Ήταν η πρώτη εφημερίδα στη Ελλάδα που γραφόταν μόνο από γυναίκες

Ζούμε στο 2018, σε μια εποχή όπου το δικαίωμα της γυναίκας στην ισότιμη εργασία, στη ψήφο, στη συμβίωση επί ίσοις όροις με τον/την σύντροφο της, θεωρείται (τις περισσότερες φορές) αυτονόητο. Η σημερινή μέρα λοιπόν, η Μέρα της Γυναίκας, χρησιμεύει και ως ένας φωτεινός σελιδοδείκτης που μας θυμίζει τους αγώνες που έχουν προηγηθεί ώστε να φτάσουμε – ή έστω να πλησιάσουμε- σήμερα σε αυτή την ισότητα. Ένας από αυτούς τους αγώνες, ανήκει στην Καλιρροή Παρρέν, την ιδρύτρια και υπεύθυνη έκδοσης της «Εφημερίς των Κυριών», του πρώτου εντύπου στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας που γραφόταν αποκλειστικά και μόνο από γυναίκες.

Συγκεκριμένα διαβάζουμε στη Wikipedia:

Το πρώτο φύλλο κυκλοφορεί στις 9 Μαρτίου του 1887 και το τελευταίο της το 1917, έχοντας κυκλοφορήσει 1106 τεύχη. Έως τις 18 Μαρτίου 1907, η εφημερίδα κυκλοφορούσε εβδομαδιαίως και στη συνέχεια από τις 25 Μαρτίου 1907 έως το Δεκέμβριο του 1917εκδίδονταν «δις του μηνός», χαρακτηρίζοντας αυτή την αλλαγή στη συχνότητα έκδοσης ως «Περίοδος Β’» στο εξώφυλλο του ίδιου του εντύπου.

Οι διεκδικήσεις μέσω της εφημερίδας ήταν η χειραφέτηση της γυναίκας με πλήρη δικαιώματα στον τομέα της εκπαίδευσης και την εργασία.

Υπεύθυνη για την έκδοση της εφημερίδας ήταν η Καλλιρρόη Παρρέν, ενώ δύο από τις πρώτες συνεργάτιδες της σε αυτή την προσπάθεια ήταν η Σαπφώ Λεοντιάδου, που εργαζόταν ήδη για το περιοδικό «Ευρυδίκη» (Κωνσταντινούπολη, 1870 – 1873) και η Αικατερίνη Σαμαρατίδου, εγγονή της εκδότριας του περιοδικού «Κυψέλη» (Κωνσταντινούπολη, 1845). Στη συνέχεια την υπογραφή τους στα άρθρα της εφημερίδας έβαζαν οι Μαρίκα Πίπιζα (Ποιήτρια), Ελένη Γεωργιάδη (Δασκάλα), Ειρήνη Λαχανά (Δασκάλα) και πολλές άλλες γυναίκες του πνεύματος και των γραμμάτων της εποχής. Δια τα ανυπόγραφα άρθρα ευθυνόταν η συντάκτης αυτών κυρία Καλλιρρόη Παρρέν.

Οι πρώτες αντιδράσεις για αυτή τη προσπάθεια χειραφέτησης των γυναικών μέσω της εφημερίδας ήταν αρνητικές και χλευαστικές. Αντιπροσωπευτική ήταν η αντίδραση και τα σχόλια του Εμμανουήλ Ροΐδη. Υπήρξαν όμως και εκείνοι που θαύμασαν την πένα των συντακτριών της εφημερίδας και υποστήριξαν τον αγώνα τους, όπως ο Γ. Ξενόπουλος και ο ποιητής Κωστής Παλαμάς, ο οποίος και αφιέρωσε ποίημά του στη Καλλιρρόη Παρρέν