Σάββατο πρωί χωρίς Power Rangers στην TV, δεν ξεκινούσε!

Όταν ήμασταν μικροί ανέμελοι κι αθώοι, κάπου εκεί στην δεκαετία 90s με αρχές 00s, το Σαββατοκύριακο αποτελούσε τις 2 σημαντικότερες ημέρες της εβδομάδας μας (όχι ότι τώρα δεν ισχύει αυτό βέβαια). Ήταν ο λόγος που κάναμε υπομονή τις 5 βαρετές ημέρες της εβδομάδας κυρίως γιατί το Σαββατοκύριακο είχε πάντα το δικό του υπερτέλειο πρόγραμμα το οποίο παρακολουθούσαμε ευλαβικά ό,τι κι αν συνέβαινε. Γιατί μπορεί πολλοί να κατηγορούσαν τη γενιά μας ότι κλεινόταν όλη την ημέρα στο σπίτι και έπαιζε video games αλλά πραγματικά τώρα, αυτή ήταν η φάση μας: είμαστε ακριβώς η γενιά του Playstation και της ψηφιακής διασκέδασης. Ναι φυσικά υπήρχε και η βόλτα και το άραγμα αλλά αν με ρωτάς δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα από τον τρόπο που διασκέδαζα εκείνα τα χρόνια.

08:00

To σπίτι βουβό και ήρεμο, όλοι κοιμόντουσαν αλλά εμείς γλιστρούσαμε αθόρυβα σαν νίντζα από το κρεβάτι τρέχοντας προς την τηλεόραση.  Ήταν η ώρα για τα παιδικά! (βλέπεις δεν γράφω Μίκυ Μάους, κρατάω ένα επίπεδο)

Παιδικά όπως αυτά:

ή αυτά

ή αργότερα αυτά:

Ή λίγο πριν εγκαταλείψουμε τη φάση γιατί μεγαλώσαμε..

14:00

Στο μεταξύ όλο και κάποιος από τους κολλητούς σου στη γειτονιά είχε έρθει σπίτι σου ή πήγαινες εσύ στο δικό του  και βλέπατε μαζί τα παιδικά. Μετά από αυτό σειρά είχε το ανελέητο gaming:

Η κονσόλα μπορεί να άλλαζε ανάλογα με την ημέρα και το σπίτι αλλά το gaming (μαζί με το απαραίτητο διάλειμμα για φαγητό) δεν τελείωνε ποτέ.

 

17:00

Μετά την απαραίτητη μεσημεριανή σιέστα (η οποία εδώ που τα λέμε δεν κρατούσε και πολύ), σειρά είχε το ποδόσφαιρο ή αργότερα οι μάχες με κάρτες Yu -Gi -Oh. Αν για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να βγούμε, η λύση ήταν απλή. Περισσότερο gaming

21:00

Όταν σιγά σιγά αρχίσαμε να ωριμάζουμε και λίγο πριν το τέλος του δημοτικού, αυτή ήταν η καλύτερη ώρα της ημέρας, όπου έπαιζαν διάφορες μουσικές από Βανδή μέχρι Iron Maiden και ταυτόχρονα χαμηλόφωνα και σοβαρά συζητούσαμε για το ποιος γουστάρει ποια, ποιοι φιλήθηκαν και αν ο Νικολάκης αγαπάει ακόμα την Αννούλα. Ω ναι, είχαμε περάσει ένα τέλειο Σάββατο κι όλα είχαν κυλίσει ιδανικά.

Κυριακή  

Συνήθως το πρόγραμμα με τα παιδικά παρέμενε το ίδιο, μέχρι τη στιγμή που ακουγόταν η ατάκα «Τα μαθήματα για αύριο τα τελείωσες;»  και κάπως έτσι όλα τελείωναν και η ξενέρα (λέξη που έχω να χρησιμοποιήσω από το Γυμνάσιο) ξεκινούσε, καθώς ναι είχες πολλά να κάνεις και πολύ λίγο χρόνο. Άλλο ένα Σαββατοκύριακο έφτασε στο τέλος του.

Του Μίλτου Τσιμπούκη
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr