Τη λες και πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία…

Ήταν Σάββατο βράδυ, πριν από περίπου 3 εβδομάδες, όταν χτύπησε το κινητό και είναι ο κολλητός μου. Εγώ σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου ακούω να «πέφτει» η μαγική ερώτηση: «Πάμε καζίνο που δεν έχεις πάει και ποτέ;» Μια γρήγορη ματιά στο ρολόι με πληροφόρησε ότι η ώρα ήταν 23:15 οπότε απάντησα χωρίς να το πολυσκεφτώ: «Σε δέκα λεπτά είμαι εκεί »

Έχω αφήσει εδώ και αρκετά χρόνια πίσω μου τα 21, οπότε πρόβλημα με την είσοδο δεν είχα. Αν και, μεταξύ μας, μικροδείχνω αρκετά. Συμπληρώνω τα στοιχεία μου, δίνω τα χρήματα της εγγραφής, βγάζω (με λίγο κόπο) τη φωτογραφία που ταυτοποιεί ποιος είμαι και μπαίνω με αέρα αυτοπεποίθησης. Μόλις μπήκα ένιωσα ότι βρισκόμουν σε ένα λούνα παρκ μόνο για ενήλικες. Παντού ήχοι, χρώματα και τύποι ντυμένοι λες και θα πάνε σε βάφτιση μετά. «Έχεις μόνο τα ευρώ της κάρτας μέλους. Χρησιμοποίησέ τα σωστά», είπα στον εαυτό μου αποφασιστικά κι έφυγα γραμμή για τους «κουλοχέρηδες».

Έχασα πάρα πολύ γρήγορα κι έτσι είχα όλο το χρόνο να ζήσω τη φάση και να παρατηρήσω τους ανθρώπους γύρω μου. Το ήξερα πως στα καζίνο δεν έχει παράθυρα ή ρολόι όμως το να το ζεις είναι τελείως διαφορετικό. Δεν είχα ιδέα τι ώρα ήταν κι ο κόσμος που ερχόταν συνέχεια δεν με βοηθούσε να καταλάβω. Οι κρουπιέρηδες ήταν ή υπερβολικά ομιλητικοί (σε σημείο που μπορούσαν να σε τσαντίσουν αρκετά εύκολα) ή πιο σοβαροί κι από τον Γιάννη Μπέζο όταν δίνει συνέντευξη. Σκεφτόμουν πως και σεισμός να γίνει κανένας ούτε από τους παίκτες ούτε από το μπαρ δεν θα σηκωνόταν να βγει έξω. Κάποια στιγμή κι ενώ παρακολουθώ τον κολλητό μου που παίζει Μπλακ Τζακ, νιώθω ένα χέρι στον ώμο μου και μια φωνή να μου λέει «Μακριά από αυτά τα παιχνίδια αγόρι μου». Όταν γύρισα το κεφάλι μου η εικόνα που είδα έτσι όπως την έχω στο κεφάλι μου είναι αυτή. Ο τύπος ήταν πολύ πρόθυμος για κουβέντα. Μου είπε το πώς έχει χάσει 5.000 ευρώ σε τρεις ημέρες, μετά για το γιο του που δουλεύει στην Ε.Υ.Π, μετά για τους μασόνους που κάνανε λεφτά με την κρίση, ε μετά τον βαρέθηκα κι έφυγα.

Κοίταξα το ρολόι του κινητού μου και συνειδητοποίησα ότι ήμουν εκεί μέσα ήδη 6 ώρες, χωρίς να το πάρω είδηση. Στις 7:15 το πρωί, λοιπόν, με τρομερή πίεση αποφασίσαμε πως είχε έρθει η ώρα να φύγουμε. Μάζεψα τόσες εικόνες που πραγματικά ανυπομονώ να ξαναπάω. Μικρόβιο είναι η αλήθεια, όμως ανυπομονώ και γι’ άλλον έναν λόγο. Φεύγοντας ανακάλυψα ότι μπορείς να πιεις αρκετά ποτάκια με την είσοδό σου. Και δεν το εκμεταλλεύτηκα. Οπότε επιβάλλεται μια νέα επίσκεψη άμεσα!

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr