Όσα εκατομμύρια λίρες κι αν βγάλει από τα σεντούκια του ο Σουλτάνος, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται σήμερα στην Αθήνα.

Φέτος γνώρισα την Guliz. Η Guliz είχε μόλις έρθει από την Κωσταντινούπολη στη Αθήνα, ώστε να βρει μια δουλειά και ίσως ένα καλύτερο μέλλον. Μέσα στις αμέτρητες συζητήσεις μας για μουσική, ταινίες, πολιτική, της είχα δείξει εικόνες και video από το περιστατικό της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Εκείνη, σχεδόν ατάραχη και σχεδόν κυνική, μου είχε δείξει ένα video, όπου αστυνομικοί πυροβολούσαν ξανά και ξανά διαδηλωτή που είχε κάνει το λάθος να φωνάξει δυνατά τη διαφωνία και την οργή του προς το αυταρχικό καθεστώς της προεδρίας Ερντογάν. Και αυτό ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου, σε μια χώρα που οι ατομικές ελευθερίες έχουν σχεδόν καταργηθεί, που η δημόσια διαφωνία σε οτιδήποτε προστάζει ο σουλτάνος συνιστά αφορμή για φυλάκιση, βασανιστήρια, ίσως ακόμα και για «ύποπτο» και ξαφνικό θάνατο. Η σημερινή ημέρα της επίσκεψης Ερντογαν, που συμπίπτει σχεδόν με την επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, στα δικά μου μάτια μοιάζει τουλάχιστον εφιαλτική, μια ακραία τρομακτική ερμηνεία της λέξης “timing”.

«Παράδειγμα» ο Χίτλερ

Στο ξεκίνημα του 2016, ο Ερντογάν κατηγορούσε τις κυβερνήσεις Γερμανίας – Ολλανδίας για πολιτικές που παρέπεμπαν σε ναζισμό. Την ίδια εποχή, σε δημόσια ομιλία του είχε επικαλεστεί τη κυβέρνηση του Χίτλερ, ως παράδειγμα κυβέρνησης. Ήταν άλλη μια από τις πολλές δημόσιες τοποθετήσεις του προέδρου Ταγιπ που είχαν ως στόχο τη συσπείρωση ενός εγχώριου κοινού ψηφοφόρων και το να σκορπίσει «τρόμο» παγκοσμίως. Το (φημολογούμενο ως σικέ) πραξικόπημα του καλοκαιριού του 2016 από τον πρώην σύμμαχο του,  Feto Gullen, έγινε μια ταμάμ αφορμή για να ανελιχθεί ξανά στην εξουσία ως ένας λαικός ήρωας, που του αξίζει και πρέπει να γίνει ο απόλυτος άρχοντας της χώρας, εκείνος που θα συνθέσει μια σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία.  Το δημοψήφισμα που διεξήχθη φέτος στην Τουρκία κατ` εισήγηση του κυβερνώντος κόμματος ήταν το κρίσιμο βήμα προς την επίτευξη αυτού του σκοπού: Ενέκρινε την μετατροπή του πολιτεύματος από Προεδρευόμενη σε Προεδρική Δημοκρατία, καταργώντας το αξίωμα του πρωθυπουργού, ενισχύοντας παράλληλα τις εκτελεστικές εξουσίες του προέδρου Ταγίπ και αποδυναμώνοντας τις εξουσίες του κοινοβουλίου. Το #hayir νίκησε στο δημοψήφισμα με τρόπο ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο και μάλλον ύποπτο. Το σίγουρο είναι ότι ο Σουλτάνος Ταγίπ κατάφερε να βρεθεί ένα βήμα πιο κοντά στο «πρότυπο» του, τον Αδόλφο Χίτλερ.

Μπλόκα παντού

Από το Νοέμβριο του 2016 και επίσημα, η πρόσβαση των Τούρκων σε Facebook, Twitter, YouTube, Whatsapp έγινε μη εφικτή, ενώ η πρόσβαση στο Ιντερνετ είχε διακοπεί σε ένα μεγάλο τμήμα της Νοτιοανατολικής Τουρκίας.  Η κυβέρνηση Ερντογάν είχε αιτιολογήσει εκείνη την κίνηση σαρωτικής λογοκρισίας, λέγοντας πως είχε χαρακτήρα αντι-τρομοκρατικής ενέργειας. Κάτι τέτοιο ίσως για κάποιον που δεν ζει στην Τουρκία, να μοιάζει ως ο ορισμός του παραλόγου. Για τον Σουλτάνο Ταγίπ και την κυβέρνηση του όμως, που έχει επιβάλλει ποινές φυλάκισης σε 177 δημοσιογράφους, χαρακτηρίζοντας τους ως «συνδέσμους με την τρομοκρατία»  ήταν απλώς μια συνηθισμένη καθημερινή. Στην Τουρκία, η ελευθερία του λόγου φαινομενικά υπάρχει στα βιβλία και τους νόμους του κράτους. Και ορίζεται από ένα και μόνο άνθρωπο. Τον Ταγίπ Ερντογάν

Θάνατος, σε όσους διαδηλώνουν ειρηνικά;

Ακούγοντας διηγήσεις από την Guliz και τους φίλους της για όσα συνέβησαν το καλοκαίρι του 2013 στο πάρκο Gezi στη Κωσταντινούπολη, μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να βρω λέξεις για να περιγράψω το θάρρος και την αυταπάρνηση των 3.5 εκατομμυρίων διαδηλωτών που εκείνες τις μέρες πάλεψαν ενάντια στις σφαίρες των αστυνομικών για ένα καλύτερο, ελεύθερο, αξιοπρεπές μέλλον στη χώρα τους. Ο συνολικός απολογισμός εκείνων των διαδηλώσεων φημολογείται πως περιλάμβανε 11 νεκρούς και πάνω από 4.000 τραυματίες. Η αίσθηση μου είναι πως ποτέ δεν θα μάθουμε ακριβώς πόσοι έχασαν τη ζωή τους εκείνες τις ημέρες, σε μια ειρηνική διαδήλωση.

«Έχω μια ιδέα, θα έρθω σήμερα στην Ελλάδα»

Ίσως και κάποιοι Έλληνες να κολακεύονται από τη σημερινή επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα. Αλίμονο, αφού υπάρχουν ακόμα ανάμεσα μας νοσταλγοί της χούντας του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Αλίμονο, αφού υπάρχουν (πολλοί) ανάμεσα μας που θεωρούν ότι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος μάλλον «πήγαινε γυρεύοντας» εκείνο το μοιραίο βράδυ στα Εξάρχεια. Η σημερινή μέρα πρέπει να είναι κάτι σαν γιορτή γι`αυτούς. Για την Guliz και τους Τούρκους φίλους μου θα είναι άλλη μια μέρα δουλειάς στην εταιρεία IT υπηρεσιών που εργάζονται στην Καλλιθέα. Πιστεύω όμως πως κι εκείνοι σήμερα  νιώθουν ντροπή, την ντροπή που νιώθει κάθε δημοκρατικός άνθρωπος όταν ένας σουλτάνος/δικτάτορας επισκέπτεται τη χώρα του.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr