Τι ωραία χρόνια (μόνο για αυτές τις στιγμές)!

Μέσα από το Ask Reddit:

 

«Δυο δάσκαλοι έκαναν σεξ σε μια άδεια τάξη. Νόμιζαν πως είχαν κλειδώσει τη πόρτα. Ένας μαθητής τους έπιασε στα πράσα. Απολύθηκαν σχεδόν αμέσως».

 

«Έχουμε ένα σχολικό κανάλι που μερικές φορές δείχνει πλάνα από τη καθημερινότητα του σχολείου. Μια μέρα, αποκαλύπτουν ένα νεόκτιστο διάδρομο του σχολείου. Η κάμερα ανεβαίνει τις σκάλες και ξαφνικά δείχνει ένα κορίτσι να κάθεται πάνω στο πρόσωπο ενός αγοριού. Ήταν 8 το πρωί και το είχαν δει όλοι.»

 

«Μαθητής κλείδωσε το καθηγητή και τους συμμαθητές του στη τάξη. Προηγουμένως, το σχολείο είχε πάρει φωτιά.»

«Λίγο μετά το περιστατικό με τις μαζικές δολοφονίες του Columbine, 2 παιδιά εμφανίστηκαν στο προαύλιο του σχολείου μου, πετώντας δυναμιτάκια παντού. Οι περισσότεροι νόμιζαν πως γίνονταν πάλι μαζικές δολοφονίες και έτρεξαν μακριά. Κάποιος άρχισε να φωνάζει για βόμβα. Τελικά έπιασαν μόνο τον ένα.»

 

«Στο σχολείο που δίδασκα, μια μέρα πριν πολλά χρόνια, οι μαθητές είχαν αλλάξει τη κασέτα ενός επιστημονικού ντοκιμαντέρ με μια ταινία σκληρού πορνό. Σύμφωνα με τον τοπικό αστικό μύθο, ο καθηγητής του μαθήματος δεν είχε αντιληφθεί την αλλαγή και οι μαθητές είδαν αρκετά λεπτά σκληρής τσόντας εκείνη τη μέρα.»

 

«Το σχολείο μου νοίκιαζε το γυμναστήριο σε όποιον επιθυμούσε να πληρώσει για τη χρήση του. Ένας τύπος νοίκιασε το γυμναστήριο για ένα βράδυ Σαββάτου, λέγοντας πως θα το χρησιμοποιούσε για εκκλησιαστική συγκέντρωση. Αντί γι`αυτό, έκανε ένα rave party, που βγήκε εκτός ελέγχου και διέλυσε το γυμναστήριο. Δεν το χρησιμοποιήσαμε ξανά εκείνη τη χρονιά…»

«Μαθητής κάλεσε το τηλέφωνο της μητέρας του κατά λάθος, ενώ όλη η τάξη παρακολουθούσε μια πολεμική ταινία. Λίγο αργότερα, η αστυνομία έφτασε στο σχολείο.»

Μέσα από αληθινές μαρτυρίες από φίλους και συναδέλφους:

 

«Στο γυμνάσιο ένας μαθητής είχε πετάξει από το παράθυρο καρέκλα για να πετύχει μια καθηγήτρια που την είχε άχτι. Εδώ πρέπει να τονίσω πως το σχολείο μου ήταν τετραώροφο. Η καθηγήτρια ήταν μεγααααλη σε ηλικία και πολύ αυστηρή. Τελικά η καρέκλα έσκασε μπροστά της και δεν την πέτυχε. Ο μαθητής πήρε αποβολή και τον έδιωξαν για πάντα από το σχολείο. 2 χρόνια αργότερα τον βλέπω ξανά σε μια τηλεοπτική εκπομπή να λέει αυτό που έκανε και να δηλώνει μετανιωμένος. Είχε γραφτεί σε άλλο σχολείο. Δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει τώρα. Έχουν περάσει 20 χρόνια πάνω κάτω αλλά η καθηγήτρια έμαθα πως έχει πεθάνει.»

(Κατερίνα Δ.) 

«Στο λύκειο μου είχαμε ένα σκύλο, το Ρούλη, που συνήθως άραζε μπροστά από το κυλικείο. Στα πρώτα διαλείμματα, ο Ρούλης παρατηρούσε με θαυμασμό την ουρά που σχηματιζόταν για τις πρωινές τυρόπιτες. Όποιος έκανε ένα βήμα για να φύγει από το κυλικείο με τυρόπιτα στο χέρι, ο Ρούλης του όρμαγε γεμάτος θάρρος για να τη κάνει μια χαψιά. Λίγες τυρόπιτες γλίτωναν από τα δόντια του Ρούλη.»
(Μαρία Μ.)

«Ήταν πενταήμερη, στη Κρήτη με άπειρες επισκέψεις σε αξιοθέατα κάθε πρωί. Μια μέρα, δίνουμε το παρόν στη πρωινή συγκέντρωση, μπαίνουμε στο λεωφορείο και όταν φτάνουμε σε κεντρικό σημείο του Ρεθύμνου, με προορισμό κάποιο μουσείο, εξαφανιζόμαστε! (για καφέ προφανώς). Σε λιγότερο από μια ώρα μας είχαν πάρει χαμπάρι. Η τιμωρία μας ήταν να μην εμφανιστούμε σε καμία βραδινή έξοδο και να τις περνάμε όλες στο ξενοδοχείο.»

(Αλεξάνδρα Α.)

«Στη 2α γυμνασίου, είχαμε κλειδώσει τον καθηγητή της Οικιακής Οικονομίας μέσα στη τάξη. Ο λόγος ήταν  μια»διαμαρτυρία» για τα δύσκολα που μας είχε βάλει σε ένα διαγώνισμα, που είχε προκληθεί από τον Α, ένα μαθητή που δεν είχε καν γράψει εκείνο το διαγώνισμα. Ο Α, κατόρθωσε να πείσει και τους 23 συμμαθητές μου να βγουν έξω από την τάξη, ενώ ο καθηγητής  μας φώναζε «Ανοίξτε μου σας παρακαλώ, θα σας βάλω άλλο διαγώνισμα, πιο εύκολο. Θα τα βρούμε!». Τελικά, θυμάμαι πως του είχαμε ανοίξει, λίγα λεπτά πριν χτυπήσει κουδούνι.»

(Γιάννης Γ.)

«3η λυκείου, η καθηγήτρια Κειμένων Κατεύθυνσης (που νόμιζε ότι είχε χιούμορ), είχε αναλάβει τη διοργάνωση της γιορτής για την 25η Μαρτίου. Ένα από τα «δρώμενα» ήταν σκετς με μαθητές να υποδύονται τους χαρακτήρες της επανάστασης (Ιμπραήμ, Κολοκοτρώνης, κλπ). Όλο το σκετς ήταν παιγμένο με ρίμες σε στυλ χιπ χοπ. Είναι το πιο ΑΜΗΧΑΝΟ πράγμα που έχω δει στη ζωή μου. Μαζί μ`εμένα έβλεπες δεκάδες στόματα ανοιχτά και τους συντελεστές της «παράστασης» να κάνουν το ένα σαρδάμ μετά το άλλο.»

(Δημήτρης Γ.)

Τα καλύτερα και μακράν πιο ΕΠΙΚΑ όμως τα είπατε στο Σπύρο Μαργαρίτη. Δες εδώ τι έγινε όταν σας σταμάτησε στο δρόμο να πείτε τα δικά σας…

[themify_button ]Του Γιάννη Δημητρέλλου[/themify_button]
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr