Μια ιστορία κοινωνικής δικτύωσης με σκουντήματα, νέα προφίλ και παλιές φωτογραφίες.

Όλα ξεκίνησαν ένα ήσυχο απόγευμα όπως όλα τα άλλα στην τόσο μαγικά όμορφη γειτονιά μας στην Μεταμόρφωση. «Παιδιά ποιος από εσάς θα μου κάνει Facebook;», ρώτησε χαρωπά η μητέρα μου τον αδερφό μου κι εμένα διακόπτοντας μας την στιγμή που παρακολουθούσαμε ανέμελοι μια ταινία. Αποφάσισα να αγνοήσω την ερώτηση. Σίγουρα κάποιος (φίλος, συγγενείς  τηλεόραση;) της είχε βάλει στο μυαλό αυτή την ιδέα η οποία λογικά θα ξεχνιόταν αργά ή γρήγορα, οπότε η απάντησή μου στο έντρομο βλέμμα του αδερφού μου ήταν άμεση και γεμάτη σιγουριά.

«Τι θα κάνουμε;»

«Τίποτα. Αύριο θα το έχει ξεχάσει, προς το παρόν, κάνε πως χτενίζεσαι.»

Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Η κατά τα άλλα υπέροχη μητέρα μου όχι μόνο δεν το ξέχασε, αλλά άρχισε να το πετάει μέσα σε άσχετες συζητήσεις, με την ελπίδα μάλλον να μας αιφνιδιάσει.«Είδατε τι ωραίο που είναι το φαγητό; Είδατε τι κάνω για εσάς; Και τι ζητάω ένα facebook ζητάω και με αγνοείτε. Τι είμαι εγώ ε; Τι είμαι; Δεν είμαι άνθρωπος;»

Με παρόμοιες ερωτήσεις περνούσε ο καιρός μέχρι που ένα πρωινό Δευτέρας, η ένδειξη πάνω από τα αιτήματα φιλίας στο Facebook κοκκίνισε και ναι, σωστά μαντέψες η μητέρα μου έστειλε αίτημα φιλίας. Με μια πολύ ωραία φωτογραφία από νυχτερινή έξοδο με τον πατέρα μου και ύφος «Διαβολεμένο κέφι απόψε στα μπουζούκια». Παρ΄ όλη την σιγουριά σου πως θα έκανα το αντίθετο, αποδέχτηκα το αίτημα (μην ρωτήσεις γιατί) και έβαλα να δω το καινούριο επεισόδιο Walking dead που είχε βρει εκείνη την ημέρα. Τελειώνοντας το επεισόδιο, ανακάλυψα πως είχα μια νέα ειδοποίηση στο Fb. Ανοίγω και … «Ο χρήστης σας σκούντηξε, ανταποδώστε».

Έκανα κάμποσα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω τι διαβάζω, για την ακρίβεια είχα ξεχάσει ότι υπήρχε αυτή η «δυνατότητα» στο φατσοβιβλίο. Ταυτόχρονα χτυπούσε το τηλέφωνο και η συνωμοτική φωνή της μητερούλας μου με ρωτούσε: «Πώς σου φάνηκε που σε σκούντηξα;». Αυτό ήταν, ο φόβος μου πήρε σάρκα και οστά.

Αμέσως προχώρησα σε διαγραφή φίλου και ενημέρωση ότι αυτό το άτομο με ενοχλεί και απλά περίμενα να περάσουν οι μέρες και να το βαρεθεί ώστε να ησυχάσουμε μια και καλή από αυτή την ιστορία. Τελικά λίγες ημέρες μετά συνέβη το θαύμα.

«Μίλτο έχασα τους κωδικούς μου μπορείς να…»

«ΌΧΙ»

Ο παλιός της συνάδελφος που την είχε βοηθήσει να κάνει το προφίλ, δεν θυμόταν το mail που είχε δώσει κι όλη αυτή η socialmedia-κη κωμωδία τελείωσε όσο ξαφνικά είχε αρχίσει. Μου άφησε ωστόσο, κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Οι γονείς μου δυστυχώς μεγαλώνουν και η εποχή τούς ξεπερνάει σιγά, σιγά. Στο δικό τους τον καιρό τα πήγαιναν πραγματικά τέλεια με την τεχνολογία, όμως, όπως για τους περισσότερους συνομηλίκους τους, έτσι και για εκείνους, όλα αυτά με τα οποία ασχολούμαστε εμείς σήμερα μοιάζουν με εξισώσεις κβαντομηχανικής. Δεν πειράζει, όπως και να έχει τους λατρεύω κι ας μην τα πηγαίνουν πολύ καλά με τις «νέες τεχνολογίες». Εξάλλου κι αυτό έχει πολλή πλάκα ορισμένες φορές. Όσο δεν δέχομαι σκουντήγματα τουλάχιστον…

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr