσώπου, απαντάω ευγενικά: «Ε, όχι καλύτερα, την επόμενη φορά!». Εκείνος δεν πτοείται και μουρμουρίζει, λίγο απογοητευμένα: «Οκ, θα κάνουμε την στάνταρ περιποίηση».

bobbys-hipster-nebula-beard

Ρίχνει ποσότητες αρώματος και στα δυο του χέρια και πριν προλάβω να αντισταθώ, τρίβει το πρόσωπο μου χωρίς έλεος. Παραδίνομαι… Τώρα αυτό, που ένας άντρας έτριβε το πρόσωπό μου και εγώ είχα βυθιστεί σε βαθύ Νιρβάνα ικανοποίησης, είναι λίγο ανησυχητικό ή είναι η ιδέα μου;

Το καστορέλαιο

18hzjocgqzgx0gif

Μόλις που είχα αφήσει γένια τον τελευταίο μήνα. Ο Πραξιτέλης το πρόσεξε αυτό και έκανε την ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: «Θέλετε να βάλουμε καστορέλαιο, να τα κάνουμε να γυαλίζουν;». Είπα «όχι ευχαριστώ», σκεπτόμενος τα γένια μου σαν λαμπάδα την Ανάσταση (ΟΧΙ).

Επόμενη στάση, ταμείο.

Αποκαλυπτήρια, χαιρετούρες, κλπ

Cash_register,_built_1904_in_Ohio

Στιγμές περισυλλογής και περίσκεψης μπροστά από το ταμείο, από τον κύριο που με είχε «υποδεχθεί» στην είσοδο. «Λουστήκατε;» με ρωτάει και του απαντάω θετικά.

«Είναι 23 ευρώ, μαζί με το λούσιμο».

«Δεν γίνεται τόσα πολλά» σκέφτομαι.

«Μήπως έβαλα καστορέλαιο και δεν θυμάμαι;», είμαι έτοιμος να ρωτήσω. Δεν θυμάμαι πια, τι σημασία έχει;

Σχεδόν ναρκωμένος από το μασατζάκι, δίνω τα 23 ευρώ, χωρίς καμία βούληση (και πρόθεση να ξαναπάω)…

Βγαίνω από το κουρείο χαρούμενος. Μυρίζω ακριβώς ο παππούς μου…..

Του Γιάννη Δημητρέλλου
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr