Πανελλήνια ημέρα προσφύγων: Η οργάνωση «Refugees Welcome» είναι ένας τρόπος για να βοηθήσεις ουσιαστικά.

Σύμφωνα με την οργάνωση Refugees Welcome της Ελλάδας, ήμουν από τους πρώτους που συμπλήρωσα τη φόρμα συμμετοχής, προς το τέλος του 2015. Παρόλα αυτά, η απόφαση είχε παρθεί πολύ παλιά, από τα πρώτα μεγάλα κύματα Κούρδων προσφύγων που έρχονταν στην Ελλάδα την δεκαετία του ’90. Τότε είχαμε μεγάλο σπίτι με αρκετά άδεια δωμάτια και αυτό μου φαινόταν τελείως παράλογο όταν άλλοι άνθρωποι δεν είχαν πού να μείνουν. Μόνο που τότε δεν ήμουν σε θέση να κάνω κάτι, ούτε έμενα μόνη μου, ούτε δικά μου χρήματα είχα, καλά καλά δεν είχα τελειώσει το σχολείο ακόμα. Και το κυριότερο ίσως, δεν υπήρχε τρόπος τότε να έρθει κανείς σε επαφή με τους ανθρώπους αυτούς. Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει για το refugees welcome της Γερμανίας και είχα λυπηθεί που δεν το είχαμε εδώ, οπότε με το που είδα την πρώτη ανάρτηση από την ελληνική ομάδα μπήκα και δήλωσα συμμετοχή και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Αλλά όταν με πήραν τηλέφωνο πανικοβλήθηκα. Οι πρώτες μου σκέψεις ήταν πώς θα κυκλοφορώ με το μπουρνούζι, πώς θα χορεύω όπου και όπως να ’ναι, γενικά κατά πόσο θα νιώθω άβολα με τον τρόπο ζωής μου στο ίδιο μου το σπίτι. Με το πέρασμα των ημερών έφευγαν σιγά σιγά οι αμφιβολίες και οι φοβίες μου για να εξαφανιστούν όταν τελικά έγινε η πρώτη γνωριμία με τον Ναντίρ. Θυμάμαι να φεύγω από το καφέ που είχαμε συναντηθεί για να γνωρίσω από κοντά και την Όλγα και τον Φάνη από το Refugees Welcome, χαρούμενη και αισιόδοξη για το όλο εγχείρημα. Αυτό που διέλυσε και την παραμικρή αμφιβολία εντέλει, ήταν που έμαθα ότι ο Ναντίρ συστηματικά βοηθάει άλλους ανθρώπους. Έχοντας κατοχυρώσει ένα ασφαλές κατάλυμα όπου δεν θα χρειάζεται να αγωνιά για λογαριασμούς και ενοίκια, θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά του χωρίς άγχος και να έχει τον χώρο του να διαβάζει ανενόχλητος για τα μαθήματα του σχολείου.

Έμενε να το συζητήσω με τους δικούς μου, γιατί ζούμε σε διαφορετικά διαμερίσματα μεν, στην ίδια μονοκατοικία δε και ήθελα να είναι κι αυτοί σύμφωνοι, ακόμα και η αδερφή μου που ζει στο εξωτερικό. Εκ των υστέρων, είχε πλάκα αυτή η διαδικασία. Ξεκίνησα την κουβέντα με τον πατέρα μου έχοντας έτοιμη μια τεράστια κάβα επιχειρηματολογίας να αντικρούσω τις αντιρρήσεις του για να φύγω τελικά βαθύτατα συγκινημένη και περήφανη και πιο σίγουρη για το κοινό μας ιδεολογικό και συναισθηματικό dna. Με τη μητέρα μου ήταν πραγματικά αστείο γιατί την πήρα από τα μούτρα, έχω πάρει μια απόφαση που δεν θα σου αρέσει, αλλά την έχω πάρει και δε μπορείς να μου αλλάξεις γνώμη και μπούρου μπούρου κι όταν τελείωσα την αγόρευσή μου, την ακούω να λέει από το τηλέφωνο: ε, χρειαζόταν ένας άντρας στο σπίτι! Κακομοίρη Ναντίρ, σκέφτηκα, εσύ θα έρθεις να βρεις την ησυχία σου και θα βρεθείς να κρεμάς κουρτίνες!

Για να είμαι ειλικρινής, με τον Ναντίρ δεν βρισκόμαστε συχνά. Έχουμε και οι δυο φορτωμένα προγράμματα και λείπουμε πολλές ώρες από το σπίτι. Στιςγιορτές καταφέραμε και περάσαμε λίγο χρόνο μαζί, σε οικογενειακά τραπέζια και φιλικές μαζώξεις. Επειδή δουλεύει με πρόσφυγες, τον τελευταίο καιρό βρίσκεται συνέχεια πλάι τους.

Τα κατοικίδια της Ιωάννας, σε φωτογραφία του Ναντίρ

Τα κατοικίδια της Ιωάννας, σε φωτογραφία του Ναντίρ

Η έννοια της αλληλεγγύης είναι πολύ σημαντική στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Ούτε εγώ ούτε εσύ θα ήμασταν εδώ τώρα αν σε κάποια κρίσιμη στιγμή της προσωπικής τους ιστορίας κάποιοι δεν φέρονταν με καλοσύνη και συμπόνια στους προγόνους μας, από την εποχή των σπηλαίων μέχρι την καταστροφή της Σμύρνης και τους πιο σύγχρονους πολέμους. Όλοι οι πληθυσμοί κάποια στιγμή αναγκάστηκαν να μετακινηθούν. Είναι ανεδαφικό να πιστεύουμε ότι όσο υπάρχει φτώχεια και πόλεμος και φυσικές καταστροφές θα παύσουν τα μεταναστευτικά κύματα. Και θεωρώ ότι αποτελεί αποποίηση των ευθυνών μας να πιστεύουμε ότι αυτά τα προβλήματα είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης ή της ευρωπαϊκής ένωσης ή των δημόσιων φορέων. Κάθε τι που αφορά στην καθημερινότητα των πολιτών, αν δεν συμβάλλουν οι ίδιοι οι πολίτες, δεν αλλάζει. Οι ευχές για ένα καλύτερο αύριο είναι εντελώς κενές όσο δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για να βελτιώσουμε το σήμερα. Ο Ναντίρ αγωνίζεται καθημερινά για να βελτιώσει τις ζωές ανθρώπων που βλέπει για πρώτη φορά και που πιθανόν να μην ξαναδεί. Εγώ το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να προσφέρω ένα δωμάτιο. Αλλά δε μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφα νιώθω που έκανα έστω αυτό.

Της Ιωάννας Νισυρίου
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr