Μια playlist των ’90s, με κλασικές επιλογές από τα ’80s.

Υπογράφει η Κάπα. Κάπα.

Εκτός από τη θάλασσα, βουτήξτε και σε μία λίστα που, αν κλείσεις τα μάτια, σε ταξιδεύει στα ξέγνοιαστα καλοκαίρια του τέλους του περασμένου αιώνα. Τι ακουγόταν τέτοια εποχή σε παραλίες, μπαράκια, ντίσκο και ραδιόφωνο πριν λίγες δεκαετίες;

 

’80s. Φραπέδες, κρίκοι στ’ αυτιά, βόκτες-πορτοκάλι, «Δυναστεία», παγωτό-πατούσα, φουντούνια, λαχούρια και ατελείωτες ώρες ραδιοφωνικού προγράμματος καταγεγραμμένες με ερασιτεχνικό τρόπο απ’ το ραδιοκασετόφωνό μας, ώστε να φτιαχτούν τα καλύτερα και πιο χειροποίητα mixtapes όλων των εποχών.

1982, Κρουαζιέρα

«Πάρε το Μετρό για Πειραιά», λέει ο Βαγγέλης Γερμανός, χωρίς να έχει κάποιο ακριβές ταξιδιωτικό πλάνο στο μυαλό του. Απλώς σε θέλει μαζί του για να κάνετε τον γύρο των νησιών.

 1984, Ετοιμάζω Ταξίδι

Η Ελένη Δήμου προετοιμάζει ένα ταξίδι που μοιάζει με απαγωγή. Ιδανική επιλογή για να ακούς όταν ετοιμάζεις τις βαλίτσες διακοπών ή όταν πρέπει να βρεις το θάρρος για μια τέτοια «απαγωγή-έκπληξη».

 1984, Αύγουστος

Το καλοκαιρινό άσμα του ανεκπλήρωτου έρωτα. Κάποτε, ο Νίκος Παπάζογλου γνώρισε στο Πήλιο μια υπέροχη γυναίκα. Προκειμένου, όμως, να εκτονώσει αυτό το συναίσθημα, χωρίς να χαλάσει το γάμο του, έγραψε αυτό το κομμάτι. Να, γιατί το κομμάτι είναι λυπητερό…

1986, Μπανάκι Μανάκι

Ο μέγιστος Σάκης Μπουλάς δίνει οδηγίες για ένα μπάνιο-όνειρο. Αν και δεν πρόκειται για μπάνιο στη θάλασσα, αλλά στη μπανιέρα, ο στίχος «μπανάκι μανάκι, μπανάκι μανάκι, κουράγιο και τελειώνουν τα παλούκια μανάκι» δίνει ελπίδες για κάποιου είδους διακοπές από κάτι. Ούτως ή άλλως, η πονηρή δροσιά αυτού του τραγουδιού είναι πάντα χρήσιμη.

1986, Καλοκαιρινές Διακοπές

Το δίδυμο της επιτυχίας, Καρβέλας και Βίσση, παρόλο που υμνεί τις διακοπές, κατά βάθος αναπολεί τα χρόνια του σχολείου και με έναν παράδοξο τρόπο μας κάνει να νοσταλγούμε και συγχρόνως να θέλουμε να χορέψουμε σαν τρελοί.

1986, Το Καλοκαιράκι

Διαχρονικό καλοκαιρινό σουξέ από τους Φατμέ και τον Νίκο Πορτοκάλογλου, που δεν περιγράφει τίποτα λιγότερο από μια φαντασίωση με το κορίτσι των ονείρων του, η οποία μπλέκει δύο τοπία: αυτό της έρημης Αθήνας κι αυτό της καυτής αμμουδιάς. Ο στόχος γενικά, πάντως, είναι να είστε μόνοι στη γη.

1987, Είσαι Θεός

Ο Γιάννης Πάριος δημιουργεί παρομοιώσεις με το αντικείμενο του πόθου του. Του λέει πως είναι θεός, πως είναι ήλιος καλοκαιρινός, για να καταλήξει, καθαρά και ξάστερα, πως την θέλει σαν τρελός. Απλά και σταράτα πράγματα, που κάποτε είχαν δώσει την ατάκα-viral.

1987, Μωρό μου Φάλτσο

 «Μου λείπουν τα στηθάκια σου, προσκέφαλο στου ονείρου μου το χάζι», ήταν οι στίχοι που έγραψε ο Μιχάλης Ρακιντζής και θεωρήθηκαν πολύ προχωρημένοι για την εποχή. Στο εξώφυλλο αυτού του δίσκου, ο τραγουδοποιός, αντί για τον εαυτό του, έβαλε μια χρωματιστή γαλοπούλα, ενώ στο συγκεκριμένο κομμάτι ανήκει και το πρώτο επίσημο ελληνικό βίντεο κλιπ.

1987, Κορμί κι Αλάτι

Η Μπέσσυ Αργυράκη αναπολεί, μέσω των στίχων του Φίλιππου Νικολάου, το περσινό της καλοκαίρι. «Κορμί κι αλάτι κι άσπρα πουλιά, γαλάζια μάτια, μαύρα μαλλιά, κόκκινα χείλη, στόμα καυτό, τι καλοκαίρι ήταν κι αυτό!». Βέβαια, αν κρίνει κανείς από την χορευτική διάθεση και το ερμηνευτικό κέφι, δεν φαίνεται να κακοπερνάει και το φετινό.

1987, Αγάπη Καλοκαιρινή

Η πάντα ρομαντική Αλέξια θυμάται έναν παλιό καλοκαιρινό της έρωτα που μάλλον έληξε κάπως άδοξα. Η μοίρα, όμως, τα ‘φερε να συναντηθούν ξανά. Ίσως κι αυτός, όπως εκείνη, να θυμήθηκε εκείνες τις παλιές υποσχέσεις που τους έφεραν κοντά.

1987, Στο Μπαράκι (Σ’ έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω)

Ο Πασχάλης παραδίδει μαθήματα φλερτ. Δίνει τις κινήσεις, δίνει τις ατάκες, δίνει τις λεπτομέρειες και το ύφος. Δεν υπάρχει σαφές στίγμα καλοκαιρινής τοποθεσίας, αλλά μέσω του στίχου «στη ματιά σου την πρώτη ναυάγησα σ’ εξωτικό νησί», σου προσφέρει τη δυνατότητα να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου και μέσω τούτου του φλερτ κάπου μαγικά.

1987, Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες

Η Πωλίνα, πολύ πριν την έκρηξη των διακοποδανείων, προτείνει να ξεπουλήσεις ό,τι έχεις και δεν έχεις προκειμένου να πας σε ένα νησί πονηρό που έχει μαρκάρει στο χάρτη. Γενικά, ο στόχος είναι να βρεθείτε μαζί, ολομόναχοι, εκεί που θα τρέφεστε με καρύδες κι ανανάδες, για να παίρνετε δυνάμεις ώστε να κάνετε τρέλες. Σεϋχέλλες, η απάντηση σε όλα.

 1987, Ροζ Μπικίνι

Η Πωλίνα και πάλι (ασυγκράτητα καλοκαιρινή), μ’ ένα βρεγμένο σούπερ τοσοδούλι μίνι διάφανο και ροζ μπικίνι, διασκευάζει το «Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polkadot Bikini» της δεκαετίας του ’60 και μιλάει εμμέσως για τη σεξουαλική απελευθέρωση στις ελληνικές παραλίες.

1987, Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε

Ο Παντελής Θαλασσινός και ο Γιάννης Νικολάου, οι Λαθρεπιβάτες δηλαδή, οργανώνουν ένα πάρτι μόνο για δύο, στην αμμουδιά, με μπύρες και ραδιόφωνο. Τραγούδι «προτροπή» σε όσους μείνουν στο κλεινόν άστυ: «Θα φύγουμε απ’ το θόρυβο της πόλης, μια νύχτα που δεν έζησε κανείς. Απόψε θα ζηλέψει ο Κηλαηδόνης το πάρτι που θα κάνουμε εμείς. Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε να πάμε κατευθείαν για δουλειά…»

1988, Τζοάννα

Συγχρόνως με τον Eddy Grant  και το «Gimme Hope Jo’Anna», ο Πασχάλης διασκευάζει τον ποπ ύμνο της εποχής, ξεκινώντας έτσι: «Στης νιότης μου το καλοκαιράκι, πάνω που άραζα στην αντηλιά, έτρεξες σαν δροσερό νεράκι και ξεδίψασα με δυο φιλιά. Λες κι είχα πέσει σε καταιγίδα, σαν σε μπουρίνι στο Θερμαϊκό και ναυαγός σ’έρημη νησίδα είμαι τώρα και παραμιλώ». Τόσο δε που αγαπάει τη Τζοάννα, σταθερά και αμείωτα, δεν βρίσκει άλλη λύση απ’ το να την παντρευτεί.

1988, Βόλτα με κλεμμένο αμάξι

Εδώ, οι Ζιγκ Ζαγκ, σε κατάσταση αφραγκίας, προτείνουν στο κορίτσι μια βόλτα με κλεμμένο αμάξι για ν’ αφήσει την καρδούλα της να αράξει. Ο τύπος είναι ερωτοχτυπημένος, ζηλιάρης και παραπονιάρης, αλλά το δραματουργικό μυστήριο σχετικά με το πότε, πώς και γιατί εκλάπη αυτό το αμάξι, ποτέ δε λύνεται.

1989, Αυτό το Καλοκαίρι

Η ιέρεια της εποχής, Μαντώ, μας προτρέπει να μην σκεφτόμαστε τίποτα, να γλεντήσουμε αυτό το καλοκαίρι, στις αμμουδιές, στα κύματα και κάτω απ’ τον ήλιο, χωρίς να ξεφεύγει ο νους μας σε οτιδήποτε δυσάρεστο. Παραίνεση, στα χρόνια μας, ιδιαιτέρως ωφέλιμη, για να ξελαμπικάρουμε.

1989, Αγάπη του Καλοκαιριού

Οι Ζιγκ Ζαγκ εδώ, σε πιο γλυκείς ρυθμούς, μιλούν για βραδιές τ’ Αυγούστου που πάλι θα `ρθουν και πάλι θα περάσουνε, με άλλες αγάπες που θα τους σβήνουν τον πόθο. Εδώ, το αντρίκιο παράπονο διατυπώνεται ως εξής: «Κι απόψε πάλι είσαι παντού, στο ίδιο πάντα ραντεβού, αγάπη του καλοκαιριού κι απόψε πάλι είσαι παντού». Δύναμη, αγόρια!

‘90s.Η δεκαετία που θα ασχολούμαστε με πιτσιλιτά από μπουγελόφατσες και μπουγέλα με πλαστικές σακούλες στις παραλίες, που θα μουτρώνουμε με τα φωτογραφικά φιλμ που παίρνουν φως, που θα τρώμε τον χρόνο μας πάνω απ’ τον «ναρκαλιευτή», που θα φοράμε μπλουζάκια με χλωρίνες, μπέμπηδες και παραμάνες, που θα δανειζόμαστε βιντεοκασέτες και θα αρχίσουμε να αγοράζουμε cd.

1991, Του Αιγαίου τα Μπλουζ

Το τι παρομοίωση με Αφροδίτη έχει επιστρατεύσει εδώ ο Κώστας Μπίγαλης, το τι επίκληση στον Απόλλωνα κάνει, το τι ατμόσφαιρα αρχαίας Ελλάδας αναπαράγει… το κορίτσι, τον Σεπτέμβρη, την έκανε μ’ ελαφρά.

1991, Μη μου μιλάς για Καλοκαίρια

Τραγούδι που εξηγεί γιατί η γενιά μας πάσχει από βαθιά μελαγχολία. ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΓΑΜΕ ΑΥΤΟ. ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Ο μελαγχολικός «ύμνος» του καλοκαιριού, για έναν έρωτα που φούντωσε στα σοκάκια του νησιού αλλά δυσκολεύεται να αντέξει στην αστική καθημερινότητα. Σοφία Αρβανίτη και Μιχάλης Ρακιντζής δίνουν πόνο.

1991, Βραδινό μπανάκι

O Κώστας Χαριτοδιπλωμένος, είδωλο της εποχής, φτιάχνει ατμόσφαιρα, τρυφερή και πικάντικη, για ένα νυχτερινό μπάνιο στη θάλασσα …χωρίς μαγιό.

1991, Αμετανόητα Τρελός

Το συγκρότημα Ριφιφί τραγουδάει για τη δειλία, για τους εγωισμούς, για όλα αυτά που ήθελες να κάνεις και δεν τόλμησες. «Ταξίδι μέσα σου ζητούσα να `μουνα νέος επιβάτης και μ’ ένα κόλπο, αν μπορούσα, να γίνω της καρδιάς σου αντάρτης». Και αμετανόητα τρελός και ασυγχώρητα μικρός που δεν κατάφερες να την προφτάσεις για να της πεις το σ’ αγαπώ. Εμ, πώς αλλιώς να γίνουν τα όνειρα πραγματικότητα;

1991, Καμπριολέ

Ένα κομμάτι που ο ίδιος ο Γιάννης Βασιλείου επέμενε να μπει στον δίσκο του και εν τέλει δικαιώθηκε. Χαρακτηριστικό χορευτικό σουξέ του καιρού του, που με την ελαφρώς παραπλανητική του πρόταση για βόλτα -που κρύβει ξεκάθαρη ανήθικη πρόταση από κάτω- σήκωνε κόσμο και κοσμάκη πάνω στα τραπέζια των μαγαζιών.

1991, Εγώ κι ο Πουφ

Φαντάσου τώρα τον Μιχάλη Ρακιντζή, αγκαλιά με τον λούτρινο Πουφ, πολύ πριν η Νικολούλη πάρει τα ηνία των αναζητήσεων, να τριγυρνά στα στενά της Ύδρας και των Σπετσών, ρωτώντας μήπως έχει δει κάποιος το κορίτσι του… Το τραγούδι περιγράφει τις δραματικές αυτές στιγμές και ο Πουφ γίνεται η προσωπική μασκότ του Μιχάλη. «Είχα ένα κάμπριο τότε και τον έβαζα συνοδηγό. Τον έδενα με τη ζώνη και ήταν πάντα εκεί. Τον έχω ακόμα και μάλιστα σε άριστη κατάσταση. Μου τον έχουν ζητήσει, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να τον δώσω», έχει δηλώσει στο oneman.gr.

1991, Στο Σαν Τροπέ

Η Καίτη Γαρμπή ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας του 1980 την solo καριέρα της και μπαίνει για πρώτη φορά στο στούντιο το 1991 για να ηχογραφήσει μια διασκευή του «St. Tropez twist», διαφημίζοντας το μέρος ως επίγειο παράδεισο, που όλα τα ερωτικά σου όνειρα θα πραγματοποιηθούν και τίποτα δεν θα σου μαυρίσει την ψυχή, γιατί «κι αν το Σεπτέμβρη για λίγο χωρίσουμε, πάλι του χρόνου θα σμίξουμε στον Σαν Τροπέ».

1992, Μια Ελλάδα Φως

Σαν μια πρώιμη μουσική καμπάνια του «Live your Myth in Greece», η Κωνσταντίνα αραδιάζει όλες τις ελληνικές ομορφιές: θάλασσες, βουνά, ακρογιαλιές, μάρμαρα, βράχοι και σπηλιές, σπίτια με αυλές, φύλλα και νερά, λόγια καθαρά, κόσμος τρυφερός, μέγας και μικρός, πέτρα κι ουρανός, μια Ελλάδα φως. Η φάση είναι σαν να πετάς με drone, από τον Παρθενώνα ως την Κύπρο, μέσω Κυκλάδων, σε λιγότερα από 4 λεπτά.

1992, Χωρίς Εσένα

Ένα τραγούδι των Vips που δεν σου επιτρέπει με κανέναν τρόπο να σταθείς ακίνητος και αμέτοχος στο χορευτικό πάρτι. Το παράδοξο είναι πως ενώ νομίζεις πως εδώ θα έχουμε την περιγραφή κάποιου φλογερού έρωτα, στην πραγματικότητα, αυτό που αντιμετωπίζεις είναι όλα τα στραβά του έρωτα, που στο τέλος φέρνουν πόνο, άγχη, κλάματα και μοναξιά τύπου «μια κουκκίδα στον χάρτη χαμένη». Πρωτόγνωρα αντικρουόμενες τάσεις σε στίχο και μουσική, αλλά ίσως αυτή να ήταν και η τσαχπινιά του.

1993, Ντύσου Πρόχειρα

Εδώ είμαστε. Όλα τα essentials του καλοκαιριού είναι τοποθετημένα στον εθνικό καλοκαιρινό ύμνο των ελληνικών ‘90s. Η στιχουργός Εύη Δρούτσα παραδίδει μαθήματα: «Κάνεις τ’ ασήμαντα σημαντικά και τα μικρά κάνεις μεγάλα, παίρνεις τ’ αστεία σοβαρά, μα η ζωή είναι μια στάλα» και η φωνή του Στέφανου Κορκολή υπερθεματίζει «Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου, πες ο έρωτας πως είμ’ ο παιδικός σου κι έλα πάρε με αγκαλιά μια ανέμελη βραδιά». Γιατί τι είναι η ζωή; Τι είναι το καλοκαίρι; Γιατί «η ζωή είναι αλμύρα»!

1993, Λάμπω

Η Άννα Βίσση σε τόσο έξαλλη κατάσταση χαράς που φωνάζει σαν τρελή πως λάμπει σαν τον ήλιο. Λάμπει απ’ τη χαρά της, λάμπει όταν σε βλέπει, λάμπει σαν διαμάντι. Γενικά, είναι ζαλισμένη, ερωτευμένη και εμφανώς τρισευτυχισμένη.

1993, Γλυφάδα Μαρακές

Η Κωνσταντίνα έχει και αυτή μεγάλη ανάγκη για ένα ταξιδάκι. «Πάμε μαζί και όπου θες με του μυαλού μας το εξπρές, από Γλυφάδα Μαρακές, πάμε πάμε ένα ταξιδάκι». Έγκωσε μέσα στην πόλη και μόνη της επιθυμία να βρείτε «ένα γιαλό σαν καρτ ποστάλ παλιό και μια κρυφή στεριά ν’ αράξει η καρδιά». Αμήν.

1994, Κάποιο Καλοκαίρι

Ο Θάνος Καλλίρης νοσταλγεί κάποιο καλοκαίρι που συνέβησαν πράγματα και θάματα. «Μέρες τ’ Αυγούστου όσες να `ρθουν ξανά και καλοκαίρια αν περάσουν πολλά, ποτέ δε θα `ναι το ίδιο, ναι ποτέ δε θα `ναι το ίδιο». Κάποιο καλοκαίρι τυχερό αστέρι του δείχνει τον παράδεισο. «Ερωτευμένοι σε ντεκόρ θαλασσί, μαζί».

1994, Πλάτσα Πλούτσα

Ακούστε τον πρόλογο του Τάκη Βαμβακίδη, που αφιερώνει στην Παρθένα, νοσοκόμα του Ευαγγελισμού. (τηλ: 7220101). Κι έπειτα ακούστε το ντουέτο του με τον Μπίγαλη. Αυτά. Τα λόγια είναι περιττά.

1994, Ξυπόλητη Χορεύω

Δεν είναι απολύτως καλοκαιρινό χιτ, αλλά ο συνδυασμός ξυπολησιάς και φούστας για σημαία, δίνει έναν τόνο καραβίσιο. Τους στίχους υπογράφει ο Κώστας Τουρνάς: «Θα `ρθει κι ο ερωτάς να με τρελάνει, τις μέρες με ντύνει, τις νύχτες γυμνή». Κάντε άκρη. Περνά η Καίτη η Γαρμπή.

 

1994, Νύχτες στην Μύκονο

Η Βίκυ Χαρίτου πιθανά δεν χάρηκε ούτε τον ήλιο, ούτε τις παραλίες του νησιού, γιατί κοιμόταν. Χάρηκε, όμως, «νύχτες στη Μύκονο με την πανσέληνο μαζί, νύχτες για έρωτα κι όνειρα μέχρι το πρωί».

1994, Τα σφάλματά σου Πέλαγα

Τους στίχους έγραψε ο Γιάννης Πάριος, αλλά η πρώτη ερμηνεία είναι της Στέλλας Κονιτοπούλου. Του τη λέει λίγο -του φλερτ της, όχι του Γιάννη- στην αρχή με το «Τα σφάλματά σου πέλαγα που μ’ έπνιγαν και γέλαγα», αλλά μετά πέφτει στα πατώματα και σούρνεται με το «Μα όπου και να πάω χάνομαι, σαν τον ναυαγό αισθάνομαι, μόνο από σένα πιάνομαι για να μη χαθώ». Ευτυχώς που είναι σε στυλ «νησιώτικο» γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση θα μιλούσαμε για πολύ drama.

1995, Λιωμένο Παγωτό

Τα Ξύλινα Σπαθιά κυκλοφορούν το εμβληματικό κομμάτι τους και όλοι χοροπηδάνε σε ροκ ρυθμούς, κάνοντάς σε να νιώθεις και λίγο μούρη κάθε φορά που πασαλείβεσαι με λιωμένα παγωτά.

1995, Το Κορίτσι μου Κοιμάται

Ο Γιάννης Σαββιδάκης λιγωμένος απ’ το ειδύλλιο τραγουδά «Μοιάζει η νύχτα θάλασσα πλατιά κι έχω την πανσέληνο αγκαλιά κι είναι όλα αληθινά και τ’ αστέρια κι η ακρογιαλιά. Μη, σας λέω, μη μιλάτε, το κορίτσι μου κοιμάται μέσα στη δικιά μου αγκαλιά». Κι εσύ, εδώ, απλώς, εύχεσαι να μην ροχαλίσεις.

1996, Αγάπη Καλοκαιρινή

Εδώ πάλι έχει στεναχώριες ο Θάνος Καλλίρης, σε στίχους και μουσική του Φοίβου αυτή τη φορά. «Έπιασε βροχή, αγάπη καλοκαιρινή. Φθινόπωρο ξανά και η ζωή μου αδειανή. Δε φτιάχτηκε για μας ετούτη η εποχή».

1996, Ο Ερωτάς Σου Θάλασσα

Κι ευτυχώς η λύτρωση έρχεται από τον Κώστα Μπίγαλη: «Ήρθες εσύ, αγάπη καλοκαιρινή μου, ήλιος ζεστός στης μοναξιάς την παγωνιά. Ο έρωτας σου θάλασσα, ουρανός κι αυγουστιάτικο φεγγάρι». Όλα τα χειμωνιάτικα όνειρα του Μπίγαλη, πήραν σάρκα και οστά εκείνη την «άγια στιγμή και γίναν όλα αληθινά».

1997, Στο Ημεροβίγλι

Και κάπως έτσι γίνεται σούπερ σταρ ο Χρήστος Κυριαζής.  «Στο Ημεροβίγλι, που συνάντησα μια φίλη, μου ‘πε να σου στείλω του βασιλικού το φύλλο». Αν και μιλάει για «ξημερώματα τ’ Απρίλη», η αύρα Σαντορίνης δεν μπορεί παρά να είναι καλοκαιρινή.

1997, Ψίθυροι Καρδιάς

Μια τηλεοπτική σειρά που είχε δημιουργήσει σάλο και που άφησε πίσω της τον Δημήτρη Μπάση κι ένα σουξέ που, τότε, άκουγες παντού: «Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, στιγμή δε σκέφτηκα. Εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύτηκα». Η καλοκαιρινή του εσάνς έχει να κάνει με τα καράβια, τα πελάγη, τα φεγγάρια και τα κύματα που κυριαρχούν ως …σύμβολα και με τον γενικότερο ταξιδιάρικο (μεταφορικό μεν) τόνο του.

Αυτά. Κι έπειτα μπήκαμε στη ζώνη του λυκόφωτος. Στα ’00s.

Υ.Γ.: Αν ακούς μια φορά το χρόνο (και περισσότερο, αν αντέχεις) τα καλοκαιρινά σουξέ των νιάτων σου, ξανανιώνεις, λένε οι εμπειρογνώμονες.