Δέκα σημαντικές αναμνήσεις του παρελθόντος δέχονται συμβουλές από το… παρόν!

Ο χρόνος -δυστυχώς ή ευτυχώς- δε γυρίζει πίσω. Όμως, εάν είχες μια ευκαιρία να μιλήσεις στον νεαρότερο εαυτό σου, τι θα του έλεγες; Πώς θα τον συμβούλευες να αντιδράσει σε γεγονότα του παρελθόντος; Θα μετάνιωνες για κάτι; Να μια μικρή ευκαιρία, λοιπόν, να του πεις πράγματα που ίσως δεν του έχεις πει ποτέ.

Εσύ, Αλεξάνδρα, αν σου μιλούσες τώρα για το τότε, τι θα σου έλεγες:

1. Για την πρώτη μέρα στο σχολείο: Εδώ τέλος τα χάδια, τα φιλιά, οι αγκαλιές των γονιών σου. Θα σου κάνουν χειρουργική εκτομή στη φαντασία, θα μοιάζεις, θα προγραμματιστείς, θα γίνεις το γραναζάκι που πρέπει… Μάθε και μετά, ξέχνα τα όλα…
 
2. Για τη στιγμή πριν το πρώτο φιλί: Να μη κλείσεις τα μάτια σου, να καταγράψεις τις φωτεινές επιγραφές των λερών βενζινάδικων να βάφουν μπλε ελεκτρικ τις βλεφαρίδες του. Να το φτιάξεις δική σου ταινία με μοντάζ χρόνου και να το παίζεις εντός σου, ξανά και ξανά, σε πολλές προβολές και ας ακολουθήσουν πολλά σίκουελς…  
 
3. Για την πρώτη μεγάλη απογοήτευση: Σσσσσς… Σώπα, αυτή είναι μόνο η αρχή… Θα μάθεις να ζεις με τις απογοητεύσεις σου, τόσο που αυτή θα σου μοιάζει νοσταλγία. 
 
4. Για την πρώτη φορά που έκλαψες για έναν έρωτα: Μη πέφτεις στο μονό σου κρεβάτι κρύβοντας το πρόσωπό σου και καταπίνοντας την αλμύρα από τα δάκρυα. Γεύσου το. Είναι η αθωότητα σου, που αποχαιρετάς…
 
5. Για ένα σκληρό αποχαιρετισμό: Όσο γι’ αν σου πουν, πως με το χρόνο περνάει, μη τους ακούς. Με το χρόνο το μόνο που περνάει είσαι εσύ αυτή τη στιγμή. Χάος ο πόνος και άβυσσος θα σε υπνωτίζει να πέσεις μέσα στα αποτρόπαια σκοτάδια του. Μη… Να στέκεσαι πάντα στο χείλος, στη κόψη, στην στιγμή πριν την αιώρηση…
 
6. Για μια στιγμή που δε μίλησες και το μετάνιωσες: Να μετανιώνεις για τις στιγμές που μίλησες μόνο. Η σιωπή σου να χει ηχομόνωση…
 
7. Για την πρώτη φορά που προσπάθησες να μαγειρέψεις: Μη κάνεις παιδί μου, τη Μαμπέτ στα έξοχα κινηματογραφικά της δείπνα, επειδή είδες μόλις τη ταινία, άσε τα αναμμένα κεριά, τα λουλούδια σε αποχρώσεις πορφυρές, ωραία τραπεζομάντηλα και τις σκηνοθεσίες και παράγγειλε τώρα ντιλίβερι, γιατί θα έρθουν και θα χεις μόνο φιστίκια και πατατάκια κυματιστά…
 
8. Για μια δουλειά που τελικά δεν πήρες: Θα συμβεί κι άλλες φορές και καλά θα κάνεις το συνηθίσεις, τρυφερέ μου, ιδεολόγε μου εαυτέ. Τον κόσμο δε θα το αλλάξεις με αλήθειες. Ίσως να τα κατάφερνες με ωραία ψέματα, πιο πολύ. Μαθέ, λοιπόν και εσύ να έχεις πάντα έτοιμη παραίτηση στο μέιλ σου και κανένα προσωπικό σου πράγμα στο γραφείο… Ούτε γλαστράκια σου λέω, ούτε και εικονίτσα…
 
9. Για το πως διαχειρίστηκες μια μεγάλη σου επιτυχία: Δε θα μάθεις ποτέ σου να ξεχωρίζεις ούτε την επιτυχία, ούτε την αποτυχία. Μάλλον δε θα σου πουν ποτέ σου κάτι οι κατηγοριοποιήσεις. Και την αποτυχία, πάει στο διάολο, αφού το λένε οι άλλοι, δέξου τη, την επιτυχία όμως, αρνήσου την πάντα, σα παράσημο από βασιλείς που δεν αξίζουν να δίνουν διακρίσεις…
 
10. Γι’ αυτό που είσαι σήμερα: Κάποτε θα σε λένε «κυρία Τσόλκα» όπως τη μαμά σου τώρα. Θα είσαι μεσόκοπη, παχιά ναι, κουρασμένη και τις νύχτες θα τις έχεις όχι για πάρτι αλλά για να κάθεσαι με σβηστά φωτά στη σιωπή, με μάτια ανοιχτά. Μέσα σου θα σαι πάντα 11 χρονών, προσκολλημένη σε προεφηβική ηλικία, ανίκανη να ωριμάσεις συναισθηματικά, πιστεύοντας πως όποιος σου προσφέρει καραμέλιασες είναι κάλος άνθρωπος και ας έχει βαν κρυμμένο στις φυλλωσιές με μαύρα τζαμιά και ας σου μένει πάντα η απορία γιατί τα δόντια του είναι τόσο μεγάλα…
 
*Η Αλεξάνδρα Τσόλκα είναι δημοσιογράφος. Κυρίως. Γιατί είναι και πολλά άλλα. 
Αυτή την περίοδο τελείωσε μαζί με τον Κυριακό Παπαδάκο ένα βιογραφικό βιβλίο, με τίτλο «Δούκισσα: Που πας χωρίς αγάπη», γράφει στο mononews.gr και πάντα στο περιοδικό Down Town.  Ολοκληρώνει ένα μυθιστόρημα, τα τελευταία πέντε χρονιά, το «Ω! τι ωραίο λευκό χωριό». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ το παραμύθι της «Η κακιά μάγισσα παραιτείται» (Είπαμε και πολλά άλλα!)