Ποιος είμαι; Τι κάνω; Που πάω;

Παίρνεις μια βαθιά ανάσα. Τίποτα. Νιώθεις σαν να μην αναπνέεις. «Μα καλά έχεις τρελαθεί; Πως γίνεται να μην αναπνέεις; Αν δεν ανέπνεες, βρε χαζέ, θα ήσουν νεκρός. Άρα σύνελθε», λες στον εαυτό σου. Δοκιμάζεις ξανά. Πιο βαθιά ανάσα αυτή τη φορά. Εισπνοή – εκπνοή. Τίποτα. Πάλι το ίδιο κενό συναίσθημα. Δε σε χωράει ο τόπος. Δε σε χωράει ούτε καν το ίδιο σου το σώμα. Νιώθεις να έχεις ανεβάσει θερμοκρασία. «Τι μου συμβαίνει», αναρωτιέσαι έντρομος…

Ψυχραιμία.

Αν σου φαίνεται γνώριμη η παραπάνω περιγραφή είναι οκ. Δε χρειάζεται να ντρέπεσαι. Σε όλους μας έχει λίγο ή πολύ συμβεί ένα είδος κρίσης πανικού. Και μπορεί οι κρίσεις πανικού να είναι συνυφασμένες στο μυαλό των περισσότερων με εξτρίμ καταστάσεις τρέλας, όμως, όχι, δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα. Για την ακρίβεια η κρίση πανικού είναι ένας πολύ ύπουλος εχθρός, που ξεκινάει υποδόρια και σταδιακά. Και αν δεν τον προσέξεις μπορεί να σου δημιουργήσει μεγάλο κακό.

Δεν είμαι ειδική για να σου πω επιστημονικά τι πρέπει να κάνεις, όμως μπορώ -εμπειρικά- να σου πω ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Να τα βρεις μαζί του, να του δώσεις χώρο, χρόνο και κυρίως αγάπη. Όταν τον πιέζεις, ακόμα και αν πιστεύεις ότι μπορείς να διαχειριστείς την πίεση που του ασκείς, τα αποτελέσματα θα είναι αρνητικά. Και ας μη φανούν αμέσως.

Η ψυχή δε γιατρεύεται τόσο εύκολα όσο το σώμα. Δυστυχώς. Οπότε την επόμενη φορά που θα νιώσεις να πιέζεσαι, που θα κάνεις κάτι που δε θα σου αρέσει, που θα νιώθεις εγκλωβισμένος, σκέψου: η ζωή είναι πολύ μικρή για να μη τη ζεις ευτυχισμένα.

Πάρε μια βαθιά ανάσα, σκέψου κάτι που σε κάνει να χαμογελάς και προχώρα. Το χρωστάς στον εαυτό σου!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr