Είναι όμως και η πιο αληθινή…

Έρωτες, δουλειές, φιλίες, αποφάσεις, ρίσκα, διλήμματα… Καθημερινά βασανίζουμε τον εαυτό μας με όλα αυτά. Άλλα είναι ήσσονος σημασίας, άλλα είναι σοβαρότερα. Στα τελευταία καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μόνοι μας. Βασικά πρέπει αναγκαστικά σ’ αυτά να πιστέψουμε ότι είμαστε μόνοι μας. Γιατί ότι και να μας συμβουλέψει κάποιος, τις αποφάσεις για τη ζωή μας πρέπει να τις παίρνουμε εμείς. Και οι αποφάσεις που παίρνουμε μόνοι μας έχουν τη μεγαλύτερη βαρύτητα και δυσκολία. Γιατί; Γιατί ακριβώς είναι δικές μας. Και δε θα μπορούμε σε ενδεχόμενη αποτυχία τους να τις φορτώσουμε σε κανέναν άλλον. Και αυτό μας βαραίνει.

Έχεις ακούσει αυτό που λένε; Ότι όταν παίζεις κορώνα- γράμματα για κάτι καταλαβαίνεις τι πραγματικά θέλεις όταν το κέρμα είναι ακόμα στον αέρα; Ε κάπως έτσι συμβαίνει και στις αποφάσεις. Ξέρεις μέσα σου ποια θέλεις να πάρεις από την αρχή. Πάντα ξέρεις ποια υπερισχύει. Απλά από την θεωρία μέχρι την πράξη η απόσταση είναι μεγαλύτερη από όσο πιστεύεις καμιά φορά. Γιατί στην πράξη παρισφρέει η λογική και κυρίως η σκέψη.

Πόσες φορές δεν έχεις αποφασίσει να κάνεις κάτι αλλά το σκέφτεσαι ξανά και ξανά πριν το τολμήσεις; Και εκεί, κάπως έτσι, χάνεται η μαγεία του αυθορμητισμού. Γιατί οκ στο τέλος σχεδόν πάντα θα κάνεις αυτό που είχες προαποφασισμένο αλλά θα το κάνεις μετά από υπερανάλυση, τρελό κάψιμο εγκεφάλου και ατέλειωτες ώρες ταβανοσυνομιλίας, που θα έχει χάσει ένα τσακ από την σημαντικότητά του. Μη βιαστείς. Ένα τσακ είπαμε.

Όχι, δεν υποστηρίζω τον παρορμητισμό σε όλα τα πράγματα. Πιστεύω ότι όταν αναλωνόμαστε σε συνεχείς σκέψεις για πράγματα που συνειδητοποιημένα θέλουμε καταλήγουμε να νοθεύουμε τα θέλω μας. Αναιρούμε, ουσιαστικά, τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Κάνε, λοιπόν, αυτό που εσύ θέλεις. Τώρα. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Γιατί τότε καταλαβαίνεις τι πραγματικά επιθυμείς. Πόσο εύκολο, όμως, είναι να το κάνεις αυτό, όταν θεωρείς το αύριο δεδομένο;

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr