Αφήγηση μιας βραδιάς στην Ταράτσα του Φοίβου.

«Κάθε Σεπτέμβρη θα δαγκώνεις ένα μήλο,

Κι εγώ θα κάθομαι να βλέπω, σαν Αδάμ»

Στο «Κάθε Σεπτέμβρη», ένα κομμάτι που κυκλοφόρησε πριν 20 χρονια, αλλά μοιάζει να ηχογραφήθηκε χθες, ο Φοίβος είναι γι’ ακόμα μια φορά ο εαυτός του: Ένας τύπος που μπροστά στο κορίτσι του δεν στέκει απόμακρα ως κυνικό alpha male, ούτε προσκολλάται επάνω της. Μόνο απορεί, γιατί εκείνη επιμένει να κάνει διακοπές στο χωριό της ως το Σεπτέμβρη και όχι μαζί του. Σε κανένα τραγούδι του, σε καμία δημιουργική του απόπειρα, ο Φοίβος Δεληβοριάς δεν έχει παρουσιάσει κάτι συμβατικό, κάτι πολύ γνώριμο και ευκολοχώνευτο για τις μάζες. Αυτό είναι και η Ταράτσα του Φοίβου, ένα αναψυκτήριο που χαρίζει στους επισκέπτες του μια εμπειρία διασκέδασης μη συμβατική, που δεν είναι ούτε ελαφρολαϊκή πίστα, ούτε «έντεχνη» μουσική σκηνή. Είναι «Φοιβική«, τελεία και παύλα

Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς όταν ο Φοίβος βγαίνει στη σκηνή, είναι το χαβανέζικο φανταχτερό γιλέκο που φοράει. Οικοδεσπότης, περφόρμερ, (φανταστικός) μίμος, είναι μερικά από τα «ρούχα» που θα φορέσει κατά τη διάρκεια της βραδιάς και τίποτα δε θα δείχνει περιττό ή υπερβολικό. Ο Φοίβος έχει δανειστεί κάτι από την ζεστασιά και την αμεσότητα του Διονύση Σαββόπουλου που μπορεί να μετατρέψει ένα μεγαλεπίβολο live θέαμα σε μια εμπειρία «σπιτική». Στο καλύτερο κωμικό νούμερο της βραδιάς, ο Φοίβος μεταμορφώνεται στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον Νάσο Αλευρά στο ρόλο του Μίμη Πλέσσα να τον συνοδεύει σε ένα rollercoaster μιμήσεων από Πυξ Λαξ μέχρι Πάνο Μουζουράκη και Κώστα Μαραβέγια, μέχρι και Φοίβο Δεληβοριά (εδώ υποκλινόμαστε στον Νάσο Αλευρά).

Το φαινόμενο Νεφέλη Φάσουλη

«Μα τόσο όμορφη ήταν;»

«Όμορφη; Εγώ σου λέω, ότι μπορεί και να μην ήταν αληθινή.»

Βλέποντας την Νεφέλη Φασουλή να υπνωτίζει με τη φωνή της ολόκληρη την Ταράτσα και να προετοιμάζει κάθε ένα από εμάς για ένα μουσικό time-travel σε μια εποχή βγαλμένη από film noir, μόνο οι ατάκες του Αργύρη Μπακιρτζή από το «Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες» κατοικούν στο μυαλό μου. H Νεφέλη μπλέκει σε ένα παιχνίδι διασκευών pop τραγουδιών με αγγλικό στίχο στα ελληνικά, που φτάνει ως το Macarena και ξαφνικά η Ταράτσα γίνεται μια πολύ μεγάλη παρέα. Η Νεφέλη θα κλείσει την βραδιά με τρόπο που δεν πρέπει να σου αποκαλύψω, αλλά μπορώ να σου πω ότι δικαιώνει αυτό που κάποτε είχε τραγουδήσει ο Tom Waits, «You Are Innocent, when you dream».

Ησυχία, βγαίνει ο Νάσος Αλευράς

Η απουσία της έκτακτης καλεσμένης Ελένης Βιτάλη λόγω ασθένειας είναι μια μικρή αρνητική εξέλιξη στη βραδιά, που με σεβασμό και ευγένεια προς το κοινό αναγγέλλεται και η βραδιά εξελίσσεται, με την παρουσία της burlesque performer Rose Selavy, του μάγου Alex P, του stand-up comedian Βύρωνα Θεοδωρόπουλου, του Νίκου Ξυδή και της ανερχόμενης τραγουδίστριας Νικόλ Σαραβάκου να συναγωνίζονται σε επικές στιγμές τον περφόρμερ-σούπερμαν Νάσο Αλευρά.

Όταν ο Νάσος βγαίνει στη σκηνή, έχεις την αίσθηση πώς μπροστά σου βρίσκεται ο Robin Williams, o Eddie Izzard και ο Δημήτρης Χόρν στη συσκευασία της μιας, αεικίνητης σαν φορτισμένη με αλκαλικές μπαταρίες, υπεράνθρωπης φιγούρας. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι από την εμφάνιση του, ούτε αυτόν τον τραγικοκωμικό μονόλογο του, ούτε εκείνη τη στιγμή που μεταμορφώνεται από Beyoncé σε Φουρέιρα, σε Μαραβέγια, σε ένα σωρό άλλες δημοφιλείς περσόνες. Σκέφτομαι ότι αν ένα οποιοδήποτε τηλεοπτικό κανάλι έδινε -κάθε μέρα- 10 λεπτά στον Νάσο Αλευρά για να παρουσιάζει ότι του έρχεται στο μυαλό, τότε αυτό θα ήταν ένα πρόγραμμα που όλοι θα παρακολουθήσουμε με γνήσιο -και όχι τρόλ- ενδιαφέρον. Πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο άραγε;

Μια συμμορία με κιθάρες ξεπροβάλλει κάπου στο βάθος. Είναι ο Δημήτρης Μυστακίδης, ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος και ο Γιώργος Παππάς. Ο Φοίβος θα πάρει το ρίσκο να τραγουδήσει την «Παράξενη Κοπέλα», ένα βαρύ ρεμπέτικο που ίσως μοιάζει να βγαίνει από τα σύνορα του ρεπερτορίου του. Κι αυτή η μικρή τρέλα ταιριάζει στην Ταράτσα. Η κιθάρα του Μυστακίδη ακούγεται σαν να έχει βαφτιστεί από τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Johnny Cash, ενώ οι νότες του Καλαντζόπουλου από το λιμάνι του Χατζηδάκη μπαρκάρουν για Νότια Ιταλία και φτάνουν μέχρι Κορσική και Μασσαλία. To «Tears In Heaven» με «Βαμβακάρικες» πενιές, παντρεύεται υποδειγματικά με το «Σ’ Αγαπώ» της Έλλης Πασπαλά, σε ένα τρελό fusion ήχων, χωρίς πατρίδα και εποχή.

Το τέλος της βραδιάς, δεν είναι επικό, ούτε μαγικό, ούτε σέξι, ούτε κρύβει κάτι παράξενο ή απρόβλεπτο. Το τέλος αυτής της Ταράτσας, είναι αφιερωμένο σε μια Κική, που κι αυτό το Σεπτέμβρη μένει Καλλιθέα, κι ο Φοίβος κάτι θέλει να μας πει για ‘κείνη. Γιατί τελικά, η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία.