Χωρίς «παραγγελιές» σίγουρα…

Ο Μάνος Καρακατσάνης είναι ένας από τους ανθρώπους που γνώρισα στη νύχτα της Αθήνας. Τους καλούς ανθρώπους. Συνήθιζα να ανταλλάζω κουβέντες μαζί του σε κάποιο από τα μπαρ του κέντρου. Τα τελευταία 2,5 χρόνια περνούμε περισσότερο χρόνο λέγοντας τα δικά μας στο φως της ημέρας. Και σίγουρα είναι πολύ καλύτερο από αυτό της νύχτας. Οι λόγοι; Πολλοί & δημιουργικοί! Και όλα αυτά στο Syd Records.

– Πως ξεκίνησες στο Syd;

Τα παιδιά από το Barrett σκέφτονταν να πάρουν τον χώρο εδώ, το συζητήσαμε, κάναμε ένα meeting και αποφασίσαμε να είμαστε 3 άτομα στο μαγαζί: Ο Άγγελος Κράλης, ο Γιώργος Νίκας και εγώ. Ήμασταν και οι τρεις συλλέκτες δίσκων οπότε δεν θέλαμε να ανοίξουμε απλά ένα δισκάδικο, θέλαμε να δώσουμε το κάτι παραπάνω. Κάπως έτσι προέκυψε στην παρέα και ο Παντελής Καρασεβδάς που πήρε τη θέση του Άγγελου που αποχώρησε μιας και του προέκυψαν κάποιες δουλειές.

– Κάποια στιγμή στη ζωή σου σταμάτησες να ασχολείσαι με το βινύλιο, προέκυψε το cd…

Με το βινύλιο δεν σταμάτησα ακριβώς να ασχολούμαι, απλώς για μια περίοδο σταμάτησα να αγοράζω πολλά βινύλια. Έκανα μια κοιλιά το ’98-’04, μετά όμως συνειδητοποίησα πως ήθελα να αγοράζω τα πάντα σε βινύλιο, απλώς τα πιο mainstream ακούσματά μου τα αγόραζα σε cd γιατί θα τα έπαιζα και στη δουλειά μου (dj). Ήταν ακριβά τα cd recorder οπότε αγόραζα από καταστήματα όσες περισσότερες νέες κυκλοφορίες άντεχε η τσέπη μου διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος.

– Τα τελευταία 5 χρόνια – ίσως και κάτι παραπάνω –  βλέπουμε πως το βινύλιο έχει γυρίσει για τα καλά στις ζωές μας. Με λίγα λόγια: Tο βινύλιο ξανά προς τη δόξα τραβά, ενώ το cd όχι. Kαι ούτε θα…

Πάρα πολύ καλώς υπάρχει και το YouTube και το Spotify, γιατί βοηθάει τον κάθε καλλιτέχνη να προωθήσει τη μουσική του δωρεάν. Όλη αυτή η εκκαθάριση έγινε με την άνοδο του mp3, όταν δηλαδή ο κόσμος ξεκίνησε να κατεβάζει σταμάτησε να αγοράζει και cd. Όταν λοιπόν άρχισε να θεωρείτε πως το να αγοράσεις ένα δίσκο είναι collector’s item, o κόσμος κατάλαβε ότι είναι πιο όμορφο σαν αντικείμενο και σαν ήχος το να αγοράσεις ένα βινύλιο, παρά cd. Έγινε κάτι ευτελές, ειδικότερα όταν άρχισε να δίνετε δωρεάν και μέσω των εφημερίδων. Φυσικά, πλέον, οι παλιοί δικαιώνονται μιας και έλεγαν πως το βινύλιο έχει καλύτερο ήχο, έχεις περισσότερη επαφή με το δίσκο κ.ο.κ.

– Τελικά πώς περνάνε οι μέρες στο μαγαζί; Είχες φανταστεί ποτέ πως μπορεί να δουλέψεις σε δισκάδικο;

Koίταξε, πάντα υπάρχει δουλειά, πάντα υπάρχει κάτι το οποίο πρέπει να γίνει. Από πελάτες και πωλήσεις υπάρχουν οι στάνταρ πελάτες μας, οι σκληροπυρηνικοί όπως τους αποκαλούμε και πολλοί τουρίστες – τα λεγόμενα walk-ins. Τώρα όσον αφορά το δεύτερο, όχι δε το φανταζόμουν, μπορεί από μικρό παιδί να ήθελα να κάνω μια δουλειά που να είχε να κάνει με τη μουσική, βέβαια κάποια στιγμή η έννοια του συνοικιακού δισκάδικου είχε πεθάνει, είχα χάσει τη πίστη μου. Βλέπεις όμως πως αυτά που κάποιες φορές σκεφτήκαμε μικροί μας βρήκαν τελικά…

– Σου έχει τύχει ποτέ να δυσκολευτείς να βρεις έναν δίσκο για κάποιον πελάτη; 

Έχει τύχει πολλές φορές γιατί συνήθως «παίζουμε» με σφραγισμένους δίσκους, αλλά από την άλλη έχει τύχει να βρούμε το δίσκο που θέλουν και όταν τους τον δίνουμε να είναι έτοιμοι να βουρκώσουν. Ξέρεις, είναι κάτι παραπάνω από πώληση. Τη μουσική και την τέχνη δεν μπορεί να την ορίσεις με χρήματα.

– Υπάρχουν ακόμα συλλεκτικοί δίσκοι;

Ναι, πάρα πολλοί, παρ’ όλο που υπάρχουν φανταστικές επανεκδόσεις. Βέβαια αυτό οφείλεται πάλι στην άνοδο που είχε το cd, από τα μέσα των ’90s – αρχές ‘00s, ειδικότερα δίσκοι από την grunge σκηνή γιατί κοβόντουσαν σε πάρα πολύ λίγες κόπιες. Πλέον είναι πάρα πολύ ακριβοί.

– Να μιλήσουμε για τα Syd Sessions και τι ακριβώς είναι;

Το concept του από την αρχή ήταν τέτοιο ώστε να κινηματογραφούνται και δεν ήταν απλά στόχος να κάνουμε κάποια live, στόχος ήταν και είναι να καταγράφονται μπάντες που παίζουν μέσα σε ένα δισκάδικο στο κέντρο της Αθήνας. Φυσικά το είχαμε δει από κάποια δισκάδικα του Λονδίνου, δεν το αντιγράψαμε όμως. Θέλαμε πάρα πολύ να υπάρχει διάδραση με τον κόσμο και να μην είμαστε απλά ένα ακόμη δισκάδικο. Έχουμε φιλοξενήσει πολλές ελληνικές μπάντες μέχρι και ξένες, όπως οι Therapy?, ο Κing Dude, οι Cult Of Youth κλπ.

– Και επειδή «Ποτέ μη λες ποτέ!»: Ποια άλλη μπάντα ή καλλιτέχνης θα ήθελες να κάνει session στο Syd;

Είναι πάρα πολλοί οι καλλιτέχνες που θα ήθελα, παρ’ όλα αυτά θα μου άρεσε πολύ να δω τους Protomartyr και φυσικά, αν και θα ακουστεί κλισέ, τον Nick Cave. Όσοι φίλοι μου το διαβάζουν τώρα θα γελάνε…

– Nα πούμε και για άλλα όμορφα μουσικά, πάντα, μονοπάτια που επιλέγει να κάνει το Syd Records;

Τον Δεκέμβρη του ’17 κυκλοφορήσαμε στο bandcamp.com την πρώτη μας ψηφιακή συλλογή η οποία είναι για free download. Αποτελείται μόνο από ελληνικές μπάντες και επειδή θέλαμε εξαρχής να επικεντρωθούμε στις ελληνικές μπάντες ως Syd Records, κάναμε αυτή την πρώτη συλλογή, σε συνδυασμό πάντα με κάποια live που ξεκινήσαμε έξω από το μαγαζί. Σκεφτόμαστε κατά καιρούς πάρα πολλές ιδέες…