Πως είναι να βιώνεις την κακοποίηση μέσα σ’ αυτό που θεωρούσες την ιδανική σχέση;

Είχαν περάσει μόλις 3 μήνες που ήμασταν μαζί. Ένιωθα τις μέρες να κυλούν τόσο γρήγορα και το μόνο που ευχόμουν ήταν να μπορούσα να πατήσω μ’ ένα μαγικό κουμπί pause για να μπορέσω να αδράξω κάθε λεπτό που ήμουν μαζί του ή έστω rewind, για να μπορέσω να τις ξαναζήσω όλες από την αρχή. Μια ιστορία που έμοιαζε σαν παραμύθι από αυτά που μας κάνουν να αναπολούμε με νοσταλγία τα παιδικά μας χρόνια. Μια καλογυρισμένη κινηματογραφική ταινία, που όσο και να μην θες να τελειώσει ανυπομονείς να μάθεις το τέλος της. Το φινάλε της δικής μας ιστορίας, όμως, σίγουρα θα το περίμενα διαφορετικό. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα, που ακόμα προσπαθώ να κατατάξω τα γεγονότα σε μια λογική σειρά στο μυαλό μου. Όμως, εξακολουθεί να μη βγαίνει νόημα. Καθόλου περίεργο. Ποτέ η λογική δεν μπόρεσε να συμβαδίσει με την αγάπη. Και αυτή είμαι σίγουρη πως υπήρχε. Ή μάλλον ήμουν… Επίσης ήμουν και βαθιά πεπεισμένη πως αυτό που είχαμε ήταν κάτι το διαφορετικό. Αλλά όπως με αποκάλεσαν πολλοί, ήμουν τελικά βαθιά νυχτωμένη.

Για μια στιγμή κλείνω τα μάτια, έχοντας την ανάγκη να ηρεμήσω. Για λίγα δευτερόλεπτα το απόλυτο σκοτάδι. Και μετά… «Αυτός»: ξεπροβάλλει πάλι μπροστά μου διαταράσσοντας κάθε στιγμή γαλήνης που είχα καταφέρει να βρω, έστω για λίγο. Μαζί του, έρχονται και όλες εκείνες οι στιγμές που σήμαναν το τέλος.

Εκείνο το βράδυ… Διαφωνούσαμε έντονα, για μια ακόμη φορά. Το λόγο φυσικά δεν είμαι καν σε θέση να τον θυμηθώ. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος για μένα εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή που τον είδα να χάνει τον έλεγχο και να ξεσπά, σπάζοντας οτιδήποτε υπήρχε γύρω του. Προσπαθούσα να τον ηρεμήσω. Ήταν η πρώτη φορά που τον είχα δει έτσι. Πού να φανταζόμουν, ότι σε λίγο θα έπαιρνα κι εγώ σειρά;

Ακόμα αντηχούν στ’ αυτιά μου οι βρισιές που ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος απ’ το στόμα του. Έγινε βίαιος. Άρχισε να με χτυπά με μανία. Κι όμως, εγώ δεν αντιδρούσα. Στεκόμουν εκεί. Σαν μια καλοκουρδισμένη μαριονέτα που την έκανε ό, τι ήθελε. Αρνούμουν να πιστέψω τι συνέβαινε. Ακόμα το αρνούμαι! Τον παρατηρούσα. Το πρόσωπό του δεν θύμιζε σε τίποτα την ευγενική φυσιογνωμία, που με είχε γοητεύσει τόσο. Ο φόβος με είχε κατακλείσει. Έτρεμα και μόνο στην ιδέα για το τι ήταν ικανός να κάνει. Δεν ήξερα τι θα μου συμβεί το επόμενο λεπτό. Κι όμως, δεν έκανα τίποτα για να τον σταματήσω.

Μετά από λίγο το βασανιστήριο μου έλαβε τέλος. Με εμένα σε μια πολυθρόνα κουλουριασμένη να προσπαθώ να καταλάβω τι είχε συμβεί. Δεν του μίλησα. Όμως, με το βλέμμα μου τα είπα όλα. Είμαι σίγουρη πως κατάλαβε. Εκείνος καθόταν λίγο πιο δίπλα. Όπως τον κοιτούσα διέκρινα στην άκρη των ματιών του, πως ένα δάκρυ ήταν έτοιμο να κυλήσει. Ο εγωισμός του, όμως το κρατούσε καλά σφραγισμένο εκεί. Σηκώθηκε βιαστικά και άνοιξε την πόρτα για να φύγει. Δεν είπε ούτε λέξη. Έκλεισε την πόρτα πίσω του και μαζί το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ζωής μου. Ένα κεφάλαιο που με δίδαξε, πως τα σημάδια του κορμιού όσο κι αν μας κάνουν να ντρεπόμαστε, φεύγουν. Τα σημάδια της ψυχής, όμως, θα στοιχειώνουν την ύπαρξή μας για πάντα!

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr