Δέκα σημαντικές αναμνήσεις του παρελθόντος δέχονται συμβουλές από το… παρόν!

Ο χρόνος -δυστυχώς ή ευτυχώς- δε γυρίζει πίσω. Όμως, εάν είχες μια ευκαιρία να μιλήσεις στον νεαρότερο εαυτό σου, τι θα του έλεγες; Πώς θα τον συμβούλευες να αντιδράσει σε γεγονότα του παρελθόντος; Θα μετάνιωνες για κάτι; Να μια μικρή ευκαιρία, λοιπόν, να του πεις πράγματα που ίσως δεν του έχεις πει ποτέ.

Εσύ, Δημήτρη, αν σου μιλούσες τώρα για το τότε, τι θα σου έλεγες:

  1. Για την πρώτη μέρα στο σχολείο: Μη φοβάσαι, μικρέ μου, αν ήξερες πόσο γρήγορα θα περάσουν τα χρόνια αυτά, σταμάτα να τρέμεις και διασκέδασε το. Είναι όμορφα τα χρόνια στο σχολείο. Εδώ θα κάνεις φίλους που θα τους έχεις μέχρι τα 45 σου, θα πάρεις γνώσεις που φυσικά δεν θα θυμάσαι στα 45 σου αλλά θα σε οδηγήσουν σε δρόμους που δεν μπορείς να φανταστείς. Δάσκαλος τελικά θα γίνεις, αλλά αυτό που θα διδάσκεις θα είναι υποκρική, κι όχι σε σχολείο, αλλά σε έναν μικρό Πολυχώρο στο Βοτανικό, θα παρατήσεις τη Νοσηλευτική, δεν θα γίνεις βοηθός Ορθοπεδικού Τραυματιολόγου, Θα τελειώσεις με άριστα τη Δημοσιογραφία, αλλά θα δουλέψεις έναν μόνο χρόνο και ναι μπορεί να μην το φαντάζεσαι τώρα στα επτά σου, αλλά θα γίνεις ηθοποιός και μετά από χρόνια τελικά θα καταλήξεις να σκηνοθετείς παραστάσεις σε έναν δικό σου χώρο. Τι είναι παραστάσεις; Θα μάθεις. Πολύ πολύ αργότερα. Τώρα απόλαυσε το ταξίδι σου μικρέ μου, και μη φοβάσαι!!
  2. Για τη στιγμή πριν το πρώτο φιλί: Μην είσαι τόσο άγαρμπος, να σε γλυκός και τρυφερός. Σταμάτα να χεις αυτή την αμηχανία, θα σε καταλαβει. Θα το καταλάβει. Από μίλια φαίνεται ότι είναι η πρώτη σου φορά. Κι επειδή, σε βλέπω να τα κάνεις μαντάρα, μάθε πως θα ρθουν δεκάδες άλλα πολύ πιο σημαντικά φιλιά και θα σβήσουν αυτό, το πρώτο. Και να θυμάσαι, σημασία στη ζωή σου δεν θα έχει το πρώτο φιλί. Αυτό θα το ξεχάσεις. Αλλά το τελευταίο!! Εκείνο είναι το σημαντικό.
  3. Για την πρώτη μεγάλη απογοήτευση: Το ότι απέτυχες στις Πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι το τέλος. Είναι μια νέα αρχή. Πείσμωσε και όρμα για νέα πράγματα. Το γρηγορότερο. Είσαι πολύ μικρός για να απογοητεύσαι τόσο. Όλη η ζωή είναι μπροστά σου.
  4. Για την πρώτη φορά που έκλαψες για έναν έρωτα: Έλα σκούπισε τα μάτια σου. Χρόνια μετά θα θυμάσαι τον εαυτό σου σε αυτή την κατάσταση και θα χαμογελάς. Ναι μπορεί ακόμη και τότε, να χεις αυτό το τσίμπημα στην καρδιά, το σφίξιμο στο λαιμό, αλλά θα πρέπει να χαίρεσαι για αυτό που έζησες κι όχι να λυπάσαι. Τυχεροί οι άνθρωποι που αγαπάνε και αγαπιούνται τόσο.
  5. Για ένα σκληρό αποχαιρετισμο: Μικρέ μου, κάποιος πεθαίνει όταν σταματάς να τον σκέφτεσαι. Όταν σταματά να χει χώρο στην καρδιά σου. Οι άνθρωποι φεύγουν αλλά δεν πεθαίνουν. Θα ζουν μαζί σου όσο ζεις και συ. Όταν έχεις αγαπήσει τόσο κάποιον, θα τον κουβαλάς μαζί σου, πάνω σου, μια ζωή. Θα σε συντροφεύει σε στιγμές που δεν φαντάζεσαι, θα τον συναντάς τις ώρες που θα τον έχεις ανάγκη, κάποιες φορές θα του μιλάς, μπορεί να μην σου απαντάει, αλλά να είσαι σίγουρος ότι θα σε ακούει. Ίσως πολύ περισσότερο από πολλούς “ζωντανούς” που θα χεις γύρω σου.
  6. Για μια στιγμή που δε μίλησες και το μετάνιωσες: Καλύτερα μια ηχηρή σιωπή από δεκάδες σκληρές λέξεις που θα βγουν από το στόμα σου. Λέξεις που δεν θα μπορείς να πάρεις πίσω, όσο κι αν το μετανιώνεις μετά.
  7. Για την πρώτη φορά που προσπάθησες να μαγειρέψεις: Λυπάμαι, μα δεν τρώγεται!!Έλα όμως, μη το βάζεις κάτω. Ένα παιχνίδι είναι. Πρέπει να μάθεις! Θα σου χρειαστεί. Και για τα χρόνια τα φοιτητικά και για όλα τα εργένικα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Άσε που πολύ αργότερα θα ανακαλύψεις πόσο σημαντική ψυχοθεραπεία είναι η μαγειρική. Και τέχνη. Σπουδαία τέχνη. Από τις πιο σημαντικές.
  8. Για μια δουλειά που τελικά δεν πήρες: Μη στεναχωριέσαι για τις δουλειές που έχασες αλλά για αυτές που πήρες και δεν ήσουνα καλός. Για αυτές που υποτίμησες, που δεν δούλεψες όσο σκληρά θα ήθελες. Για τον χρόνο που έχασες σε ανώφελες εργασίες μέχρι να βρεις τις καλύτερες, τις σημαντικές. Εξάλλου αυτές που έχασες σε οδήγησαν στις άλλες, τις καλύτερες, τις σημαντικότερες. Αυτές που θα σε οδηγήσουν σε αυτό που χρόνια μετά θα είσαι. Κάθε εμπόδιο για καλό!!
  9. Για το πως διαχειριστηκες μια μεγάλη σου επιτυχία: Απόλαυσε την όσο διαρκεί. Μην την υπερτιμάς αλλά ούτε να την υποτιμάς. Μη ζεις για αυτή, ούτε με αυτή. Διασκέδασε το, γιατί γρήγορα θα περάσει. Όλα τα άλλα είναι πολύ πιο σημαντικά. Εξάλλου στην καλύτερη θα κρατήσει μέχρι την επόμενη επιτυχία ή αποτυχία σου. Ζήσε έντονα το παρόν, προσπέρνα το παρελθόν, και μη σταματάς να ονειρεύεσαι και να σχεδιάζεις για το μέλλον.
  10. Γι’ αυτό που είσαι σήμερα: Αν δεν είχες κάνει όλα αυτά τα λάθη, νεότερε εαυτέ μου, δεν θα βρισκόμουν εδώ αυτή τη στιγμή. Σε ευχαριστώ λοιπόν, μικρέ μου. Πολύ όμως!!!

*Ο Δημήτρης Καρατζιάς είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής και συνιδιοκτήτης του Πολυχώρου VAULT.  Φέτος σκηνοθέτησε 2 παραστάσεις: Το κοινωνικό δράμα “Φυλακισμένες” των Ignacio del Moral & Verónica Fernández και το αντιπολεμικό δράμα του David Ian Lee, “The Curing Room”, (που μετά από 130 παραστάσεις συνεχίζεται για 2η χρονιά) στον Πολυχώρο VAULT.