Ο προορισμός ήταν η Θεσσαλονίκη και πήγαν όλα λάθος από την αρχή

Αν σκεφτεί κανείς ότι η καταγωγή μου είναι από την Μεσσηνία και δεν έχω κατοικήσει στην Ελλάδα πιο βόρεια από την Αθήνα, οι επισκέψεις μου στη Θεσσαλονίκη κρίνονται πολλές. Την πρώτη φορά που είχα πάει ήταν γύρω στα 15-16 με τον φίλο μου τον Χάρη για ένα hip hop live, B-Real και Sick Jacken. Οι γονείς μας είχαν βρει εξαιρετική(!) την ιδέα να πάμε μόνοι μας για να γίνουμε πιο ανεξάρτητοι. Ύστερα η 5ήμερη με το σχολείο ήταν Θεσσαλονίκη και είχα με την παρέα μου φοβερές αναμνήσεις, να ναι καλά ο κύριος Λυκειάρχας!!! Αφότου τελειώσαμε το σχολείο ο Χάρης πέρασε Θεσσαλονίκη και τον είχα επισκεφθεί μερικές φορές πριν κάνει ξανά αίτηση για 10%. Αργότερα και ο αδερφός μου πέρασε εκεί φοιτητής και είχα πάλι την ευκαιρία να τον επισκεφθώ πολλές φορές.

Μία από αυτές τις επισκέψεις θα εξελισσόταν στο χειρότερο ταξίδι μου. Εκείνη την εποχή είχα αποφασίσει ότι χρειαζόμουν ένα διάλειμμα και θα πήγαινα μερικές μέρες στη συμπρωτεύουσα, στο σπίτι του αδερφού μου. Το πρώτο άτομο που του πρότεινα να με συνοδεύσει ήταν η κοπέλα που ήμουν απίστευτα ερωτευμένος μαζί της εκείνη την εποχή. Συγκεκριμένα της έστειλα αυτό:

Τελικά ούτε με την κοπέλα έφυγα ούτε με το λεωφορείο. Η παρέα μου για το μεγάλο ταξίδι θα ήταν ο Χάρης(!) και ο Τόλης, οι παιδικοί μου φίλοι και θα φεύγαμε με το τρένο. Στη Θεσ/νίκη σπούδαζε και η πρώτη ξαδέρφη του Χάρη και θα έμενε εκεί το βράδυ, για να μην κοιμόμασταν στα πατώματα αφού ο αδερφός μου θα ήταν σπίτι. Όταν φτάσαμε στον σταθμό Λαρίσης για να βγάλουμε εισιτήριο μας λένε το εξής μαγικό:

»Παιδιά δεν έχει θέση,μόνο στο όρθιο με 17 ευρώ αν θέλετε!»

»Φυσικά και θέλουμε», είπαμε και πήραμε τα εισιτήρια.

Μέσα στο τρένο κάτσαμε ενδιάμεσα από δυο βαγόνια και στηριζόμασταν στην πόρτα μιας τουαλέτας. Δίχως να έχουν περάσει πολλά λεπτά, ήδη μας είχαν ενοχλήσει αρκετοί για να κάνουν την ανάγκη τους. Τότε χρειάστηκε να δώσω εγώ την λύση. Σηκώθηκα και μετά από μια σύντομη βόλτα έφερα ένα χαρτί που έγραφε » Το WC δεν λειτουργεί» το οποίο πήρα από ένα WC που όντως δεν λειτουργούσε. Έτσι για αρκετή ώρα δεν μας ξαναενόχλησε κανείς, ενώ το ταξίδι στην συνέχεια ήταν απολαυστικό καθώς είχαμε prive το μπάνιο για να κάνουμε τσιγαράκια και γενικά ότι γουστάραμε. Επίσης τρελαινόμουν όταν κάποιος έβλεπε το χαρτί και αγανακτούσε, καθώς συμφωνούσαμε ότι τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτό το κράτος! Αφότου φτάσαμε ο Χάρης κατάλαβε ότι η ξαδέρφη του δεν ήταν καν στην πόλη, έτσι για να κοιμηθούμε όλοι μαζί και άνετα πήγαμε σε ξενοδοχείο. Που αλλού; Στο ίδιο που είχαμε πάει και 5ήμερη με το σχολείο! Το βράδυ βγήκαμε και αφού ήπιαμε πολλά ποτά γυρίσαμε πίσω για ύπνο. Οι φίλοι μου κοιμήθηκαν αμέσως εγώ όμως δεν μπορούσα με τίποτα. Στριφογύριζα όλο το βράδυ και σκεφτόμουν τόσα πολλά και κυρίως εκείνη. Όσο προσπαθούσα να χαλαρώσω γινόταν τόσο χειρότερο και όταν ξημέρωσε για τα καλά πήρα την απροσδόκητη απόφαση. Φυσικά σηκώθηκα σε ανύποπτο χρόνο, πήρα ότι βρήκα μπροστά μου από τα πράγματα μου, άφησα τους φίλους μου να κοιμούνται ενώ κατέβηκα και μπήκα στο πρώτο ταξί που βρήκα.

»Πήγαινε με στον ΟΣΕ»

Στον δρόμο ο ταξιτζής δεν σταμάτησε να μου μιλάει για τον γιο του που χώρισε και έχει μαραζώσει και δεν ήξερε τι να κάνει ο άνθρωπος για να τον συνεφέρει. Ήμουν όμως τόσο χαμένος στα δικά μου που δεν ασχολήθηκα καθόλου μαζί του, παρόλο που άλλες φορές θα ήταν βούτυρο στο ψωμί μου.

Μπήκα στο τρένο. Όταν ήμουν περίπου στην Λεβαδιά οι φίλοι μου άρχισαν να με ψάχνουν. Ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί έφυγα, νόμιζαν ότι είχε γίνει κάτι πάρα πολύ σοβαρό και όταν τους είπα ότι δεν είχε γίνει τίποτα απολύτως και απλώς κάτι μ’ έπιασε και την έκανα, δεν το πίστευαν. Μάλιστα ο Αποστόλης υποσχέθηκε να μην ξαναπάει ποτέ ταξίδι μαζί μου, αν και από τότε το έχει αναιρέσει κάμποσες φορές, ειδικά για το Άμστερνταμ! Όπως και να χει παιδιά και πάλι συγνώμη δεν φταίγατε εσείς, απλά ήταν το χειρότερο μου ταξίδι!

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr