Φανταστικές ιστορίες, με φανταστικούς ταξιτζήδες και φανταστικούς επιβάτες.

Υπογράφει η Κάπα. Κάπα.

Στο καντράν η θερμοκρασία γράφει 35 βαθμούς, το air condition έχει βλάβη, κάποιοι απεργούν, στο κέντρο γίνεται της κακομοίρας, ο κόσμος γκρινιάζει, από κάτω φοράω το μαγιό μου μπας και καμιά κούρσα με βγάλει παραλιακή και επωφεληθώ. Ο Ιούνιος είναι μήνας που συνδυάζει ματαιότητα και ελπίδα σε ισόποσες δόσεις. Ο Ιούνιος, συνήθως, δεν έχει τζιτζίκια. Τον Ιούνιο, συνήθως, δεν έχεις άδεια. Κάθε Ιούνιο, συνήθως, κάθεσαι και τρως τη ζέστη κατάμουτρα, σαν φάπα που στην χρωστούσαν οι εννιά μήνες που έσπρωχνες να κάνουν πέρα για να περάσει το καλοκαίρι.

Είμαι Κολωνάκι, ανεβαίνω τη Σίνα, και χτυπάει κλήση απ’ το app. «Μέριλ», γράφει, και με καλεί για Λυκαβηττό. Τι όνομα κι αυτό; Καμιά ψωνάρα που πήγε για ηλιοθεραπεία στο λόφο, θα ‘ναι, να δεις.

Φτάνω ψηλά, περιμένω λίγο στην αλάνα και από τα σκαλάκια που οδηγούν στο εκκλησάκι, κατεβαίνει όλο χάρη μια γυναίκα ντυμένη στα αεράτα πορτοκαλί, χαμογελώντας μου.

Ανοίγει την πόρτα και με σπασμένα αγγλικά μου λέει «Μόρνινγκ. Πάμε στο θάλασσα.»

ΕΓΩ: Καλημέρα σας. Σε κάποια παραλία συγκεκριμένα ή στο λιμάνι του Πειραιά;»

ΕΚΕΙΝΗ: Όπου θέλει το ψυχή μου! (παύση, κοιτάει τα μπούτια μου) Α, φοράει μαγιό βλέπω! Πάμε κάνουμε μπάνιο!

ΕΓΩ: Συγγνώμη;

ΕΚΕΙΝΗ: Μη ζητάει συγγνώμη το ψυχή μου! Φύγαμε!

Η γυναίκα κατεβάζει τα γυαλιά ηλίου, με κοιτάζει κατάματα, μου κλείνει το μάτι πονηρά, σταματάω να αναπνέω, είμαι δύο δευτερόλεπτα πριν την ανακοπή, πιάνει το λεβιέ μου κι αλλάζει ταχύτητα, ξαναφωνάζει «φύγαμε!» και πριν μας πάρει η κατηφόρα, έρχομαι πίσω στην πραγματικότητα, για να κρατήσω σταθερό το τιμόνι και να μην πάρω στο λαιμό μου την μεγαλύτερη (αντι)σταρ του κόσμου αυτή τη στιγμή! Όταν πια έχω καταπιεί το σάλιο μου και δεν κινδυνεύω από πνιγμό, τραυλίζω:

ΕΓΩ: Happy birthday!

ΕΚΕΙΝΗ: Oh my God! Πως το ξέρεις;

ΕΓΩ: Είστε η Μέριλ Στριπ, σωστά;

Γνέφει θετικά.

Meryl Streep Movie Art GIF - Find & Share on GIPHY

ΕΓΩ: Εγώ είμαι ο Κώστας ο Γιαννούκος. Σας θαυμάζω πολύ και έχουμε ίδια μέρα γενέθλια. 22 Ιουνίου. Χαίρομαι πολύ που σας βλέπω από κοντά. (παύση) Σε τίποτα δεν μοιάζουμε, όμως, ε; Χαζομάρες είναι, τελικά, αυτά με τα άστρα, που λένε…

ΕΚΕΙΝΗ: Ταξιτζή δεν είσαι;

ΕΓΩ: Ναι.. Αν και θα ήθελα να είμαι ηθοποιός… Αλλά μικρό δεν μ’ άφηνε ο πατέρας μου…

ΕΚΕΙΝΗ: Ταξιτζήδες είστε πολύ επικοινωνιακοί. Ηθοποιοί είμαστε πολύ συναισθηματικοί. 22 Τζουν είναι αλλαγή Δίδυμο με Καρκίνο. Κι εγώ, ας πούμε, αν δεν μ’ είχαν πάρει σε μια οντισιόν, τώρα θα οδηγούσα καρ. (παύση) Πάντως, ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις αυτό που θες.

ΕΓΩ: Παραλία, λοιπόν! Ό,τι θέλει το κορίτσι!

Η Μέριλ δυναμώνει το ραδιόφωνο που εκείνη τη στιγμή παίζει Στράτο Διονυσίου.

«Τι λέει;», με ρωτάει.

ΕΓΩ: Ζητάει ένα λεπτό παραπάνω χρόνο απ’ τον περιπτερά – ξέρετε, τότε που δεν είχαμε κινητά και πηγαίναμε σε περίπτερα για να μιλήσουμε στο τηλέφωνο- για να τα βρει με το κορίτσι του, που έχουν κάποιο πρόβλημα…

ΕΚΕΙΝΗ: Τι είναι ‘περίπτερο’;

ΕΓΩ: Καλά, άστο… (παύση, αλλάζω θέμα) Να σας πω κάτι; Δεν ξέρω αν φταίει το ζώδιο ή η ζέστη, αλλά νομίζω πως μόνο εσείς, σήμερα, μπορείτε να με νιώσετε… να με συμπονέσετε…

ΕΚΕΙΝΗ: Σπικ του μι.

ΕΓΩ: Με ταλαιπωρεί η πόλη μου. Πολύ. Ξέρω, εσείς βλέπετε την Ακρόπολη, τον Λυκαβηττό, τον Φλοίσβο και δεν καταλαβαίνετε τι λέω. Θέλω να ξέρετε πως κρατάω ακόμη σαν ευαγγέλιο, εκείνο το κείμενό σας που έγινε viral και αναρτήθηκε σ’ όλο το διαδικτυακό Σινικό τείχος.

Με την άδειά σας, θέλω να βάλω κι εγώ δυο τρεις πινελιές απόγνωσης, στο αριστούργημά σας, από το οποίο -υποσχέθηκα στον εαυτό μου- ουδέποτε θα παρεκκλίνω. Ελπίζω να μην σας τρομάζω…

ΕΚΕΙΝΗ: Γκόου ον

ΕΓΩ: Λέτε σ’ ένα σημείο: «Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς…

ΕΚΕΙΝΗ: (συνεχίζει τη φράση) …αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.»

ΕΓΩ: Ακριβώς -πολύ καλά ελληνικά μιλάτε παρεμπιπτόντως! Κι εγώ θέλω να σας πω πως «Ζω στην πόλη του χαμένου χρόνου. Οι άνθρωποι παρουσιάζουν ανησυχητική ανοσία σε ψεύτικα λόγια, χαμόγελα και ζωές. Όλοι θέλουν ν’ αρέσουν σε όλους κι όσο πιο πολύ χαριεντίζονται, τόσο πιο πολύ μισιούνται.»

ΕΓΩ: Ακόμη, λέτε: «Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιονδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής…

ΕΚΕΙΝΗ: (συνεχίζει τη φράση) …ή με κολακεύει. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.»

ΕΓΩ: Στο δικό μου «βιότοπο» πολλοί τρέφονται με το κουτσομπολιό κι αν δεν έχεις ισχυρά αντισώματα, δηλητηριάζεσαι στη στιγμή, από όλα αυτά που αναφέρετε. Είναι σε ισχυρή δοσολογία στον αέρα που αναπνέουμε.

ΕΚΕΙΝΗ: Επίσης, λέω, πως πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι’ αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες προσωπικότητες.

ΕΓΩ: Κι εγώ, επίσης, λέω πως εδώ ζούμε στην πρωτεύουσα της δυσκαμψίας. Τίγκα στους αγκυλωμένους!

Meryl Streep GIF - Find & Share on GIPHY

ΕΚΕΙΝΗ: Επίσης -άσχετο- δεν μπορώ να αποδεχθώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα. 

ΕΓΩ: Εμένα πάλι, κ. Στριπ, τα ζώα είναι η μόνη μου ελπίδα. Έχω, μάλιστα, τρία και βλέπουμε όλοι μαζί ταινίες σας.

ΕΓΩ: Και πάλι συγγνώμη για το θάρρος, αλλά μόνο σε εσάς ήθελα να μιλήσω σήμερα, γιατί σκεφτόμουν από το πρωί, την ιστορία σας με τον Τζον Καζάλ. Το ότι σας συνάντησα τυχαία τη μέρα των γενεθλίων μας, σίγουρα δεν μπορεί παρά να είναι μια φαντασίωση που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί.

ΕΚΕΙΝΗ: Μην πάψετε ποτέ να ελπίζετε Κώστας!

 

ΕΓΩ: Τελικά, σας αγαπώ πολύ κ. Στριπ. Φτάσαμε. Αυτή, αυτή είναι η Βάρκιζα κι αυτή είναι μια παραλία που σίγουρα κανείς δεν θα σας ενοχλήσει. Είναι η καβάτζα μου.»

ΕΚΕΙΝΗ: Τι θα πει ‘καβάτζαμου’;

ΕΓΩ: Αν, ας πούμε, μου δώσετε ένα αυτόγραφο τώρα και έχω αυτό το αυτόγραφο και αύριο, τότε μπορεί και να πειστώ πως αυτή η κούρσα δεν ήταν της φαντασίας μου. Είναι, ας πούμε, μια καβάτζα αλήθειας, ένα δεδομένο που θα χρησιμοποιηθεί αργότερα, όταν θα προσπαθώ να πείσω τους συναδέλφους μου ότι δεν είμαι τρελός.

ΕΚΕΙΝΗ: Δώστε μου το απόδειξη.

Αφήνει στην πίσω όψη της απόδειξης ένα πορτοκαλί φιλί και με το μολύβι των ματιών της γράφει: «Κostas, I love you too. B.F.F.E.! Enjoy Athens! Enjoy summer! M.Streep» και καρδούλα.

«Τι σας χρωστάω;», ρωτάει.

«Αν έρθω μαζί σας για μια βουτιά, κερνάω. Εκτιμώ πολύ τον σύζυγό σας και υπόσχομαι να είμαι κύριος…»

Έγνεψε καταφατικά.

Και κατέβηκα.

Χρόνια μας πολλά!