Η στήλη «Χαμένη Ιστορία» περιγράφει, με λίγα λόγια, περιστατικά που παραμένουν μυστήριο μέχρι και σήμερα. Γεγονότα όπως αυτό της «9ης Ρωμαϊκής Λεγεώνας» που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ανθρώπινη ιστορία, χωρίς να υπάρχει κάτι απτό που να δικαιολογεί την πλήρη εξαφάνιση τους από προσώπου γης ή αντικείμενα όπως το «Άγιο Δισκοπότηρο».

Οι διακοπές για εμάς τους «ερευνητές» έλαβαν τέλος, οπότε ήρθε η στιγμή να επιστρέψουμε στις χαμένες μας υποθέσεις και να μάθουμε για μία καινούργια ιστορία. Αυτήν την Τετάρτη λοιπόν, πρόκειται να μελετήσουμε την υπόθεση ενός «χαμένου Ολλανδού (ή πιο σωστά, Γερμανού)» και ενός χρυσωρυχείου. Ένα ορυχείο που έχουν μπει στην διαδικασία να ψάξουν αρκετοί… δυστυχώς ανάμεσα σε αυτούς, υπήρξαν κάποιοι που έφτασαν σε σημείο να βρουν τραγικό τέλος κατά την αναζήτηση.

Το εν λόγω χρυσωρυχείο ονομάστηκε έτσι εξαιτίας του Γερμανού μετανάστη Jacob Waltz ο οποίος υποτίθεται πως το είχε ανακαλύψει (τον 19ο αιώνα) και κρατούσε κρυφή την ακριβής τοποθεσία του. Το χρυσωρυχείο του χαμένου Ολλανδού, που απολαμβάνει μια πληθώρα ονομάτων, είναι(;) ένας υποτιθέμενος μύθος. Αυτός ο «μύθος» λέει πως υπάρχει κρυμμένο ένα ορυχείο χρυσού στο νοτιοδυτικό κομμάτι των Ηνωμένων Πολιτειών και πιο συγκεκριμένα στα βουνά Superstition ανατολικά του Phoenix στην Arizona. Ίσως πρόκειται για το πιο διάσημο χαμένο χρυσωρυχείο της Αμερικανικής ιστορίας μιας και είχε «παίξει» στα τότε μέσα ενημέρωσης (την εφημερίδα δηλαδή) αρκετά περισσότερο από ότι είχε γίνει με αντίστοιχα χρυσωρυχεία. Έκτοτε, το 1982 δηλαδή, πάρα πολλοί ξεκίνησαν να το ψάχνουν και υπολογίζεται πως τουλάχιστον 8000 άτομα τον χρόνο ξεκινούσαν προσπάθειες ανεύρεσης του… μέχρι και ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας της Arizona είχε κάνει κινήσει να το εντοπίσει.

Στην Αμερικανική δύση, υπήρχαν αναφορές για τουλάχιστον ακόμα τρία «θρυλικά χρυσωρυχεία» σαν αυτό. Για ποιον λόγο όμως η συγκεκριμένη ιστορία ξεχώρισε; Ουσιαστικά η υπόθεση έχει μελετηθεί σε τρία κύρια σημεία: τις ιστορίες του χαμένου χρυσού των Απάτσι, τις ιστορίες του χαμένου Ολλανδού και τις ιστορίες της χαμένης πηγής χρυσού «του στρατού». Η πιο ολοκληρωμένη εκδοχή είναι η ιστορία του χαμένου Ολλανδού, που συνδυάζει όλα τα δεδομένα που υπάρχουν διαθέσιμα. Ειδικοί πιστεύουν πως όλες οι ιστορίες έχουν κομμάτια αλήθειας και πως στην πορεία απλά διαστρεβλώθηκαν. Άλλοι πάλι πιστεύουν πως το χρυσωρυχείο βρίσκεται θαμμένο στον βυθό της λίμνης Apache ή της λίμνης Roosevelt.

Η ιστορία του «Ολλανδού» περιλαμβάνει δύο Γερμανούς άντρες, τον Jacob Waltz και τον Jacob Weiser (η ύπαρξη του Weiser είναι αμφιλεγόμενη). Οι δύο Γερμανοί εντόπισαν ένα πλούσιο χρυσωρυχείο στα βουνά Superstition αλλά στην συνέχεια ο Weiser δέχεται επίθεση και τραυματίζεται σοβαρά, ίσως από ντόπιους Απάτσι ή από τον Waltz. Επιβιώνει αρκετά για να αποκαλύψει σε έναν τύπο ονόματι Dr. Walker, σχετικές πληροφορίες για το χρυσωρυχείο. Ο Waltz, αποκάλυψε και αυτός για το χρυσωρυχείο στην κοπέλα που τον φρόντιζε, την Julia Thomas, όταν ήταν ετοιμοθάνατος στο κρεβάτι του. Ο Waltz μάλιστα, μίλησε για το εσωτερικό του χρυσωρυχείου και σχεδίασε έναν πρόχειρο χάρτη.

Τι ισχύει από όλα αυτά; Αρχικά, όντως υπήρχε ένας Γερμανός μετανάστης με όνομα Jacob Waltz και αυτό το ξέρουμε από ένορκη γραπτή βεβαίωση, όπου αναγράφει μάλιστα πως ο Waltz ήταν 38 χρονών (1848). Επίσης υπάρχουν βεβαιώσεις πως γεννήθηκε στο Wurttemberg το 1810. Η απόκλιση των 2 χρόνων που αναγράφει ο τάφος του σε σχέση με το πότε δηλώθηκε η γέννηση του μπορεί να είναι φυσιολογική. Το 1960 ο Waltz μετακόμισε στην Arizona και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η δουλειά του ήταν η εξόρυξη και η έρευνα. Ανά καιρούς εμφάνιζε μεγάλες ποσότητες χρυσού και το ’80 έβγαλε κέρδος ύψους 250.000 δολαρίων. Το 1891 έγινε μια καταστροφική πλημμύρα στο Phoenix και η φάρμα του Waltz ήταν μία, ανάμεσα σε πολλές άλλες, που καταστράφηκε. Ύστερα ο Waltz αρρώστησε από πνευμονία και πέθανε 25 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, στα χέρια της Julia Thomas που ήταν η νοσοκόμα του. Η Julia είχε ακούσει για το χρυσωρυχείο από τον Waltz και μετά τον θάνατο του, προσπάθησε να το βρει με τους γονείς της αλλά δεν τα κατάφερε. Κατέληξε να πουλάει χάρτες για «το» χρυσωρυχείο για 7 δολάρια, τον καθένα.

Ο Adolph Ruth, ήταν ένας ερευνητής που χάθηκε κατά την αναζήτηση του χρυσωρυχείου, το 1931. Βρέθηκε το κρανίο του με δύο τρύπες από σφαίρες, έξι μήνες μετά. Αυτό το γεγονός φούντωσε ακόμα περισσότερο την ιστορία του χαμένου Ολλανδού. Προτού καταλήξει νεκρός ο Ruth, είχε δεχθεί προτροπές για να σταματήσει να ψάχνει επειδή το έδαφος των βουνών Superstition ήταν αρκετά δύσβατο ακόμα και για τους πιο έμπειρους. Ο Ruth προφανώς και αγνόησε τις συμβουλές και προχώρησε κανονικά. Η κατάληξη, όπως προανέφερα, ήταν πως ο Ruth δεν επέστρεψε ποτέ. Εκτός από το κρανίο του, λίγα μέτρα παραπέρα βρέθηκε και ο υπόλοιπος σκελετός μαζί με το πιστόλι του, που δεν του έλειπε καμία σφαίρα.

Τον 20ο αιώνα και έπειτα, αρκετοί προσπάθησαν να βρουν κάτι που να υποδεικνύει την ύπαρξη του χρυσωρυχείου, αλλά μάταια. Η πιο αξιόλογη προσπάθεια ήταν από έναν detective της Oklahoma City, Glen Magill, που οργάνωσε πολλαπλές αποστολές. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους που προσπάθησαν σαν τον Magill, εξαφανίστηκαν ή πέθαναν. Το αποτέλεσμα; Κανείς εν ζωή (ίσως) δεν γνωρίζει κατά πόσο υπήρχε ή όχι το χρυσωρυχείο του χαμένου Ολλανδού.


Διαβάστε τις προηγούμενες «Χαμένες Ιστορίες»:

Το Κύπελλο του Μουντιάλ (1983)

Η 9η Ρωμαϊκή Λεγεώνα (108 μ.Χ.)

Το Άγιο Δισκοπότηρο

Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο (1943)

Τα κοσμήματα του Ιρλανδικού Στέμματος (1907)

Το Κοινοβουλευτικό Σκήπτρο της Βικτώρια (1891)