Η στήλη «Χαμένη Ιστορία» περιγράφει, με λίγα λόγια, περιστατικά που παραμένουν μυστήριο μέχρι και σήμερα. Γεγονότα όπως αυτό της «9ης Ρωμαϊκής Λεγεώνας» που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ανθρώπινη ιστορία, χωρίς να υπάρχει κάτι απτό που να δικαιολογεί την πλήρη εξαφάνιση τους από προσώπου γης ή αντικείμενα όπως το «Άγιο Δισκοπότηρο».

Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που μιλήσαμε για κάποιο Χριστιανικό κειμήλιο, πιο συγκεκριμένα από την «Χαμένη Ιστορία: Το Άγιο Δισκοπότηρο». Αυτήν την φορά θα δούμε ένα «ιερό αντικείμενο» που έχει σκεπαστεί από το πέπλο του μυστηρίου με το πέρασμα τον χρόνων. Φυσικά, θα εξετάσουμε την περίπτωση της «Κιβωτού της Διαθήκης» που θα έλεγε κανείς πως είναι τεράστιας σημασίας οποιαδήποτε επιβεβαίωση της ύπαρξης της, μιας και εκτός από την ηθική δύναμη και την ιδέα που αντιπροσωπεύει, έχει παίξει το πρωτεύοντα ρόλο σε διάφορες (και περίεργες) θεωρίες. Θα τολμούσα να πω πως είναι ίσως ένα από τα σημαντικότερα, αν όχι το σημαντικότερο, ανθρώπινα κατασκευάσματα, πόσο μάλλον για τον Χριστιανικό λαό.

Η Κιβωτός της Διαθήκης κατασκευάστηκε από τον Μωυσή μετά από όραμα που είδε στο όρος Σινά. Σε αυτό το όραμα, ο Θεός έδωσε εντολή στον Μωυσή, μαζί με τις προδιαγραφές για την κατασκευή της Κιβωτού. Εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη και όπως το αντιλαμβανόμαστε, είναι ένα κιβώτιο του οποίου ο ρόλος ήταν να προστατεύει και να προσφέρει τρόπο μεταφοράς στις πέτρινες πλάκες που ήταν πάνω τους χαραγμένες οι «Δέκα Εντολές» που είχαν παραδοθεί, από τον ίδιο τον Θεό, για δεύτερη φορά στον Μωυσή. Επίσης περιείχε μια χρυσή στάμνα με «μάννα» που είχαν συλλέξει οι Ισραηλίτες και η ράβδος του Ααρών.

Τόσο σε πνευματικό επίπεδο όσο και υλικό, η ύπαρξη της Κιβωτού ήταν μια «ολοφάνερη απόδειξη» πως ο Θεός βρίσκεται ανάμεσα στον Ισραηλιτικό λαό και πως επικοινωνούσε μαζί τους. Όσο οι Ισραηλίτες περιπλανιόντουσαν στην έρημο, η Κιβωτός περιφερόταν ανάμεσα στον κόσμο, προστατευμένη από δέρμα φώκιας και ένα γαλανό ύφασμα, που αποσκοπούσαν στο να την διατηρούν «κρυμμένη» ακόμα και από αυτούς που την κουβαλούσαν. Η ίδια, ήταν κατασκευασμένη από ξύλο ακακίας (ή σιτάχ). Είχε πλάτος και ύψος 1,5 πήχυ (1 πήχυς ισούται με την απόσταση του αγκώνα από τον καρπό) και μήκος 2,5 πήχεις και εξολοκλήρου επικαλυμμένη με καθαρό χρυσό, εκτός από το σκέπασμα που είχε μόνο σε συγκεκριμένα σημεία. Κατά μήκος έφερε χρυσούς κρίκους που καθιστούσαν την μεταφορά της ευκολότερη χρησιμοποιώντας ξύλινα κοντάρια που περνούσαν μέσα από τους κρίκους. Στα άκρα της, ήταν διακοσμημένη με δύο ομοιώματα χερουβείμ. Μάλιστα, κατά την Ιουδαϊκή παράδοση, ο Θεός γινόταν αντιληπτός από τους θνητούς όταν υπήρχε μία λάμψη ανάμεσα στα χερουβείμ (Σεκινά). Όταν δεν ήταν εν κινήσει κατά τις περιπλανήσεις των Ισραηλιτών, η Κιβωτός της Διαθήκης τοποθετούνταν στην «Σκηνή του Μαρτυρίου», μέχρι που κατέληξε να φυλάσσεται σε δωμάτιο του Ιουδαϊκού Ναού στην Ιερουσαλήμ.

Κατά την μεταφορά της, η Κιβωτός ήταν πάντα μπροστά από τον λαό, αποτελώντας σήμα προέλασης. Στην Ιουδαϊκή παράδοση, αναφέρεται επίσης πως έκαιγε τα εμπόδια (θάμνους), προστάτευε από τις απειλές τον κόσμο (φίδια, σκορπιούς κλπ) και άνοιξε πέρασμα τον Ιορδάνη ποταμό για να μπορεί να τον διασχίσει ο λαός. Η Κιβωτός παρουσιαζόταν εξίσου σε μάχες, ως «εργαλείο» με σκοπό την νίκη, όπως στον πόλεμο με τους Μαδιανίτες. Κατά την μάχη με τους Φιλισταίους, οι Ισραηλίτες ηττήθηκαν με αποτέλεσμα να τους αφαιρεθεί η Κιβωτός. Όμως, όπου προσπαθούσαν να την τοποθετήσουν, συνέβαιναν υπερφυσικά πράγματα όπως στην περίπτωση που η γη το Ασδώδ γέμισε ποντίκια. Δεν άργησαν να επιστρέψουν την Κιβωτό στους Ισραηλίτες, έχοντας σαστίσει από αυτά τα γεγονότα. Μετά από διάφορες περιπέτειες, η Κιβωτός κατέληξε στον Ναό του Σολομώντος, με εντολή του βασιλιά Ιωσία. Το μέλλον της Κιβωτού από εκεί και έπειτα… «ένας Θεός ξέρει».

Οι εικασίες πάρα πολλές. Ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν τον Ναβουχοδονόσορα ως εκείνον που πήρε την Κιβωτό και την κατέστρεψε. Η καταστροφή της είναι κάτι «δεδομένο» που έχει γίνει αποδεκτό από τους περισσότερους ιστορικούς. Όμως υπάρχουν μετέωρες διάφορες θεωρίες όπως το ότι η Κιβωτός φυγαδεύτηκε από την Ιερουσαλήμ πριν επέλθουν οι Βαβυλώνιοι. Οι πηγές που αναφέρουν πως η Κιβωτός έχει αποκρυφθεί είναι τέσσερις. Το Μισναγιότ, οι Μαρμάρινες Πινακίδες της Βηρυτού, ο Χάλκινος Πάπυρος και τα ιερά κείμενα της αρχαίας Συναγωγής Μπέν Έζρα του Καΐρου. Βέβαια, όπως κάθε τι «θρυλικό», δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ισχυρισμοί από διάφορους πως η Κιβωτός είναι στην κατοχή κάποιου μέχρι και σήμερα.

Μία σύγχρονη ερμηνεία εξηγεί πως σε ένα τόσο ξηρό κλίμα, ένα ξύλινο κουτί με επένδυση χρυσού θα μπορούσε να φέρει ηλεκτρικό φορτίο. Αυτό θα επιβεβαίωνε την θρησκευτική πρακτική της ενσωματώσεως τεχνολογικών μυστικών σε συσκευές που αποσκοπούσαν στο να εντυπωσιάσουν τον λαό. Αυτό όμως αντικρούεται με το γεγονός πως η τεχνογνωσία για την κατασκευή της Κιβωτού, ήταν διαθέσιμη προς τον λαό. Το μόνο σίγουρο πλέον είναι πως όταν και αν βρεθεί η Κιβωτός, θα μπορέσει να αναπληρώσει πολλά κενά και να λειτουργήσει ως κάποιου είδους «απόδειξη». Όπως και το Δισκοπότηρο, έτσι και η Κιβωτός, αποτελούν τεράστιας σημασίας «πνευματική» επιβεβαίωση και δύναμη που και στην απλούστερη τους μορφή, όσο «άχρηστα» και να είναι πρακτικά, κάποιοι θα βρουν τρόπο να τα αξιοποιήσουν προκειμένου να ασκήσουν θρησκευτική εξουσία.


Διαβάστε τις προηγούμενες «Χαμένες Ιστορίες»:

Το Κύπελλο του Μουντιάλ (1983)

Η 9η Ρωμαϊκή Λεγεώνα (108 μ.Χ.)

Το Άγιο Δισκοπότηρο

Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο (1943)

Τα κοσμήματα του Ιρλανδικού Στέμματος (1907)

Το Κοινοβουλευτικό Σκήπτρο της Βικτώρια (1891)

Το χρυσωρυχείο του χαμένου Ολλανδού (1891)

Το πλοίο Μαχόγκανι (1880)

Πτήση 19 (1945)

Ο Στρατός του Καμβύση Β’ (525 π.Χ.)