Φανταστικές ιστορίες, με φανταστικούς ταξιτζήδες και φανταστικούς επιβάτες.

Υπογράφει η Κάπα. Κάπα.

Σε ένα τέταρτο ξημερώνει κι εγώ κατεβαίνω απ’ τα Σούρμενα προς Γλυφάδα, μπας και βρω απ’ την πιάτσα καμιά καλή κούρσα για αεροδρόμιο. Κάτι έχει πάθει η κεραία μου απ’ τη βροχή και το ραδιόφωνο κάνει νερά. Περνάει εναλλάξ από τον Γιάννη Βογιατζή και το

«ένας ουρανός πάντα φωτεινός / ένας ουρανός μ’ αστέρια / που έχει χίλια καλοκαίρια / φυλαγμένα στην ψυχή»

στο «Ne me quitte pas / Moi je toffrirai  / Des perles de pluie / Venues de pays où il ne pleut pas / Je creuserai la terre jusquaprès ma mort / Pour couvrir ton corps dor et de lumière  / Je ferai un domaine  /
Où lamour sera roi, où lamour sera loi / Où tu seras reine / Ne me quitte pas»,

σημάδι πως η μέρα δεν θα κυλήσει ήρεμα. Οι ταξιτζήδες είναι οι καλύτεροι οιωνοσκόποι, να το θυμάστε αυτό.

Glow Night Sky GIF by Erica Anderson - Find & Share on GIPHY

Μου χτυπάει το μηχάνημα κλήση από ανατολικά. Μέσα στα χωράφια; Το στίγμα δείχνει το Πρώην Ανατολικό Αεροδρόμιο στο Ελληνικό. Εκεί, ξημερώματα, μόνο παράξενες φιγούρες κυκλοφορούν. Τίποτα λαθραίοι, τίποτα παράνομοι, τίποτα πολύ ερωτευμένοι.

Πάω με την ψυχή στο στόμα και το μαχαίρι κρυμμένο στο πλάι του χειρόφρενου. Πλησιάζοντας την είσοδο, βλέπω ένα αντρικό είδωλο, που μοιάζει άυλο, σχεδόν μεταφυσικό. Είναι ψηλός και κρατάει μια βαλίτσα απ’ τις παλιές, τις δερμάτινες και ορθογώνιες. Φοράει καμπαρντίνα και φουλάρι. Πράγμα περίεργο, γιατί, είπαμε βρέχει, αλλά 29 Ιουνίου είναι, δεν κάνει τόσο κρύο.

ΕΓΩ: Καλημέρα, εσείς με καλέσατε;

ΑΥΤΟΣ: Μάλιστα.

ΕΓΩ: Αντώνης;

ΑΥΤΟΣ: Αντουάν.

ΕΓΩ: Γιώργος. Χάρηκα.

Και μπαίνει. Κάθεται μπροστά. Το πρόσωπό του είναι καμένο από τον ήλιο και η ηλικία του εντελώς απροσδιόριστη.

ΕΓΩ: Που πάμε;

ΑΥΤΟΣ: Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

ΕΓΩ: Αυτό που είναι στην Πεντέλη;

ΑΥΤΟΣ: Αυτό που είναι στην Πνύκα.

Βγαίνω απ’ τον χώρο του παλιού αεροδρομίου. Το ρολόι δείχνει έξι παρά δέκα. Το ραδιόφωνο κάνει παράσιτα. Νιώθω ένα παγωμένο κύμα αέρα. Κοιτάζω το air condition, είναι κλειστό. Ανοίγω το παράθυρο και κάπως έρχομαι στα συγκαλά μου. Το ραδιόφωνο πιάνει σήματα από κάποιον Πύργο Ελέγχου. Μας πώς γίνεται; Το Ελ. Βενιζέλος είναι πάνω από 25 χιλιόμετρα μακριά! Ο παράξενος κύριος με κοιτάζει με γυάλινο βλέμμα, χαμογελάει και πατάει το off.  Για να σπάσω τον πάγο…

EΓΩ: Διακοπές ήρθατε;

ΑΥΤΟΣ: Ας πούμε.

ΕΓΩ: Και πως έτσι πρωινός πρωινός στο Αστεροσκοπείο; Έχουμε κάποιο σπάνιο φαινόμενο σήμερα;

ΑΥΤΟΣ: Ας πούμε πως είναι ένα δώρο γενεθλίων που κάνω στον εαυτό μου.

ΕΓΩ: Α, χρόνια σας πολλά!! (παύση) Του πόσο είστε;

ΑΥΤΟΣ: Του 1900.

ΕΓΩ: Α δεν σας φαίνε- Τι;;;;

ΑΥΤΟΣ: Του 1900, ναι. Αλλά θα είμαι για πάντα 44 ετών. Κι αν εξαιρέσουμε κάποιες ρυτιδούλες απ’ τον ήλιο – ο ήλιος στην έρημο δεν παίζεται-, η ψυχή μου είναι παιδική.

ΕΓΩ: Έχουμε γνωριστεί στο παρελθόν, μήπως; Κάπου σας ξέρω…

ΑΥΤΟΣ: Ας μην σταθώ στη λέξη «παρελθόν», που δεν την πολυκαταλαβαίνω… Ναι, μπορεί να έχετε δει τη φωτογραφία μου σε κάποιο απ’ τα βιβλία μου. Ένα απ’ αυτά, ο «Μικρός Πρίγκιπας» είναι ανάμεσα στην πεντάδα των πιο πολυδιαβασμένων του κόσμου.

ΕΓΩ: Είστε ο Εξιπερύ!!!!! Σας ψάχνουμε όλοι εδώ και 74 χρόνια!!! Μα πως βρεθήκατε εδώ;;;

ΑΥΤΟΣ: Η ώρα είναι 6. Σε 5 λεπτά ανατέλλει ο ήλιος. Ο καιρός είναι αίθριος. Η θερμοκρασία στους 23°C. Ο άνεμος πνέει στα 3 μποφόρ.  Πίεση στα 1006,5mb. Aπόψε θα έχουμε ξαστεριά. Δεν χάθηκα ποτέ. Εσείς δεν με βλέπατε.

ΕΓΩ: «Το ουσιώδες διαφεύγει από τα μάτια, βλέπει κανείς σωστά μόνο με την καρδιά».

ΑΥΤΟΣ: Τζιμάνι είστε.

ΕΓΩ: Σας έψαχνε η γυναίκα σας, η Κονσουέλο. Σας έψαχνε η Αμερική, σας έψαχνε το Παρίσι. Βρήκαν πριν μερικά χρόνια το μπρασελέ σας στα νερά νότια της Μασσαλίας, βρήκαν μετά και το αεροσκάφος σας στο βυθό στα δυτικά της Τουλόν, αλλά εσάς ποτέ πουθενά.

ΑΥΤΟΣ: Α, εσείς ξέρετε πολλά… Τότε θα θυμάστε πως είχα κάποτε σημειώσει πως «Κάποια μέρα θα χαθώ πάνω σε έναν μαρτυρικό σταυρό που θα είναι η Μεσόγειος».

ΕΓΩ: Κι έτσι ακριβώς συνέβη! Μα είναι φοβερό!

ΑΥΤΟΣ: «Η θάλασσα είναι τόσο μεγάλη και το βραχιόλι τόσο μικρό. Πρόκειται για θαύμα», θυμάμαι πως έλεγε εκείνος ο γλυκούλης ο συνονόματος ψαράς. «Άρχισα να το καθαρίζω και εμφανίστηκε το όνομα Αντουάν. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια γιατί το δεύτερο όνομά μου είναι Αντουάν, έτσι συνέχισα και εμφανίστηκε το Σεντ-Εξυπερύ. Σκέφτηκα ότι δεν ήταν δυνατόν, ότι ονειρευόμουν. Αλλά το βραχιόλι έγραφε «Antoine de SaintExupery (Consuelo) ­ c/o Reynal and Hitchcock Inc ­ 386 4th Ave ΝΥ City ­ USA«». Είδατε που διαβάζω και εφημερίδες;

ΕΓΩ: Μα τι έγινε εκείνη τη μέρα;

Sky Clouds GIF - Find & Share on GIPHY

ΑΥΤΟΣ: Κάποιοι πίστεψαν πως αυτοκτόνησα, λυπημένος όπως ήμουν απ’ τον χαμό των αγαπημένων μου συντρόφων, απ’ τις κυκλοθυμίες της Κονσουέλο, απ’ την αρνητική στάση του Στρατηγού Ντε Γκωλ απέναντί μου. Δεν αυτοκτόνησα. Θα έκανα τα πάντα για να πετάω για πάντα, μέχρι να τελειώσει ο χρόνος, αν ποτέ τελειώνει.

ΕΓΩ: Είναι τελείως αλλόκοτο που στο πρώτο σας best seller, τη «Νυχτερινή Πτήση», μιλάτε για έναν πιλότο που χάνεται στους ουρανούς, κι άλλο τόσο περίεργο που πριν χαθείτε, γράψατε τον «Πρίγκιπα», όπου ένας τύπος πέφτει με το αεροσκάφος του σε μια παράλληλη ερημική πραγματικότητα. (παύση)  Πιστεύετε κι εσείς πως αν θελήσεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα;

ΑΥΤΟΣ: Αυτά, χρυσό μου, είναι παπάρ- … Μπούρδες. Τεράστιες αχνιστές καφετιές μπούρδες. Πάρτο αλλιώς και κόψε τον Κοέλιο. Ένας στόχος χωρίς σχέδιο είναι απλά μια ευχή! (παύση) Ξέρεις πόσες φόρες έπεσα με το σκάφος μου; Πόσα κατάγματα έχω και πόσο πολύ πονάνε τα κόκαλά μου στην υγρασία; Δεν ήθελα να πέφτω. Ή μάλλον: ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να μην πέφτω. Γεννήθηκα την ίδια εποχή που γεννήθηκε και το αεροπλάνο. Θαύμαζα κάθε φτερωτό ποδήλατο που διέσχιζε τη Μάγχη και κάθε στιγμή της μέρας μου, έκανα ευχές για να μην πέφτουν αυτά τα μηχανικά πουλιά. Κι όμως έπεφταν. Ως παιδί, έφτιαχνα φτερά από χαρτόνι, τα κολλούσα στο ποδήλατό μου και στριφογύριζα στον κήπο μου, μιμούμενος το βούισμα των αιθέρων – μην με ρωτήσεις πως ήξερα πώς είναι να σκίζεις τον άνεμο, απλώς το ήξερα. Κάθε νύχτα ευχόμουν το επόμενο πρωί να μπορέσω να πετάξω με αυτό το κατασκευαστικό …επίτευγμα που νόμιζα πως είχα καταφέρει. Σκατά! Στα 12 μου, σε κάποιες οικογενειακές διακοπές, είδα μία μικρή ομάδα μηχανικών να συναρμολογούν ένα αεροπλάνο. Όταν το αεροπλάνο ολοκληρώθηκε, οι μηχανικοί με προσκάλεσαν να πετάξω μαζί τους. Τότε «χάθηκα». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή της πρώτης απογείωσης, «χάθηκα». Όλα τα υπόλοιπα είναι βλακείες.

Ο Αντουάν ανοίγει ξανά το ραδιόφωνο. Διώχνει τα παράσιτα με ένα φύσημα στο καντράν, σα να διώχνει σκόνη. Αποκαλύπτεται το «The Sound of Silence». Το δυναμώνει.

«And in the naked light I saw / Ten thousand people maybe more / People talking without speaking  / People hearing without listening / People writing songs that voices never shared / No one dared / Disturb the sound of silence»

ΑΥΤΟΣ:  31/7/44. Κορσική. Την προηγούμενη νύχτα είχα ξενυχτήσει γράφοντας. Το πρωί, το κρεβάτι μου ήταν άθικτο και το δωμάτιό μου απολύτως τακτοποιημένο. Ήξερα πως ο συνεργάτης μου στο κέντρο επιχειρήσεων, εκείνο το πρωί, ήλπιζε να μην με δει. Να μ’ είχε πάρει ο ύπνος, για να μην πετάξω. Παρουσιάστηκα, του εμπιστεύτηκα τα γραπτά μου κι ήμουν πανέτοιμος να φύγω. Φόρεσα με δυσκολία τη στολή μου, έκλεισα το μάτι στη φωτογραφία με τους χαμένους φίλους μου απ’ την εποχή του Ταχυδρομείου του Νότου -που τοποθετούσα πριν από κάθε πτήση στο χειριστήριο κι έβαλα μπρος για μια αναγνωριστική πτήση στην παραλία Γένοβας – Αντζιο, καθώς περιμέναμε απόβαση. Λίγο η έλλειψη οξυγόνου, λίγο τα παλιά μου τραύματα που με πέθαιναν στον πόνο, οι αισθήσεις μου με εγκατέλειπαν σιγά σιγά. Τρεισίμιση ώρες μετά, τα ραντάρ με θεωρούσαν αγνοούμενο.

ΕΓΩ: Πριν 10 χρόνια, ένας παλαίμαχος Γερμανός πιλότος, ο Χορστ Ρήπερτ, συνδυάζοντας τη μέρα και τον τόπο, δήλωσε πως πιθανότατα αυτός ήταν εκείνος που σας κατέρριψε. Σας θαύμαζε πολύ, είπε, και πως αν ήξερε πως μέσα σε εκείνο το σκάφος ήσασταν εσείς, ποτέ δεν θα άνοιγε πυρ εναντίον σας.

ΑΥΤΟΣ: Έτσι είναι ο πόλεμος. Ο πόλεμος δεν είναι περιπέτεια. Είναι αρρώστια. Είναι σαν τον τύφο. Τόσα χρόνια κι ακόμη να τον ξεπεράσετε… Φτάσαμε, à tout à l’heure!

ΕΓΩ: Που θα πει;

ΑΥΤΟΣ: Πως δεν υπάρχει παρελθόν.

ΕΓΩ: Ε τότε, χρόνια σας πολλά.

ΑΥΤΟΣ: Σας ευχαριστώ. Μόνο… που… δεν έχω ψιλά.

ΕΓΩ: Χαλάλι. Με φέρατε ως εδώ κι είδα την Αθήνα από ψηλά.

ΑΥΤΟΣ: Ζείτε σε μια πολύ ωραία πόλη.

ΕΓΩ: Ναι, όταν δεν βρέχει είναι καλά.

ΑΥΤΟΣ: Σας είπα: απόψε θα έχει ξαστεριά.

Άνοιξε την πόρτα, βγήκε και σε λίγα μέτρα εξαφανίστηκε. Χούι που το έχει ο άνθρωπος αυτός να χάνεται.

Στο κάθισμα έμεινε ένα τριαντάφυλλο. Η ώρα είναι-ακόμη- έξι και πέντε.

Τραβάω χειρόφρενο και βγάζω με το μαχαίρι ένα ένα τα αγκαθάκια του λουλουδιού.

Timelapse Moving Pictures GIF - Find & Share on GIPHY