Ο Φοίβος Δεληβοριάς σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Αντώνη Μποσκοΐτη για την εκπομπή BOSKO στο RISE TV.

Μεγαλωμένος στην Καλλιθέα, η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε σε ηλικία 12 ετών, όταν πρωτοέπιασε στα χέρια την κιθάρα του. Τα πρώτα του βήματα στη δισκογραφία τα έκανε ήδη από μικρή ηλικία, όταν στα 15 πήγε κάποια τραγούδια του στο Μάνο Χατζιδάκι και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, «Η παρέλαση». Μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να χαράξει τη δική του πορεία και να αφήσει το στίγμα του στην ελληνική σκηνή, ενώ παράλληλα έχει συνεργαστεί με τον Θανάση Βέγγο, την Αρλέτα, τον Παύλο Παυλίδη, τον Αργύρη Μπακιρτζή, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τα Ημισκούμπρια και πολλούς άλλους.

Πώς ξεκίνησε, όμως, η ενασχόλησή του με τη μουσική και ποιες ήταν οι επιρροές του;

«Από μικρή ηλικία είχα καλλιτεχνική κλίση. Η τέχνη ήταν ο κόσμος που με ενδιέφερε πιο πολύ. Όταν για παράδειγμα πρωτοάκουσα το «Τραπεζάκια έξω” ή το «Graceland” του Paul Simon ή το «Blonde on blonde” του Dylan και συγκεκριμένα θυμάμαι πολύ έντονα τη στιγμή που πρωτοάκουσα το «Χριστουγεννιάτικη κάρτα από μια πόρνη στη Μινεάπολη” του Waits, το οποίο ήταν σαν διήγημα του Τσέχοφ, σαν μια μικρή ταινία που τη βλέπεις μέσα σε 3 λεπτά και συνοδεύεται από μια εμμονική μελωδία, εκεί έβλεπα τη μορφή που με συγκινούσε πιο πολύ απ’ όλες και σιγά σιγά αυτό έμαθα να κάνω στην κιθάρα, αυτός ήταν ο κόσμος, στον οποίο ήθελα να παλέψω!”

Πώς αισθάνεται, όταν βλέπει τον εαυτό του 20 χρόνια πίσω;

«Αποφεύγω να το κάνω, γιατί γελάω. Δεν μ’ αρέσει να με βλέπω. Όχι, γιατί δεν αιχμαλωτίζεται μια στιγμή του πώς ήμουν κάποτε, απλώς προτιμώ να δω κάτι άλλο… Δεν αισθάνομαι καλά, όταν βλέπω τον εαυτό μου. Ο εαυτός μου που βγήκε προς τα έξω είναι μια περσόνα που δεν έχει αλλάξει μέχρι τώρα. Βλέπω πολλά στοιχεία που έμειναν, τα οποία είχαν λόγο να υπάρχουν απ’ την αρχή!”

Ποιο συναίσθημα τον κινητοποιεί περισσότερο, να γράψει ένα τραγούδι;

«Το να ξυπνάει κάτι που είδα ή κάτι που ένιωσα μια πρωταρχική εικόνα. Δηλαδή πιστεύω, ότι όλοι μας έχουμε 4 – 5 εικόνες μέσα μας, πολύ βασικές, μέσα από τα παιδικά μας χρόνια, μέσα από την εφηβεία μας, μέσα από κάποια τραύματα ή κάποια βιώματα βαθιά. Όταν κάτι τα φέρει στην επιφάνεια, όπως ένα τραγούδι που θα ακούσουμε και για κάποιο λόγο μας συγκινεί πολύ, ή μια ταινία, ή μια συνάντηση μ’ έναν άνθρωπο, ή ένας έρωτας… Αυτά τα πράγματα από μόνα τους οδηγούν σ’ ένα τραγούδι. Συνήθως και στα δικά μου τραγούδια υπάρχει κάποιο βίωμα στο οποίο πιστεύω, ότι θα άξιζε να ρίξουμε φως.”

Μέσα σε πόσο καιρό ολοκληρώνει ένα τραγούδι του;

«Χοντρικά σε 2 – 3 ημέρες. Η πρώτη μέρα είναι η πιο ελεύθερη. Γράφω ό,τι μου κατέβει και προσπαθώ να εξελίξω τη μελωδία. Τη δεύτερη μέρα «πετάω” και την τρίτη μέρα το δοκιμάζω σε φίλους και μετά κάνω τις τελευταίες διορθώσεις. Είναι μια μέρα που είναι τα πρώτα live του τραγουδιού κατά κάποιο τρόπο.”

Ποια είναι η άποψή του για την τέχνη;

«Πιστεύω ότι η τέχνη όσο πιο προσωπική είναι, τόσο πιο πολύ μιλάει στους άλλους. Εμένα ως δέκτης της τέχνης, μου αρέσουν τα πολύ προσωπικά πράγματα. Δηλαδή εκεί που ο δημιουργός εκτίθεται, δεν καταγράφει μόνο!

Πώς μπορεί να επηρεαστεί κάποιος από τις «ταμπέλες” του κόσμου;

«Γενικά με οποιονδήποτε τρόπο και να ετικετάρεσαι, ακόμα κι αν κάτι είναι πολύ τιμητικό, πρέπει σίγουρα να είσαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός και θα έλεγα και εχθρικός, για να το αποτάξεις αυτό από πάνω σου, διότι δημιουργεί πολύ τραυματικά φαινόμενα και στην ουσία σε απομακρύνει από το μοναδικό πράγμα που θα ‘πρεπε να σ’ ενδιαφέρει, το οποίο είναι μόνο η δημιουργία, τίποτα άλλο! Γιατί στη συνέχεια θα αρχίσεις να φαντασιώνεσαι τον εαυτό σου σαν κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι στην πραγματικότητα. Οπότε εγώ κάνω κάθε φορά προσπάθεια, όποιον καλό λόγο και να ακούσω για κάποιο δίσκο ή τραγούδι, να θυμηθώ αυτό που είμαι πραγματικά. Δηλαδή, ένας τύπος από την Καλλιθέα, που έμαθε κιθάρα στα 12 του και του αρέσει να γράφει τραγούδια.”

Ποιο τραγούδι του αγαπά περισσότερο;

«Το «Η Κική κάθε βράδυ” αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Μπορεί να μην βγάζει πολύ νόημα και να μην ξέρεις σε τι αναφέρεται, αλλά για κάποιο λόγο αυτό το τραγούδι με συγκινεί πραγματικά σαν να μην είναι δικό μου.”

Πώς θα ήθελε να τον θυμάται στο μέλλον ο κόσμος;

«Θα μου άρεσε κάποια τραγούδια μου, να αγαπιούνται και από έναν άλλον άνθρωπο που θα τ’ ακούει τη στιγμή που εγώ θα είμαι πάρα πολύ μακριά. Απ’ τη μια δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται στ’ αλήθεια για την υστεροφημία τους, απ’ την άλλη το τραγούδι που ήταν αποτέλεσμα ενός δικού μου έρωτα, δεν είναι στον έλεγχό μου. Είναι κάτι που έχει δική του ζωή και μακάρι να την έχει.”

Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Φοίβου Δεληβοριά στην εκπομπή BOSKO και τον Αντώνη Μποσκοΐτη:

BOSKO | Φοίβος Δεληβοριάς