Μια συνέντευξη με μια διαχρονική pop star που δεν φοβάται να κάνει ένα νέο δημιουργικό ξεκίνημα.

Pop, μια δύσκολη λέξη. Μπορεί να περιγράφεται με τις μουσικές δημιουργίες καλλιτεχνών όπως ο Kanye West ή οι Pet Shop Boys; Μπορεί όμως να περιγραφεί και ως «λαικο-ποπ» ή «καλτ ποπ» και να παραπέμπει συνήθως σε λίγο πιο φτηνά και ελαφριά μουσικά αποτελέσματα. Αυτή είναι η pop, μια λέξη που επιδέχεται πολλών δημιουργικών εκφράσεων και ερμηνειών. Αυτή είναι και η Σοφία Αρβανίτη, μια pop δημιουργός που ακολούθησε το δικό της κόσμο, κοντά σε ανήσυχα και παράξενα μυαλά όπως ο Μιχάλης Ρακιντζής, διακριτικά κοντά σε τάσεις άλλων εποχών, μα στην πραγματικότητα ακολουθώντας πιστά τη δική της δημιουργική φωνή. Σε μια σύντομη online συζήτηση, μιλήσαμε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της μουσικής της.

Και ξαφνικά, «Fuck them all» και ξεκινάς μια νέα δημιουργική πορεία, σε απρόβλεπτους μουσικούς δρόμους. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα αυτή η καλλιτεχνική «μετεμψύχωση»;

Η επάνοδος μου στα μουσικά πράγματα πυροδοτήθηκε από την ανάγκη μου να πω και να βγάλω από μέσα μου τον προσωπικό μου κόσμο. Δεν νομίζω ότι θα ασχολιόμουν αν επρόκειτο να κάνω ξανά τραγούδια …πιασάρικα. Ίσως να μοιάζει σαν αυτό που θέλει να πει ένας συγγραφέας, να βγάλει τον θυμό του, την αλήθεια του, να τοποθετηθεί θα` λεγα στο πως τα βλέπει με την δική του οπτική. Μια από αυτές τις αλήθειες είναι και το «Fuck them all» μια διασκευή που έκανε ο Δημήτρης Λιόλιος, από Γαλλικό τραγούδι της Mylene Farmer που συμπεριέλαβα στον νέο μου δίσκο με γενικό τίτλο «Αλαβαρντάχαλα τραγούδια των καιρών».

Από την εποχή του CD και του βινυλίου και των δισκογραφικών εταιριών, στη ψηφιακή μουσική και την ελευθερία της διακίνησης ενός ηχογραφήματος όπως ο καλλιτέχνης επιθυμεί. Πως βίωσες αυτή την αλλαγή;

Έδειχνα πάντα μεγάλη κατανόηση στις αλλαγές, άλλωστε όταν τα έβρισκα σκούρα τα πράγματα εξαφανιζόμουν για λίγο καιρό και μετά έλεγα «για πάμε πάλι παιδιά!». Στην αρχή ίσως τρομάζω με τις αλλαγές, αλλά μετά προσαρμόζομαι.

«Πεθαίνω στην Ερημιά»: Ένα ντουέτο, μια τρέλα που πίστεψε και κυνήγησε ο Μιχάλης Ρακιντζής. Τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνο το ντουέτο με την Bonnie Tyler;

Ήταν μία τρέλα η προοπτική πιθανού ντουέτου με την διεθνούς φήμης τραγουδίστρια Bonnie Tyler. Και πήρα βαθιά ανάσα και είπα «Σοφία προχώρα», όταν έγραψα τους στίχους «Πεθαίνω στην ερημιά» καταγράφοντας απλά αυτό που ένιωθα την συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου.

«Παλιοσκυλού»: Ένα κομμάτι με ευδιάκριτα αυτοβιογραφικά σου στοιχεία. Νιώθεις τύψεις ή ένοχες που ηχογράφησες κομμάτια με εμπορικό λαϊκό ήχο; Ήταν σαν ένα ψεύτικο δέρμα που έπρεπε κάπως να βγει;

Την μουσική στην παλιόσκυλου έγραψε ο Ανδρέας Κατσιγιάννης κι εγώ τους στίχους. Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε από την δισκογραφική του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, όταν εκείνος ακούγοντας κατάλαβε πως εδώ πρόκειται για κατάθεση ψυχής. Πράγματι με αυτά τα λόγια που τόλμησα να γράψω, έκανα κάποια ξεκαθαρίσματα με τον εαυτό μου.

Το «Σαν Πρώτη Φορά» και το «Video» είναι δύο από τα κομμάτια σου που αγαπώ πολύ και γνωρίζω πως ακόμα παίζονται δυνατά σε πάρτι. Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στο χρόνο και να συναντήσεις τη Σοφία των αρχών της δεκαετίας του ’90, τι θα της έλεγες;

Θα της χαμογελούσα και θα της έλεγα Αλαβαρντάχαλα και προχωράμε...