Μια εξομολόγηση για μια περιπλάνηση που δεν τελειώνει ποτέ εδώ και 5 χρόνια…

Κάπου είχα διαβάσει ότι ο άντρας πρέπει να έχει αλλάξει 10 σπίτια και περιοχές μέχρι τα 30κάτι του- δεν θυμάμαι καν για ποιον λόγο. Μάλλον υποσυνείδητα το πήρα τοις μετρητοίς. Είμαι 22 και έχω αλλάξει ήδη 5 γειτονιές και πίστεψε με πως μόνο στην ιδέα μιας νεας μετακόμισης ανατριχιάζω. Δεν είμαι ο τύπος που του αρέσει να κοιτάει 300 σπίτια κάθε μέρα μέχρι να αποφασίσει ποιο θα νοικιάσει. Αντιθέτως θέλω η δουλειά να τελειώνει με συνοπτικές διαδικασίες. Τσακ μπαμ. Στην τελευταία μου μετακόμιση δεν είχα δει καν το σπίτι από κοντά.  Το αποτέλεσμα; Την πρώτη φορά που πήγα, να πάω σε λάθος σπίτι. Ναι ναι η οδός είχε το ίδιο επίθετο (Πόσες οδοί «Σούτσου» υπάρχουν πια;) και μπερδεύτηκα, ρε αδερφέ. Ο φίλος μου, ο Αποστόλης που οδηγούσε ακόμα δεν το πιστεύει!

Καθόμουν αραχτός χθες και σκεφτόμουν τα σπίτια και τις περιοχές που έχω ζήσει. Όλα ξεκίνησαν το 2012 που Έφυγα από την Κυπαρισσία Μεσσηνίας.  Εκεί μεγάλωσα, εκεί έχω μείνει περισσότερο, εκεί με περιμένει ο σκύλος μου, οι φίλοι μου και το πατρικό μου. Το 2012 ήταν η τελευταία χρονιά που ήμουν τυπικά μόνιμος κάτοικος της αφού μετά την εγκατέλειψα για να βρω τον δρόμο μου. Το αν το βρήκα είναι μια άλλη υπόθεση… Πάντως δε θα ξεχάσω ποτέ το ξεχωριστό ηλιοβασίλεμά της…

Το 2013 έφυγα για τα ξένα. Βρέθηκα στην Σλοβακία και στην πρωτεύουσά της την Μπρατισλάβα. Αυτή ήταν μια αρκετά δύσκολη μετακόμιση σε μια παραμυθένια όμως πόλη. Πήγα εκεί με σκοπό να γίνω φαρμακοποιός. Πέρασα και δεν ακούμπησα που λένε, καθώς πριν προλάβω να φέρω όλα τα πράγματα μου από την Ελλάδα (όλα τα ηχεία μου συγκεκριμένα) άρχισα να πακετάρω ξανά για την επιστροφή. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από την παραμονή μου ήταν οι γυναίκες. Εντυπωσιακές. Σου έπαιρναν το μυαλό.

Η επιστροφή μου στην Ελλάδα με βρήκε, μετά από κάποιες συγκυρίες, να μένω στο Καβούρι. Εκεί πέρασα μια από τις πιο ανέμελες χρονιές μου. Το μόνο αρνητικό ήταν ότι ήμουν αρκετά μακριά με τους φίλους μου αλλά έρχονταν τα Σαββατοκύριακα και κανονίζαμε διάφορες βόλτες, ειδικά όταν άνοιγε ο καιρός.

Δε θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα όταν ξύπναγα τα πρωινά του καλοκαιριού και με 2 βήματα βρισκόμουν στην παραλία. Βάζω στοίχημα ότι ίσως έχεις ακούσει και για το θρυλικό περίπτερο με το φτυάρι, μια παγκόσμια πατέντα που ομολογώ δεν έχω ξαναδεί πουθενά. Τι γίνεται; Αράζεις με το κάρο σου έξω απο το περίπτερο κι αν θες κάτι εύκολο όπως τσιγάρα ή τσίχλες στα στέλνει ο περιπτεράς απευθείας εκεί που κάθεσαι με ένα ειδικά διαμορφωμένο φτυάρι που θα ζήλευαν όλες οι εταιρίες telemarketing. Τέλος οι Κυριακές στην Βουλιαγμένη ήταν κάπως έτσι..

Το 2015 με βρήκε στο Γέρακα. Ήταν η μοναδική χρονιά που δεν έμεινα μόνος αλλά μαζί με την θεία και τον θείο μου στο σπίτι τους στον Γέρακα. Ήταν μια χρονιά που είχα βάλει κάποιους συγκεκριμένους στόχους (όπως το να πάρω δίπλωμα οδήγησης) και χρειαζόμουν την θεία μου να μου μαγειρεύει και να μου πλένει ώστε να αφοσιωθώ στα θέλω μου. Αδιάφορη γειτονιά, εκνευριστικά ήρεμη, ιδανική για τρελούς που βαδίζουν και παραμιλούν. Τελικά δεν κατάφερα τίποτα (ακόμα δεν έχω πάρει το δίπλωμα) εκτός από το να πίνω καφέδες με τον μπάρμπα μου στην πλατεία, να ρίχνουμε μπεγλεριές, να βλέπουμε Πανάθα και να σχολιάζουμε την κυβέρνηση.

Σειρά έχει το Γαλάτσι. Μετά απο 10 μήνες με τους θείους και αφού ένιωσα ότι πρέπει να μείνω και πάλι μόνος, η τύχη με έστειλε στο Γαλάτσι. Είχα κλείσει ένα σπίτι στην Πανόρμου αλλά επειδή μου είπαν να μπω εναν μήνα μετά αφότου είχαμε συμφωνήσει, το deal χάλασε και βρέθηκα πάλι στο ψάξιμο. Τότε εμφανίστηκε μπροστά μου διαμερισματάκι στο Γαλάτσι και φυσικά χωρίς να το πολυσκεφτώ το τσίμπησα! Εκεί έμεναν οι περισσότεροι φίλοι μου, πολλοί αδερφικοί κιόλας από το σχολείο και έτσι κανονίζαμε συνέχεια να πηγαίνουμε ο ένας στον άλλον. Γρήγορα έφτασα στο αμήν με τις συγκοινωνίες. Το χειρότερο όλων ήταν ότι συνεχώς πέρναγαν τύποι στις 3 το ξημέρωμα με ηχοσυστήματα που έπαιζαν τσίτα Παντελίδη. Πολιτισμός μηδέν γενικά η περιοχή – τουλάχιστον είχε έντονο και το στοιχείο του hiphop.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Αμπελόκηποι. Μετά από… χιόνια, παραλίες, ερημιές και φασαρίες βρήκα το λιμάνι μου (;) στους Αμπελόκηπους. Εδώ δίπλα από τον μεγάλο αδερφό να ακούω κόρνες, φωνές και σειρήνες. Πολύ καλή γειτονιά για να μετακινείσαι εύκολα και γρήγορα. Πάλι καλά εδώ οι ηχοσυστηματάκηδες χαμηλώνουν από μακριά καθώς νομίζουν ότι στην ΓΑΔΑ θα κάτσουν να ασχοληθούν μαζί τους. Έχει πολλά μαγαζιά για φαγητό λόγω των πολλών φοιτητών και γενικά είναι μια γειτονιά που χαζεύεις ευχάριστα όταν την περπατάς. Οι μόνες όμορφες φωνές είναι από το γήπεδο απένατι όταν βάζει γκολ ο Παναθηναϊκός, αλλά φέτος αν καταφέρεις και το ακούσεις θα είσαι ένας από τους υπερτυχερούς που θα κάνουν δωρεά 50 ευρώ για την σωτηρία της ομάδας!

Βρίσκω τις μετακομίσεις βαρετές και δύσκολες. Ευτυχώς που έχω τα φιλαράκια μου και με βοηθάνε κάθε χρόνο. Αρχές Σεπτέμβρη πλέον με ρωτάνε από μόνοι τους πότε θα βάλουμε μπρος καμιά μετακόμιση, ενώ όπου κι αν πάω έρχονται και με επισκέπτονται. Βαριέμαι να στήνω σπίτια ξανά και ξανά απο την αρχή αλλά στα θετικά είναι ότι γνωρίζεις πολύ κόσμο και… πολλά κορίτσια. Επίσης γνωρίζεις πολλά μαγαζιά και έχεις εμπειρία για οποιαδήποτε βραδινή έξοδο ή χαλαρή βόλτα. Μελλοντικά θα σου φανεί χρήσιμο αν θελήσεις να γίνεις ταξιτζής. (εγώ πάντως, όπως είπα ακόμα δεν έχω αξιωθεί να βγάλω το δίπλωμα!). Και μπορεί να λέω όλα αυτά άλλα μέσα μου κάτι με εξιτάρει σε κάθε νέα μετακόμιση. Γι’ αυτό εξάλλου, έχω ήδη κοιτάξει σπίτια στο Μαρούσι για το 2018!

Τι νόμιζες; Αλλάζει ο άνθρωπος;