Η στήλη «Χαμένη Ιστορία» περιγράφει, με λίγα λόγια, περιστατικά που παραμένουν μυστήριο μέχρι και σήμερα. Γεγονότα όπως αυτό της «9ης Ρωμαϊκής Λεγεώνας» που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ανθρώπινη ιστορία χωρίς να υπάρχει κάτι απτό που να δικαιολογεί την πλήρη εξαφάνιση τους από προσώπου γης ή αντικείμενα όπως το «Κοινοβουλευτικό Σκήπτρο της Βικτώριας«.

Η σημερινή «Χαμένη Ιστορία» φέρνει στο προσκήνιο ένα επιβλητικό αντικείμενο που χαρακτηρίζεται από αμύθητη δύναμη και παίζει σημαντικό ρόλο για τους πιστούς του Χριστιανισμού και όχι μόνο. Πρόκειται για το Άγιο Δισκοπότηρο και πιο συγκεκριμένα, θα αναφερθούμε στα σενάρια εξαφάνισης του. Ένα αντικείμενο που δοξάζεται ακόμα και σήμερα και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε διάφορες «κοινότητες», πολλά χρόνια μετά την ανάσταση του Χριστού, και σε αμφιλεγόμενους μύθους όπως του Βασιλιά Αρθούρου.

Το Άγιο Δισκοπότηρο είναι ίσως ένας από τους πιο συμβολικούς θρησκευτικούς θησαυρούς στην ανθρώπινη ιστορία. Αρκετά παράδοξο θα έλεγα μιας και στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως υπήρχε… δεν έχουμε αδιάσειστα στοιχεία που να μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξη και (το ζητούμενο) την διάσωση του στο πέρασμα των χρόνων. Αρκετά στοιχεία βασίζονται σε εικασίες. Αν κάνουμε ένα αναγνωστικό πέρασμα από ορισμένα γραπτά και αναφορές για αυτό, μπορούμε να δούμε ότι κάποιοι έβγαζαν το συμπέρασμα πως το Άγιο Δισκοπότηρο δεν ήταν στην πραγματικότητα ένα «ποτήρι» και πως ο όρος χρησιμοποιείται μεταφορικά για το ίδιο το αίμα του Χριστού. Βέβαια υπήρχαν και αυτοί που το χαρακτήριζαν ως ένα απλό κύπελλο, άλλοι ως ένα κόσμημα και ορισμένοι το τραβούσαν ακόμα περισσότερο, αποκαλώντας το απλά μία «συσκευή»! Άλλοι πάλι, ισχυρίζονται πως το Άγιο Δισκοπότηρο υπάρχει, κάπου ανάμεσα σε μια πληθώρα τοποθεσιών, όπως αυτής του Καθεδρικού Ναού της Βαλένθια – υπάρχουν πάρα πολλές τοποθεσίες ανά τον κόσμο που αρκετοί πιστεύουν πως είναι κρυμμένο αλλά αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί.

Η ιστορία ξεκινάει με τον Ιωσήφ της Αριμαθαίας, που είχε αναλάβει να φροντίσει την προετοιμασία του σώματος του Χριστού, μετά την Αποκαθήλωση, για ενταφιασμό. Ο Ιωσήφ, στο μεταξύ, πιστεύεται πως είχε στην κατοχή του το Άγιο Δισκοπότηρο μετά το πέρας του Μυστικού Δείπνου. Καθώς λοιπόν έπλενε το σώμα του Χριστού, ο Ιωσήφ σύλλεξε το αίμα που κυλούσε από τις πληγές του, στο Δισκοπότηρο. Κατά την Ανάσταση, όταν εξαφανίστηκε το σώμα του Ιησού, κατηγόρησαν τον Ιωσήφ πως το έκλεψε, με αποτέλεσμα να τον φυλακίσουν. Σκοπός ήταν να πεθάνει από λιμοκτονία, όμως λίγο μετά ο Χριστός εμφανίστηκε στον Ιωσήφ δίνοντας του την γνώση για την Θεία Κοινωνία. Για τα επόμενα χρόνια, χρησιμοποιούσε όστια σε συνδυασμό με το αίμα που υπήρχε στο Άγιο Δισκοπότηρο ώστε να ζήσει. Ο Ιωσήφ κατάφερε να αντέξει μέχρι τα 70 του, φυλακισμένος.

Αφού ελευθερώθηκε, υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την συνέχεια της ζωής του Ιωσήφ. Η επικρατέστερη είναι πως εξορίστηκε μαζί με άλλους πιστούς. Δημιούργησαν ένα αντίγραφο της τράπεζας από το Μυστικό Δείπνο και δεκατρείς θέσεις. Στην θέση του Ιησού ήταν ακουμπισμένο ένα ψάρι και μία από τις θέσεις αντιπροσώπευε την θέση του Ιούδα.

Μία ακόμα βαρύγδουπη θεωρία, μεταξύ άλλων, βρίσκουν τον Ιωσήφ να ταξιδεύει στην Βρετανία όπου και δημιούργησε την πρώτη Χριστιανική εκκλησία (αφιερωμένη στην «Μητέρα του Σωτήρα»), στο Γκλάστονμπερι. Εκεί υποτίθεται πως είχε εμφανίσει για μία ακόμη φορά το Άγιο Δισκοπότηρο. Στην συνέχεια το Άγιο Δισκοπότηρο μεταφέρθηκε στο Κορμπένικ και φιλοξενήθηκε σε ένα κάστρο με σκοπό να το προστατεύουν οι εκάστοτε Βασιλείς (Βασιλείς του Δισκοπότηρου).

Από αυτό το σημείο και μετά αρχίζουν οι πιο «μυθικές» ιστορίες, που θέλουν την ύπαρξη του κάστρου να έχει ξεχαστεί. Στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου όμως υπήρχε μία προφητεία που έλεγε πως το Δισκοπότηρο θα το ανακάλυπτε και πάλι κάποιος απόγονος του Αγίου Ιωσήφ. Ο ίδιος μάλιστα θα μπορούσε να καθίσει στην λεγόμενη «Επικίνδυνη Θέση» της Στρογγυλής Τράπεζας. Τρεις ήταν αυτοί που συνέβαλαν στην, ας πούμε, εύρεση του Δισκοπότηρου. Ο πρώτος ήταν ο Γκάλαχαντ (γιος του Λάνσελοτ) που είδε ένα όραμα και έδωσε το έναυσμα για την εκκίνηση μιας εκστρατείας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας, ώστε να βρεθεί και πάλι το Δισκοπότηρο. Ο Πέρσιβαλ που ήταν ανάμεσα τους, ήταν ο άνθρωπος που εν τέλει ανακάλυψε το κάστρο και ο Λάνσελοτ ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να μπει στο Κορμπένικ, αλλά του απαγορεύτηκε η είσοδος επειδή ήταν μοιχός. Στο τέλος, ο Γκάλαχαντ ήταν αυτός που του επιτράπηκε η πρόσβαση και ήταν αυτός που ήρθε σε επαφή με το Δισκοπότηρο. Τότε, η ζωή του «ολοκληρώθηκε» και μαζί με το Δισκοπότηρο ανέβηκαν στους ουρανούς.

Έκτοτε τα χρόνια περνούσαν και το Άγιο Δισκοπότηρο, αν και εξαφανισμένο, αναφερόταν σε ιστορίες ως κάτι Θεϊκό, μια ιδέα(;)… ένα αντικείμενο με απαράμιλλη δύναμη, που αρκετοί προσπάθησαν να το βρουν (Ναΐτες, Ναζιστές, κλπ). Αν υπάρχει όντως το Άγιο Δισκοπότηρο και με την προϋπόθεση πως κάποιος έχει αναλάβει να διασφαλίσει την επιβίωση αυτού του κειμηλίου (νεότερες μορφές του θεσμού των Σταυροφόρων ή κάποιας άλλης «αδελφότητας» Ιπποτών), τότε η λογικότερη απορία που μας δημιουργείται είναι το «που κρύβεται;» ή «ποιος γνωρίζει και μπορεί να μιλήσει με σιγουριά γι’ αυτό;». Αν ξέραμε την απάντηση, θα είχε κάποιο αντίκτυπο στην ανθρωπότητα; Σε πρώτο βαθμό προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι δεν θα άλλαζαν και πολλά… ή μήπως θα άλλαζαν;