Και 8η χρονιά στα δρώμενα της Αθήνας…

Τι είναι η Αθήνα το Καλοκαίρι; Μην είναι τα ηλιοβασιλέματα της; Μην είναι οι άδειοι δρόμοι της τον Αύγουστο; Ή μήπως είναι όλα τα παραπάνω, μαζί με μια κινηματογραφική οθόνη στημένη κάπου όμορφα, με την κατάλληλη παρέα; Το ραντεβού με το 8ο Athens Open Air Film Festival, αυτή τη φορά, δόθηκε στο λόφο του Λυκαβηττού και εκεί με περίμενε -η πάντα χαμογελαστή & κεφάτη- Μαρία Ναθαναήλ.

Ανεβαίνοντας όμως διαπίστωσα για ακόμη μια φορά, πως ο Λυκαβηττός είναι από τα ομορφότερα, ίσως και το ομορφότερο  μέρος της Αθήνας και είτε πηγαίνεις για ραντεβού, είτε με φίλους είναι το ίδιο ωραία. Στον προαύλιο χώρο του Λυκαβηττού, λοιπόν, είχε στηθεί και η οθόνη του Open Air και μας περίμενε παρέα με κρύες μπυρίτσες και χωρίς κουνουπέλαιο!

Η έναρξη της ταινίας ήταν για τις 21:30 και η ταινία που θα βλέπαμε το «Fight Club” του David Fincher. Ένιωσα τρόμο όταν συνειδητοποίησα πως πέρασαν κιόλας 19 χρόνια από την πρεμιέρα της ταινίας, μα στη συνέχεια συνειδητοποίησα πώς αυτός ο «τρόμος” κρύβει και μια αίσθηση δέους: Ότι καλό, κρατάει και στο χρόνο…

Όπως για παράδειγμα, κάποια μέρη στην Αθήνα που όσο καλτ κι αν θες να τα αποκαλέσεις, έχουν τη δική τους ιστορία, σαν την καντίνα έξω από το θέατρο. Δεν είναι μόνο η θέα που σε αποζημιώνει εάν ανέβεις με τα πόδια (καλύτερα όχι), αλλά και η «συντροφιά” της καντίνας που εάν δεν μερίμνησες να πάρεις κάτι μαζί σου στο ανέβα και θες τελικά να βρέξεις το λαρύγγι σου, είναι εκεί για σένα!

Κι όπως είπαμε και παραπάνω, ότι καλό κρατάει και στο χρόνο, κι αυτό ισχύει και με το Athens Open Air Film Festival. Έτσι και ο Λουκάς Κατσίκας με την (υπερ)ομάδα του: Έχουν καταφέρει να κάνουν το άπιαστο, όπως στην αρχή φάνταζε, χειροπιαστό, αληθινό, ονειρεμένο! Γιατί αν αγαπάς κάτι -πολύ- και κοπιάζεις γι’ αυτό, κάποια στιγμή, θα γίνει και πραγματικότητα. Και τι πιο όμορφο από το να ζεις ότι ονειρεύτηκες; Γίνε ο πρωταγωνιστής στη ζωή σου, όχι απλά ο δεύτερος ρόλος…