Βρέθηκα κάπου χαμένη στο βασίλειο των σκιών…

Είναι αργά το βράδυ. Το ρολόι δείχνει 3:15. Έχω ξαπλώσει εδώ και ώρες στο κρεβάτι προσπαθώντας να κοιμηθώ. Μάταια! Ξαφνικά, αισθάνομαι όλο μου το σώμα να παραλύει. Είμαι παγωμένη κι όμως έχω ιδρώσει. Νιώθω τις αισθήσεις μου να μ’ εγκαταλείπουν. Το σώμα μου κοιμάται, αλλά ο εγκέφαλός μου είναι ξύπνιος. Βλέπω τα πάντα γύρω μου, ανήμπορη ν’ αντιδράσω.  Γίνομαι έρμαιο ξανά των παραισθήσεών μου και της καλπάζουσας  φαντασίας μου.

Μια μορφή να δηλώνει την παρουσία της  γύρω μου αισθητά και ο τρόμος μου να γίνεται κόμπος  που μου πνίγει το λαιμό και με κάνει να σωπαίνω. Είναι δίπλα μου. Το νιώθω. Δεν μπορώ να δω τίποτα, παρά μόνο σκιές. Αισθάνομαι την ψυχρή ανάσα της να μου παγώνει τα άκρα. Έρχεται όλο και πιο κοντά. Με αγγίζει. Το νιώθω. Αρχίζει να μου πιέζει το κεφάλι με το χέρι της, τόσο δυνατά που δεν μπορώ να  αναπνεύσω. Αισθάνομαι τον φόβο σε κάθε μου κύτταρο. Δεν θα σταματήσει, αν δεν με συνθλίψει. Προσπαθώ να αντιδράσω και ο πόνος γίνεται όλο και πιο έντονος. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Συνειδητοποιώ, ότι το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι  να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να περιμένω να τελειώσει το βασανιστήριό μου. Είμαι πλέον του χεριού της!

Λίγα λεπτά αργότερα ένα- ένα τα μέλη του σώματός μου αρχίζουν να ξεμουδιάζουν. Μπορώ και πάλι να ανασάνω. Η μυστηριώδης σκιά αποχωρεί κερδισμένη. Είχα προστεθεί στη λίστα των ‘’θυμάτων’’ της.

Μου πήρε αρκετή ώρα, για να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Παίρνω στα χέρια μου το κινητό μου που βρισκόταν δίπλα μου και αρχίζω να γκουγκλάρω λέξεις- κλειδιά που ταιριάζουν στην περίπτωσή μου. ‘’Υπνική παράλυση’’ το λένε κάποιοι. Ψαρωτικός ο όρος… Άλλοι επικεντρώνονται στην τρομακτική κυρία που επισκέφτηκε κι εμένα, αποκαλώντας την ‘’Μόρα’’ και η αλήθεια είναι  πως έχει γίνει η αιτία να ξαγρυπνούν πολλοί.

Εγώ προτιμώ να το αποκαλώ ‘’παιχνίδια του μυαλού’’. Μεταξύ ονείρων και πραγματικότητας θα πρέπει να εξοντώσεις το ‘’τέρας’’ που γίνεται εμπόδιο στο δρόμο σου, προκειμένου να περάσεις στο επόμενο στάδιο. Στο στάδιο του ύπνου…