Ή μήπως το επόμενο κεφάλαιο της;

«Να μ’ έχεις λίγο ανάγκη, να μ` αγαπάς, κι ότι κι αν συμβεί μεταξύ μας, να μου χαμογελάς.»

Το παραπάνω είναι ένας στίχος από την εκπομπή reality που παρουσίαζε ο Ανδρέας Μικρούτσικος με τίτλο «Επιτέλους Μαζί». Ήταν μια εκπομπή που μου θύμιζε φασολάδα: Μουντή, βαριά στη γεύση, γεμάτη από τραχιές λεπτομέρειες, μια οπτική των ανθρώπινων σχέσεων, δύσκολη να χωνευτεί και ακόμα πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί σαν πραγματική. Αν υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που καταφθάνουν σε ένα τηλεοπτικό στούντιο για να λύσουν τα προβλήματα τους on camera και μπροστά σε έναν φαινομενικά καλοπροαίρετο παρουσιαστή, που διψάει για αίμα (τους), τότε μάλλον το ανθρώπινο είδος πήγαινε κατά διαόλου. Αυτό ήταν ένα θραύσμα προβληματισμού που κατασκήνωνε στο μυαλό μου κάθε φορά, μετά από το σχολείο, όταν η γιαγιά μου έβλεπε στο «Επιτέλους Μαζί» κάποια γιαγιά να ουρλιάζει «ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΠΟΡΝΟΓΕΡΕ» προς κάποιο παππού με μάτι θολό, ενώ προσπαθούσα να λύσω δευτεροβάθμιες εξισώσεις και να προσποιηθώ ότι η φασολάδα που προηγουμένως είχα προσπαθήσει να φάω, δεν είχε υπάρξει ποτέ, ήταν μόνο ένα νερόβραστο όνειρο.

O Jerry Springer υπάρχει στην αμερικάνικη τηλεόραση εδώ και 27 χρόνια. Το 1991, ύστερα από μια σύντομη καριέρα ως ραδιοφωνικός παραγωγός και μια λιγότερο σύντομη ως πολιτικός αναλυτής του κόμματος των Δημοκρατικών, ο Springer ξεκίνησε να παρουσιάζει το “Jerry Springer Show”, μια εκπομπή κοινωνικού σχολιασμού και στοχαστικών συζητήσεων για την οπλοκατοχή, τους μετανάστες, τα ναρκωτικά και κάθε πρόβλημα που αφορά τις σύγχρονες κοινωνίες. Το 1994, λόγων χαμηλών τηλεθεάσεων, ο Jerry αλλάζει θεματολογία και format της εκπομπής, εισάγοντας συζητήσεις με άτομα που έχουν εμπλακεί σε μοιχεία, πορνεία, εκδηλώσεις μίσους και άλλες προβοκατόρικες συμπεριφορές/καταστάσεις. Μόλις έχουν μπει τα θεμέλια μιας αυτοκρατορίας που βασίζεται σε πρωταγωνιστές της «διπλανής πόρτας» που ζουν το δικό τους «μαρτύριο» όπως «Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΕ ΖΕΥΓΑΡΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΛΟΧΑΓΟ ΤΟΥ» ή όπως «Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΓΑΜΟΥ ΠΗΓΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕ ΤΗΝ 20ΧΡΟΝΗ ΚΟΠΕΛΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΑΣ». Οι εκάστοτε «αληθινές ιστορίες» συνήθως εξελίσσονταν σε κάποιο σκληρό βρισίδι ή σε κάποιο ξεμάλλιασμα ή ακόμα και σε καταστάσεις όπου οι καλεσμένοι έπαιζαν ξύλο.

Ο Jerry έγινε ένας megastar, με δεκάδες εμφανίσεις σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές (ανάμεσα τους και το κλασσικό επεισόδιο των X-Files “Post Modern Prometheus”) και η φήμη του έφτασε μέχρι την Κούβα, όπου ταξίδεψε το 2015 για τις ανάγκες του επίσης δημοφιλούς Jerry Springer Podcast. Σήμερα η NBC Universal έχει ανακοινώσει πώς ύστερα από 27 σεζόν και 4.000 επεισόδια, η εκπομπή του J.S. ολοκληρώνει τον κύκλο της. Αυτό σημαίνει πώς και η trash τηλεοπτική πραγματικότητα ενταφιάζεται κάτω από το φανταχτερό περουκίνι του Jerry;

Η NBC Universal στην ανακοίνωση της ήταν αρκετά προσεκτική, ξεκαθαρίζοντας ότι ναι μεν η σειρά κόβεται, αλλά υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα να αγοράσει μια παρόμοια παραγωγή του Springer στο μέλλον. Την ίδια στιγμή στη δική μας τηλεοπτική ενδοχώρα, στο γαλατικό χωριό της AGB, προγράμματα όπως το “Game of Love” και το “Power Of Love” και το “Annita.gr” και κάθε παλιό και νέο reality show, θρηνούν τη συνταξιοδότηση του πνευματικού τους πατέρα Jerry.

Η τηλεοπτική μας πραγματικότητα περιλαμβάνει ανθρώπους που «φέρονται αληθινά» μπροστά από τον τηλεοπτικό φακό… Ερωτεύονται, κάνουν σεξ στη πισίνα, τσακώνονται, κερατώνουν, χαμογελάνε και κλαίνε, τραγουδάνε καραόκε, ψωνίζονται, εκθέτουν τη μοναξιά τους και αναζητούν ταίρι, εκθέτουν την κατάθλιψη τους και αναζητούν μια κάποια λύτρωση. Υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη που επιχειρεί να μας πείσει πως η τηλεόραση μπορεί να λειτουργήσει όχι σαν επέκταση της αληθινής ζωής, αλλά σαν ένας αυτόκλητος αναθεωρητής της: Η τηλεόραση είναι η νέα αλήθεια, ή έστω αυτό μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις. Ο Chuck Klosterman είχε γράψει στο δοκίμιο του με τίτλο “What Happens When People Stop Being Polite”, για το reality show “Real Life” του MTV: Τυπικά, κάθε χρόνο οι πρωταγωνιστές ήταν διαφορετικοί, αλλά ταυτόχρονα ήταν ολόιδιοι. Σύντομα έγινε σαφές ότι οι παραγωγοί του Real World δεν έπαιρναν ένα δείγμα αμερικάνικης νεολαίας για να την προβάλλουν, αλλά -κατά λάθος- την όριζαν από την αρχή».

Κάπως έτσι, ο Κάτμαν και ο Ταμπάκης και η Γυναίκα Μαραντόνα έγιναν τηλεοπτικοί ήρωες, κάπως έτσι οι πρωταγωνιστές του Power Of Love γίνονται viral και αποκτούν -σύντομα- και δικές τους τηλεοπτικές εκπομπές: Είναι φιγούρες ανθρώπων που η τηλεόραση μας έχει ότι το backstory τους μας αφορά, είναι πραγματικό ή έστω πρέπει να γίνεται μέρος της καθημερινότητας μας μέσα από ατάκες και αστεία βιντεάκια που πρωταγωνιστούν.

Το Springer-ιο σύμπαν έχει επεκταθεί και αγκαλιάσει στοργικά την ελληνική τηλεόραση, προσφέροντας της ψώνια, τύπους με σάπια δόντια και διπλοσάγονο και έλλειψη λαιμού ανάμεσα στο κεφάλι και στο σώμα, φιγούρες που φωνάζουν «ΕΙΣΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΚΑΙ ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ» ΚΑΙ λοιπά λούμπεν στοιχεία, κομμωτές και νυχούδες και «ιδιωτικούς υπαλλήλους» που μαγειρεύουν κεφτεδάκια σαν βάλσαμο, καλύτερα από τον καλύτερο σεφ του κόσμου και οι τηλεοπτικοί τους καλεσμένοι τους βαθμολογούν με αυστηρότητα, που ξεπερνά και τον Σωτήρη Κοντιζά. Ο Jerry έχει συνταξιοδοτηθεί, αλλά τα πνευματικά του παιδιά, όπως η Αννίτα Πάνια, η Σία Λιαροπούλου, ο Ανδρέας Μικρούτσικος, έχουν φτιάξει το δικό τους αυτόνομο κράτος, έχουν ορίσει τη δική τους ανθρώπινη πραγματικότητα μπροστά και πίσω από τις κάμερες που θα συνεχίσει να υφίσταται για πολλά χρόνια ακόμα. Αυτό που κάποτε κοροϊδεύαμε ως υποκουλτούρα και λουμπεναριό και τρασίλα, είναι αυτό που θρέφει τους καθημερινούς μας διαλόγους, social και real life, είναι αυτό που μας ταΐζει κυνικά η ελληνική τηλεόραση. Αλήθεια, πότε θα ξανακάνει εκπομπή η Σια Λιαροπούλου;