Δέκα σημαντικές αναμνήσεις του παρελθόντος δέχονται συμβουλές από το… παρόν!

Ο χρόνος -δυστυχώς ή ευτυχώς- δε γυρίζει πίσω. Όμως, εάν είχες μια ευκαιρία να μιλήσεις στον νεαρότερο εαυτό σου, τι θα του έλεγες; Πώς θα τον συμβούλευες να αντιδράσει σε γεγονότα του παρελθόντος; Θα μετάνιωνες για κάτι; Να μια μικρή ευκαιρία, λοιπόν, να του πεις πράγματα που ίσως δεν του έχεις πει ποτέ.

Εσύ, Σοφία, αν σου μιλούσες τώρα για το τότε, τι θα σου έλεγες:

1. Για την πρώτη μέρα στο σχολείο: Θα μου έλεγα:»Μην κλαις τόσο πολύ να πας σχολείο νωρίτερα.» Επειδή ζήλευα την πρωτότοκη αδελφή μου, που ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερη, η μάνα μου παρακάλεσε την δασκάλα στο νηπιαγωγείο να με κρατήσει και μένα-και ήμουν μόλις 3 χρονών! Η δασκάλα είπε «θα την κρατήσουμε αν κάθεται φρόνημα με σταυρωμένα χέρια». Έτσι κι έκανα, πήγα τρία χρόνια νηπιαγωγείο και καθόμουν φρόνημα στο θρανίο με σταυρωμένα τα χέρια…

2.Για τη στιγμή πριν το πρώτο φιλί: Αυτή τη στιγμή κατά την γνώμη μου καλό είναι να την αφήνεις στο τυχαίο ή στο λάθος που κάνει την τέχνη να φεύγει από τις ασφυκτικές δομές Αν μεθοδεύσεις την πρώτη φορά και μάλιστα του φιλιού, που για μένα είναι ιερή, χάνεις την γοητεία του αυθόρμητου, του πρωτογενούς, του πρωτότυπου…Χάνεις την έκπληξη. Γι αυτό, την πρώτη φορά του φιλιού, Σοφία, στην αφήνω ως έχει καλώς καμωμένη και εντελώς προσωπική.

3.Για την πρώτη μεγάλη απογοήτευση: «Υπήρξες πολύ συναισθηματική και όλα τα έβλεπες μέσα από αυτήν την καταστροφική «ματιά».» Αλλά και πάλι τι να πεις σε ένα κορίτσι που έχει έναν καλό και αγαθό χαρακτήρα και που μεγαλώνει στο συντηρητικό περιβάλλον που μεγάλωσα εγώ; Νομίζω πως σήμερα ξέρω και αυτό λέω στους νέους, πως κάθε έρωτας πονάει μέχρι να έρθει ο επόμενος. Πάντα απορώ πώς κανείς ξεχνάει τον προηγούμενο έρωτα μόλις εμφανιστεί ο επόμενος!

4. Για την πρώτη φορά που έκλαψες για έναν έρωτα: Μα δεν γίνεται να πάμε τόσο πίσω και να πούμε σε ένα κορίτσι 10 χρονών να μη λυπάται που «αγάπησε» και στεναχωρήθηκε για ένα αγόρι στο δημοτικό σχολείο. Ευτυχώς να λέμε που είχα έναν παιδικό έρωτα γεμάτο χαρά, υγεία, λαχτάρα, κυνηγητό και καρδιοχτύπι. Απονήρευτο, πολύχρωμο, πασχαλινό…

5. Για ένα σκληρό αποχαιρετισμό: Χρειάζεται χρόνος, πόνος και υπομονή…Οι  έρωτες είναι «αρρώστιες» που κάνουν κύκλους και θέλουν τον χρόνο τους.. Σήμερα ξέρω πως μέσα στο ερωτικό πένθος ο άνθρωπος ωριμάζει και ετοιμάζεται…Είναι όπως στην φύση…μαραίνονται τα λουλούδια πέφτουν τα φύλλα και όλα ετοιμάζονται  για την καινούργια  Άνοιξη.

6. Για μια στιγμή που δε μίλησες και το μετάνιωσες: «Μίλα αλλά όχι αμέσως και όχι εν θερμώ!» Πάντα χρειάζεται λίγος χρόνος να καταλαγιάσει ο θυμός. Να μιλάμε, να διεκδικούμε να γράφουμε επιστολές ή να στέλνουμε μέιλ -όταν δεν μπορούμε να μιλάμε- όμως μόνο σε ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε σοβαρά, με ανθρώπους που αγαπάμε θαυμάζουμε και εκτιμάμε με ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν και που θέλουμε να συνεχίσουμε την σχέση μας…Με την οικογένεια, τους φίλους. Όχι να χάνουμε τον χρόνο μας με ανθρώπους που είναι αδιάφοροι και που είναι ανίκανοι να καταλάβουν ή που δεν ξέρουν να ακούνε. Αυτά θα μου έλεγα και εμένα!

7. Για την πρώτη φορά που προσπάθησες να μαγειρέψεις: Δεν έχω να μου πω κάτι. Ήμουν πολύ μικρή και μου το έμαθε η μάνα μου.  Ήμουν υπάκουη και πολύ ταλαντούχα . Έλεγε η μαμά μου την συνταγή κι έφευγε. Έκανα ακριβώς ότι μου έλεγε και με επιτυχία. Έτσι έμαθα σιγά- σιγά, αλλά  και παρακολουθώντας την μάνα μου να μαγειρεύει ή και βοηθώντας.  Θυμάμαι τις Κυριακές έφτιαχνα στα 10 μου κοτόπουλο με πιλάφι νοστιμότατο…Γυρνούσε η μάνα μου από τη Εκκλησία και ήταν όλα έτοιμα!

8. Για μια δουλειά που τελικά δεν πήρες: «Όλα όσα δεν πήρες και δεν έκανες έγιναν για να σου δείξουν τον προορισμό σου…» Αν έπαιρνα όσα προσπάθησα ανεπιτυχώς να πάρω θα γινόμουν κάτι άλλο. Ίσως να είχα περισσότερα χρήματα δόξα, μεγαλύτερο σπίτι… Θα έλεγα, λοιπόν, ότι κακώς χάθηκα σε μονοπάτια άγνωστα και σε δρόμους που δεν γνώριζα.. Εμένα ο προορισμός μου, νομίζω, ήταν το θέατρο, η σκηνοθεσία ή ίσως μόνο μια απλή ζωή χωρίς τίποτα απ όλα όσα έκανα -αν και μπορεί να μην άντεχα την σκληρότητα μιας  ζωής χωρίς θέατρο!

9. Για το πως διαχειρίστηκες μια μεγάλη σου επιτυχία: Το πρόβλημα μου είναι πως δεν ξέρω να διαχειρίζομαι τις επιτυχίες μου… Και έκανα πολλές και μεγάλες. Η διαχείριση είναι ένα άλλο κομμάτι μεγάλο και ανήκει στο εμπορικό κομμάτι της δουλειάς μας. Εγώ έχοντας πατέρα έμπορο και ενώ γνώριζα  τους κανόνες του εμπορίου, δεν έβαλα το εμπόριο στην τέχνη μου -και γιατί δεν ήθελα και γιατί δεν μπορούσα να πουλάω τον εαυτό μου…Μου κακοφαινόταν. Ίσως να έπρεπε να βάλω κάποιον να με πουλάει, αλλά δεν μου αρέσει η ιδέα. Είμαι παράξενη, δεν θέλω!  Άλλος τρόπος είναι ίσως να αποκτούσα κάποιες διασυνδέσεις ώστε να γίνει η ζωη μου πιο εύκολη, αλλά δεν είχα την διάθεση, ούτε τον χρόνο…

10. Γι’ αυτό που είσαι σήμερα: Παρακαλώ μιλήστε εσείς γι’ αυτό.  Νομίζω πως ακόμα δεν έγινα κάτι σημαντικό η σπουδαίο…Ίσως είμαι ένας καλός άνθρωπος και ξέρω τι… δεν θέλω. Επίσης κοιτάζω την ανθρωπότητα και μένω άφωνη με τα μεγάλα και τα σπουδαία…

*Η Σοφία Φιλιππίδου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτιδα. Πρωταγωνιστεί στην επιθεώρηση του Λάκη Λαζόπουλου «Α-πε-λπι-σί-το» στο θέατρο Αθηνών. 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr