Μια συζήτηση μαζί του με έπεισε πως ίσως μπορει και να ταξιδεύει στο χωροχρόνο…

Ο Γιάννης Στάνκογλου μοιάζει σαν να μεγάλωσε με τη γενιά μας. Μιας γενιάς που ήδη έχει πατήσει τα 30. Βασικά δεν μοιάζει σαν τους άλλους ηθοποιούς της γενιάς του. Ξεχώρισε με την γκεστ εμφάνιση του στο Κλείσε Τα Μάτια, πέρασε από την ταινία Hardcore και εν συνεχεία κατάφερε και ξεχώρισε μέσω της επιτυχημένης σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου, 10η Εντολή. Προφανώς γνωρίζω πως όλα αυτά είναι ήδη γνωστά και η αναφορά δεν είναι διόλου τυχαία. Γιατί; Όταν έχεις συνδυάσει τα παιδικά σου χρόνια με ξέγνοιαστες στιγμές μπροστά στην τότε καλή ελληνική τηλεόραση, δεν μπορείς παρά να μην θυμάσαι τον Γιάννη Στάνκογλου, εκείνα τα βράδια που κρυφά από γονείς, καθόσουν να τον απολαύσεις σε μια από τις καλύτερες ελληνικές σειρές που έγιναν ποτέ. Ο Γιάννης μεγάλωσε βέβαια, όπως και εμείς, μα πλέον βλέπουμε ξεκάθαρα πώς όταν ένας άνθρωπος στη ζωή του προσπαθεί και δουλεύει σκληρά γι’ αυτό τότε δεν γίνεται να μην απολαύσει και τους καρπούς, κάποια στιγμή…

– Είσαι ένας ηθοποιός ο οποίος έχει παίξει σε σειρές & σινεμά αντίστοιχα: Βλέπουμε πως το Netflix έχει μπει δυναμικά στις ζωές μας και πλέον μεγάλα ονόματα του Hollywood το προτιμούν, αντί να κάνουν κινηματογράφο. Ποια η άποψή σου;

Αρχικά να πω πως έχω Netflix, δεν έχω τηλεόραση. Με τον τρόπο με τον οποίο γίνονται πλέον οι σειρές στο Netflix είναι σαν να κάνεις κινηματογράφο, είναι πολύ όμορφο, δεν το συζητάω καν – θα το έκανα και εγώ φυσικά!

– Eάν κάποια ελληνική παραγωγή , τύπου 10η Εντολή, ετοίμαζε κάτι παρόμοιο για να παίξει στο Netflix, θα συμμετείχες;

Βεβαίως και θα συμμετείχα! Κι απ’ όσο ξέρω ο Πάνος Κοκκινόπουλος ξεκίνησε ήδη το «Ου Φονεύσεις” που είναι στα χνάρια της 10ης Εντολής οπότε σίγουρα και θα συνεργαστούμε ξανά μέσα στο χειμώνα.

– Ποιο ρόλο αγαπημένης σου σειράς ζήλεψες;

Του Tommy Shelby από το Peaky Blinders.

– Φυσικά οι τίτλοι αρχής ξεκινούν με το «Red Right Hand” του Nick Cave…

Είναι αγαπημένος καλλιτέχνης, τον ακούω από τα 13 μου σχεδόν, έχω όλους του τους δίσκους.

– Eίδαμε τον Νοέμβρη που μας πέρασε την διάδραση που είχε με τον κοινό και μαζί σου ο Nick Cave. Πόσο τυχαίο θεωρείς το γεγονός να διασχίσει το κοινό και να έρθει σε εσένα; 

Ε μερικά πράγματα ξέρεις έχουνε το κάρμα τους, κάπως έτσι θέλω να το βλέπω γιατί η αλήθεια είναι ότι τελευταία φορά τον είχα δει όταν ήμουν 13 ετών, ήταν σε μια πολύ περίεργη κατάσταση, στο δρόμο κάπου στην Αθηνάς. Φυσικά και δεν μιλήσαμε.

– Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η μουσική στη ζωή σου;

Πάρα πολύ: Ξυπνάω, κοιμάμαι, διαβάζω, συγκεντρώνομαι, φτιάχνω ρόλους με μουσική. Κάθε καινούργιος ρόλος είναι καινούργιες μουσικές.

– Ποια σειρά στην οποία συμμετείχες θα σου μείνει αξέχαστη και γιατί;

«Το Νησί”, γιατί εκτός από τον 1,5 χρόνο που μείναμε στην Κρήτη, σε αυτό το υπέροχο μέρος, οι συνεργάτες ήταν απίστευτοι και μπροστά και πίσω από τις κάμερες και τα βράδια που περάσαμε μαζί…

– Πως ήταν οι τρεις μέρες στη φυλακή για το project του φίλου σας και σκηνοθέτη Αντώνη Κόκκινου;

Ήταν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία που θα ‘θελα να την επαναλάβω και πάλι γιατί γνωρίστηκα με ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσα να γνωρίσω. Μου έδωσε υλικό για πολλά πράγματα και την ίδια στιγμή έκανα και φίλους με τους οποίους μιλάω μαζί τους και θα ξαναεπιστρέψω σίγουρα για να κάνω κι άλλα πράγματα μαζί τους…

– Mε την τεχνολογία τι σχέση έχεις;

Όχι πολύ καλή μπορώ να πω, διατηρώ μια αρκετά καλή επαφή με τα social media, αλλά γενικώς δεν έχω όσο θα ήθελα, θα ήθελα να έχω περισσότερο αλλά νομίζω πως είμαι λίγο σκράπας σε αυτό το κομμάτι.

– Με το πέρασμα των χρόνων βλέπουμε πως κάθε γενιά μεγαλώνει πολύ διαφορετικά: Εσείς έχετε δυο μικρά παιδιά τα οποία μεγαλώνουν στο πικ της τεχνολογικής εξέλιξης, ποια η άποψή σου;

Αλλάζουν τα πράγματα, είναι σχεδόν σαν να έχουν γεννηθεί με αυτά. Βλέπω το γιο μου που είναι τεσσάρων και πιάνει το tablet και το χειρίζεται τόσο εύκολα που δεν έχω ιδέα πως το έμαθε τόσο γρήγορα! Τα παιδιά κινούνται σε σχέση με την εποχή τους, το θέμα είναι να μάθεις να χρησιμοποιείς την τεχνολογία όσο καλύτερα μπορείς και όσο γίνεται για καλό.

– Τέλος, θα ήθελα να μου πεις πως βλέπεις πλέον τo δύσκολο δρόμο που επιλέγει ένα παιδί που μόλις τώρα ξεκινάει στον χώρο της υποκριτικής και έχει κάποια όνειρα, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο σε σχέση με αυτά που βλέπει στο εξωτερικό.

Δεν είναι τόσο εύκολο, αλλά βλέπεις πολλά παιδιά πηγαίνουν σε δραματικές σχολές και έχουμε πληθώρα μαθητών δραματικών σχολών και επαγγελματιών που βγαίνουν από τις σχολές. Το θέμα είναι τι όνειρα έχουν αυτά τα παιδιά, δηλαδή αν τα όνειρά τους μένουν μόνο στο τηλεοπτικό κομμάτι και στο να μείνουν γνωστοί είναι λίγο μάταιο. Το θέατρο είναι αυτό που πραγματικά σε πάει μπροστά, σου βάζει τις βάσεις. Και δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και οι χολιγουντιανοί ηθοποιοί κάποια στιγμή επιστρέφουν στο θέατρο και κάνουν παραστάσεις.