Ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου: Πάρε ιδέες!

Όταν ανακοίνωσα για πρώτη φορά στη δουλειά πως μετακομίζω από την Παλλήνη στον Πειραιά, οι απαντήσεις ξεκινούσαν από την έκπληξη και το WTF? και κατέληγαν σε κριτική που τελείωνε με λέξεις όπως «λογικέψου Γιάννη!» και άλλα αυστηρά. Φυσικά όλες οι απόψεις συμφωνούσαν στο γεγονός ότι είναι τουλάχιστον τρελό να μετακινείσαι κάθε μέρα από το Μαρούσι (που είναι τo επιτελείο του RISE) ως τον Πειραιά. Όμως εγώ κάτι ήξερα. Γιατί κάθε μέρα, κάτω από το μπαλκόνι μου στον Πειραιά, συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Γιατί κάθε πρωί και κάθε βράδυ, σε εκατοντάδες διαδρομές με το τρένο, έχω διαβάσει μια σειρά από τέλεια βιβλία. Πάρε ιδέες!

Chuck Klosterman – «Sex, Drugs & Cocoa Puffs: A Low Culture Manifesto»

10359244_10205620803934514_1072709444501734342_n

Τι είναι: Ανθολογία άρθρων/δοκιμίων, του δημοσιογράφου Chuck Klosterman (GQ, Esquire, NY Times, Washington Post, ESPN)

Τα καλύτερα σημεία:

«Ten Seconds To Love»:  Η Pamela Anderson είναι μια μοντέρνα Marilyn Monroe και ο Chuck έχει αδιάσειστα επιχειρήματα για να σε πείσει.

«Billy Sim»: «Γιατί οι Sims μου μοιάζουν πάντα τόσο δυστυχισμένοι;» αναρωτιέται ο Chuck καθώς παίζει (φανατικά σε αρρωστημένο βαθμό) Sims, κάνοντας ένα παραλληλισμό των όσων συμβαίνουν στον κόσμου του videogame με την πραγματική ζωή.

«Αpetite For Repilication»:  «Δεν θέλω να γίνω rock star, προτιμώ να είμαι mock star». O Chuck μπαίνει στο αυτοκίνητα (το πούλμαν το πουλήσανε) της περιοδείας μιας tribute μπάντας των Guns n`Roses και διαπιστώνει από κοντά πόσο ζωάρα περνάει ένας tribute performer σε σχέση με τον original.

«All I Know Is What I Read In The Papers»: Ένας έμπειρος δημοσιογράφος γράφει για τους δημοσιογράφους. Και λέει πικρές αλήθειες, με πολλή αγάπη. Πχ. το ήξερες ότι οι αθλητικογράφοι σιχαίνονται τα σπορ;  Πώς οι δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ λένε (περισσότερα) ψέμματα από αυτούς του celebrity ρεπορτάζ;

Το διάβασα: Sex, μουσική, ταινίες, rock n`roll αναμνήσεις, videogames, αυτοβιογραφικά στιγμιότυπα με απίστευτο γέλιο, όλα σε μια συλλογή δοκιμιών που δεν ήθελα να τελειώσει.  Τελικός απολογισμός: 243 σελίδες σε 2 μήνες (τα «Appetitite For Replication» και «Ten Seconds To Love» από 3 αναγνώσεις.)

Dave Sedaris – «Naked»

12745706_10205625642575477_5191960990534499148_n

Τι είναι: Σειρά διηγημάτων του ελληνο-αμερικάνου Dave Sedaris, όπου διηγείται στιγμές από τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια, μεγαλώνοντας με μια φωνακλάδικη ελληνικής ελληνικής καταγωγής οικογένεια στην Βόρεια Καλιφόρνια.

Τα σημεία:

Στο «Get Your Ya-Ya`s Out» η Ελληνίδα γιαγιά του Dave σπάει το πόδι της και μετακομίζει στο σπίτι της οικογένειας Sedaris. Ακολουθούν ομηρικοί καυγάδες ανάμεσα στην Ελληνίδα «GIAGIA» και την Sharon, την Αμερικανίδα μαμά του Dave, με αποτέλεσμα η Giagia να βγει χαμένη, στο γηροκομείο.

Στο «The Women`s Open» πρωταγωνιστεί η αδελφή του Dave, Amy Sedaris και αυτό που συμβαίνει είναι (λίγο) τρομακτικό και πάρα πολύ ρεαλιστικό: Κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού αγώνα golf, συμβαίνει η πρώτη περίοδος της Amy. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος.

Ενώ στο «Drama Bug», ο Dave ανακαλύπτει το σαιξπηρικό θέατρο, αποφασίζει πως θέλει να γίνει ηθοποιός (αν και δεν έχει κανένα ταλέντο) και μιλάει διαρκώς, παντού με Βικτωριανή προφορά.

Το διάβασα: 346 σελίδες σε 1 μήνα, σαν να διαβάζεις το υπέρ-αστείο, νεανικό ημερολόγιο ενός weirdo συγγενή από το εξωτερικό.  Ήταν ο μήνας που δεν ήθελα να φτάσει το τρένο στο Μαρούσι (γιατί δεν θα τελείωνα το διήγημα obviously!).

Dave Foster Wallace – «The Pale King»

12742060_10205625643535501_6654342493002574127_n

Μπορείς να αποτυπώσεις σε λόγια, μέσα από μια ιστορία, την απόλυτη βαρεμάρα; Το «The Pale King», είναι ένα ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, όπου ο Dave Foster Wallace εξιστορεί τα χρόνια που δούλεψε ως εφοριακός υπάλληλος σε εφοριακή διοίκηση της Minesota, μαζί με μια ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων, περισσότερο αφοσιωμένοι με τους αριθμούς στις επιστροφές φόρων, παρά με την ζωή που συνέβαινε γύρω τους.

Το σημείο: Δεν υπάρχει τέλος. Ο συγγραφέας αυτοκτόνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει το μυθιστόρημα. Κρίνοντας από το γεγονός πως ο David το δούλευε για μια ολόκληρη δεκαετία, μάλλον δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο μεγαλειώδες θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο για την βαρεμάρα.

Το διάβασα: 548 σελίδες, σε 3 μήνες. Όχι, δεν ήταν εύκολο. Είχε λίγη περισσότερη βαρεμάρα (#diplis) από όσο περίμενα.

Brett Easton Ellis – «American Psycho»

10156070_10205625644295520_195013167806772280_n

H ιστορία του Patrick Bateman ενός γιάπή από το Manhattan, που τα βράδια γίνεται serial killer, με θύματα κυρίως γυναίκες, άστεγους, συναδέλφους που δεν γουστάρει και άτομα που δεν ταιριάζουν με την αισθητική του.

Το σημείο: Τόλμησα και διάβασα το βιβλίο μετά την ταινία. Και δεν κοιμήθηκα για πολλά, πολλά βράδια. Γιατί υπάρχει εκείνο το Σημείο του βιβλίου, που διακρίνεις ξεκάθαρα αν αυτό που ζει ο Patrick είναι Όνειρο ή μια (πολύ) σκληρή Πραγματικότητα.

Το διάβασα: 399 σελίδες σε  1 1/2 μήνα.  Kυρίως σε βραδινά δρομολόγια, με πολλά υπαρξιακά ερωτήματα, αυπνίες, εφιάλτες πως με κυνηγάει ο Patrick Bateman, πως ΕΙΜΑΙ ο Patrick Bateman, πως  η αρχισυντάκτρια μου είναι ο Patrick Bateman (όχι δεν είναι). Πλάκα είχε!

[themify_button ]Του Γιάννη Δημητρέλλου[/themify_button]
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr