Μια ιστορία των… 10 ευρώ!

Ο φίλος μου ο Αποστόλης έχει έναν συμφοιτητή που τον βοήθησε με την πτυχιακή του και θεώρησε καλή ιδέα να του το ανταποδώσει με μια βόλτα στην πόλη. Έτσι τις προάλλες που είχαμε κανονίσει να βγούμε, μου ανακοίνωσε ότι όπου πηγαίναμε θα παίρναμε και τον Νιόνιο.

»Το παιδί με έχει βοηθήσει, μην του κάνεις βλακείες γιατί είναι πολύ αγαθός», μου κάνει.

Αποφασίσαμε να τον πάμε στο Καζίνο βόλτα μιας και δεν είχε πάει ποτέ και ενθουσιάστηκε. Στον δρόμο κατάλαβα αμέσως ότι ήταν πολύ αγαθός (όπως με είχε προειδοποιήσει ο Αποστόλης), αφού εμείς μιλάγαμε και κάναμε χαβαλέ με αγνώστους και αυτός το διασκέδαζε πραγματικά!

»Ω ρε τι κάνετε είστε τρελοί!!!Χαχα!!!» μας έλεγε στο αυτοκίνητο.

Κουβέντα στην κουβέντα για τις βόλτες, του αρχίζει ο Αποστόλης (που μου είχε πει να μην τον πειράζω) μια συζήτηση που στιγμάτισε και την βραδιά αλλά ίσως και την μελλοντική ζωή του Νιόνιου.

Α: -Θα παίξουμε πρακτοριλίκι FBI.

Ν: -Tι πρακτοριλίκι ; τι FBI; Τι είναι αυτό, αστυνομία;

Α:- Καμπαρέ. Καμπαρέ.

N: -Ααα έχω πάει μια φορά και χορεύαν ημίγυμνες oriental!!!

Α: – Μάγκα για στριπτιτζάδικο λέω..

N: – Και τι κάνεις εκεί;

Α:- Πίνεις ποτό και χαιδεύεις τα κορίτσια.

N: -Και τι σου χορεύουνε; Και μπορείς να πιάνεις;

Α: -10 ευρώ.

Όταν ο Νιόνιος άρχισε να καταλαβαίνει και να φαντάζεται τι γίνεται σε αυτό το μαγαζί, ξέχασε εντελώς το καζίνο και μιλούσε μόνο γι αυτό. Ο Αποστόλης του άναψε την φλόγα και του είπε ότι ίσως τον πήγαινε από εκεί μετά! Ρωτούσε πόσα λεφτά χρειάζεσαι για να πας εκεί και του απαντήσαμε ότι 10 κάνει το ποτό και άλλα τόσα ο χορός. Όσο εμείς παίζαμε αυτός ερχόταν από πάνω μας και μας έλεγε »πάμε να φύγουμε,πάμε FBI». Αφού χάσαμε ότι ήταν να χάσουμε πήραμε τον δρόμο για την επιστροφή. Ο Νιόνος είχε κρατήσει 20 ευρώ ακριβώς με την ελπίδα ότι θα βάζαμε πορεία για το στριπτιτζάδικο. Αφού μπήκαμε ξανά στο αυτοκίνητο άρχισε πάλι το ασφυκτικό πρέσινγκ και οι ερωτήσεις…

»Νιόνιο πάει τώρα έκλεισε.Θα σε πάω άλλη μέρα.» του λέει ο Αποστόλης αγριεμένος πλέον. Εγώ συμφώνησα και χρησιμοποίησα σαν επιχείρημα ότι πρέπει να έχουμε περισσότερα λεφτά για περισσότερη απόλαυση,επίσης του υποσχέθηκα να του το οργανώσω όπως πρέπει. Αφού ο Νιόνιος μαζεύτηκε στο κάθισμα του, ο Αποστόλης άνοιξε τα θερμαινόμενα καθίσματα και μέχρι να τον πάμε σπίτι του τον είχε πάρει ο ύπνος!

Συνεχίζει μέχρι και αυτήν την στιγμή να στέλνει συνεχώς στον Αποστόλη για να τον πάει το συντομότερο, ωστόσο προσωπικά θα δώσω δίκιο στον Νιόνιο γιατί μέχρι πρόσφατα δεν γνώριζε καν ότι υπάρχουν τέτοια μαγαζιά. Δεν μπορεί κύριε να λες σε κάποιον ότι μπορεί να χουφτώνει ελεύθερα με 10 ευρώ και να τον έχεις στο περίμενε.

Άσε που όλοι γνωρίζουν ότι όταν πηγαίνεις κάποιον για μύηση πρέπει να τον κεράσεις και χορό, οπότε Τόλη δεν θα σου κοστίσει μόνο ψυχικά. Δεν σε λυπάμαι καθόλου όμως.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr