Αντέχεις να δεις πάνω από 10 λεπτά Star Academy;

Εδώ και μερικές εβδομάδες, υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση μια μουσική εκπομπή όπου ο Νίκος Καρβέλας υποδύεται τον κριτή νέων «ταλέντων» του τραγουδιού. Από τη συνολική του συμπεριφορά έχει φανεί πως συχνά είναι αγενής και μάλλον (αρκετά) ψυχικά ανισόρροπος. Όμως αυτή η ανισορροπία δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι μια κραυγή βοήθειας, που βγαίνει εδώ και χρόνια μέσα από τα τραγούδια του. Παρακάτω κατατάξαμε ανά δεκαετία τις μουσικές στιγμές του Νίκου Καρβέλα που αποδεικνύουν πόσο ακατάλληλος είναι για το ρόλο του «μέντορα» νέων τραγουδιστών. Ας πρόσεχαν.

 

Η εποχή της χαράς

Εδώ ο Νίκος είναι ένας τύπος που κυκλοφορεί διαρκώς έξω, ένα greek kamaki επικών διαστάσεων, μια εκδοχή Μουζουράκη/Μαραβέγια στο πιο χύμα. Βασικά, γράφει και τραγουδάει για το sex σαν να μην υπάρχει αύριο.

Επίσης:

Είναι φεμινιστής (ή κάτι τέτοιο;)

Και μου ’χες πει «Μωρό μου, αφού για σένανε τελειώνει η ζωή,
τελειώνει και για μένα, γι’ αυτό ας τελειώσουμε μαζί».

 

Έχει γνωρίσει την Pamela Anderson (;;;)

«Μ’ αναστατώνουνε με κάνουν άνω κάτω
όταν τα βλέπω να κουνιούνται πάνω κάτω
Να κάνουν φλαπ φλαπ φλαπ
να κάνουν φλαπ φλαπ φλαπ»

Διαλαλεί δίχως αύριο την Πρώτη Φορά που ήταν ο Πρώτος μιας κοπέλας του

θυμήσου γέλια που κάναμε την πρώτη φορά
τα χα χαμένα και συνέχεια σε ρωτούσα: «Σούζυ πονάς» ;
Και μου λεγες:
«Τσούζει μα μη σταματάς
Σούζυ τσούζει
Τσούζει μα μη σταματάς»

 

Η εποχή της ασυναρτησίας

Εδώ ο Νικόλας αρχίζει και τα χάνει λίγο. Γίνεται passive-agressive και αναπτύσσει κάτι που θυμίζει ακραίο διπολισμό.

Να εξηγήσουμε:

Χρησιμοποιεί το «βλάκα» ως γλυκούλικο κοπλιμέντο

«Τι με κοιτάζεις έτσι,
βλάκα, βλάκα, βλάκα;
Μ’ αρέσει που τσιμπάς,
γι’ αυτό σου κάνω πλάκα.»

Απενοχοποιεί εντελώς το κέρατο 

Δεν χρειάζεται να παραθέσουμε στίχο, απλά άκου τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα.

 

Παραμένει όμως ρομαντικός (και φανατικός καπνιστής)

Τρώγομαι όλο με τα ρούχα μου
η αλλαγή είναι στο αίμα μου
κι όλο καινούριες εμπειρίες δοκιμάζω
Αβέρτα αλλάζω αυτοκίνητα
ρούχα παπούτσια στιλ και χτένισμα
και κάπου κάπου και ταυτότητα αλλάζω

Μα μόνο εσένα και το marlboro
να αλλάξω δεν μπορώ

 

Εχμ, δεν είναι και τόσο σίγουρος για το τσιγάρο...

Όλο καπνίζεις και καπνίζεις και καπνίζεις
πού θα πάει αυτό;
Πέντε πακέτα την ημέρα δε σε φτάνουν
πού θα πάει αυτό;
Τόσες φορές προσπάθησα να σου το κόψω
όμως δεν μπορώ,
εσύ μ’ ανάγκασες σου λέω να καταλήξω
στον εκβιασμό.

Ή το τσιγάρο ή εγώ,
τελεσίγραφο.

 

Στο τέλος όμως, θεωρεί τον εαυτό του «ήρεμο» (παράλληλα λέει και κάτι πολιτικές ασυναρτησίες)

Η δική μου η γενιά έχει πια ηρεμήσει
κι όλοι μαζεύονται σπίτι απ’ τις εννιά
αυτοί οι ανάρχες του χτες τ’ αχαλίνωτα νιάτα
τώρα ξέρουν να δίνουν συμβουλές

 

Μάλλον το μόνο που χρειάζεται ο `80s Καρβέλας είναι λίγη προσοχή από τη γιαγιά του

«Γιαγιάαααααααααααα
Για για για γιααααααααααα…

«Γιαγιάαααααααααααα
Για για για γιααααααααααα…»

 

Η κατάρρευση

 

Ο 90`s Καρβέλας είναι ένας ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος. Η ξαφνική στροφή στο τσιφτετελό-λαικό-ποπ, απλώς ενισχύει αυτήν την διαταραχή. Ας εξηγήσουμε:

 

Πιστεύει πως είναι εξωγήινος 

«Βλέπω πράματα που δεν βλέπονται
κάνω πράγματα που δεν κρίνονται
λέω πράγματα που δε γράφτηκαν
πουθενά, πουθενά, πουθενά»

 

Δηλώνει το ίδιο νηφάλιος με την Amy Winehouse 

Είναι τα νεύρα μου κουρέλι
κουβέντες μην μου λες βαριές
έχω το μαύρο μου το χάλι
με χάπια στέκομαι από εχτές

 

Παιδιά, η κατάσταση χειροτερεύει

Εξαφανίστηκε χωρίς να πει κουβέντα
και εγώ κοιμάμαι αγκαλιά με μια διπλή κουβέρτα

Πού `χει πάει, το κρεβάτι κάθε βράδυ με ρωτάει
πού `χει πάει
Γιατί έφυγε και δεν τηλεφωνάει

 

Πλήρης αμνησία

Κοιτάζω στον καθρέφτη, αλλά δεν με αναγνωρίζω

Κι όσο η νύχτα πέφτει, τον εαυτό μου δεν ορίζω

 

Η φιλοζωική διάθεση, κι αυτή στο βρόντο

Ο σκύλος μου είναι Gay
Ο σκύλος μου είναι Gay
Ο σκύλος μου είναι Gay
Ο σκύλος μου είναι Gay
Ο σκύλος μου είναι Gay
και για μένα μόνο κλαίει

 

Το τέλος είναι κοντά

«Δεν γαμιέται, ας πεθάνω πιο νωρίς»

 

Η ανάσταση

Ο Καρβέλας των `00s είναι ένας άνθρωπος που έχει πεθάνει και ζει ξανά. Δεν εξηγούνται αλλιώς…

Οι νέες λέξεις που μαθαίνει

«Μπουμ, μπουμ, μπουμ, θέλω για σένα πάλι ν`αρρωστήσω

Μπουμ, μπουμ, μπουμ, θέλω σε σένα πάλι να γυρίσω.»

 

Το φίλαθλο πνεύμα
Οι πολιτικές αμπελοφιλοσοφίες

ΛΑ.Ο.Σ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Νέα Δημοκρατία
Ισχυρό Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
άντε κουφαλίτσες πάλι θα φάτε καλά

«Όλοι είσαστε βαράτε με κι ας κλαίω

Όλοι είσαστε όπως το λέω
Μια τους βρίζετε, την άλλη τους ψηφίζετε
Μια τους αποθεώνετε, την άλλη τους σταυρώνετε»

Παράλληλα όμως, θεωρεί τον εαυτό του ψιλοασήμαντο,

«Νομίζεις πως είσαι
κάτι πολύ πιο σπουδαίο από αυτό που φαίνεται
Μην ανησυχείς,
ένα κράμα είμαστε όλοι από κάτι και τίποτα»

και θλιμμένο

«Και νιώθω μέσα σου μια θλίψη μαγική
καθώς το εγώ μου ξεψυχάει και ξαναγεννιόμαστε μαζί»

 

Όταν συνειδητοποιεί τι τελικά του συμβαίνει

Στη τρέχουσα δεκαετία, ο Nick Carr (όπως αρχικά  συστήθηκε, το μακρινό 1985), διαπιστώνει  τι δεν πάει καλά με τον εαυτό του:

«Καμία θεραπεία, κανένας γιατρος

Κανένα ψυχοφάρμακο, κανένας σοφός.

Κανένα βιβλίο, καμία μουσική,

Τίποτα δεν βοηθάει την κατάθλιψη μου.»

 

Ο Νίκος Καρβέλας ξέρει ότι η ψυχική του υγεία βρίσκεται σε προχωρημένη διαταραχή, άρα είναι ένας αρκετά ακατάλληλος άνθρωπος για να εκπαιδεύσει ή να «κρίνει» διαγωνιζόμενους σε μουσικά ριάλιτι. Παρ`όλα αυτά, εδώ και 2 εβδομάδες κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα. Τι να πεις, άβυσσος η ψυχή του Καρβέλα.

του Γιάννη Δημητρέλλου

Δες εδώ: Το Star Academy θυμίζει ότι ο πάτος της ελληνικής τηλεόρασης είναι ακόμα πιο χαμηλά. 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr