Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όσους μετακινούνται με λεωφορεία στην καλοκαιρινή ΑΘήνα.

Γνωστή μου που επισκέφτηκε την Ελλάδα ως τουρίστρια ξέχασε το κινητό της στο Ε14 (Αυτή και είναι η τελευταία μαρτυρία ανθρώπου που το είδε. Το λεωφορείο, όχι το κινητό, ποιος νοιάζεται για το κινητό;). Δεν είχε σοβαρές ελπίδες να το ξαναβρεί και η συσκευή δεν ήταν σπουδαία, αλλά μου ανέθεσε –μιας και δεν μιλάει ελληνικά- να κάνω ένα τηλέφωνο στον ΟΑΣΑ για να το βρω. Το σταθερό τηλέφωνο που έγραφε ο οδηγός της για την Ελλάδα δεν απαντούσε (φυσικά δεν θα ήταν τόσο απλό), οπότε είπα να το ψάξω μόνη μου.

Αρχικά, κάλεσα στις πληροφορίες του ΟΑΣΑ, το 11185 (αυτό που υπάρχει πίσω από όλα τα εισιτήρια) και ένας ευγενέστατος υπάλληλος μου είπε ότι αφού το περιστατικό συνέβη σήμερα μπορώ να καλέσω τον σταθμάρχη. Μου δίνει 2 κινητά τηλέφωνα –με διαφορά ενός ψηφίου στο τέλος μεταξύ τους. Καλώ το 1ο, χτυπάει, δεν το σηκώνει κανείς. Καλώ το 2ο είναι κατειλημμένο. Ξανακαλώ το 1ο, είναι πλέον κλειστό. Ξανακαλώ το 2ο, χτυπάει. Ξανακαλώ το 2ο είναι πλέον κλειστό. Τα δοκιμάζω αμφότερα 4-5 φορές ακόμα, καμία τύχη. «Θα σχόλασε ο άνθρωπος, τον ενόχλησα, ποιος ξέρει;», σκέφτηκα. Εγκαταλείπω την προσπάθεια.

Έρχεται το επόμενο πρωί, ξεκινάω δυναμικά ξανά καλώντας πληροφορίες ΟΑΣΑ καθώς πηγαίνω στο γραφείο. «Α επειδή δεν είναι εντός της ίδιας μέρας θα καλέσετε στο αμαξοστάσιο». «Βεβαίως, ευχαριστώ» λέω και καλώ στο σταθερό. Το σηκώνει ένας απόλυτα βαριεστημένος υπάλληλος και όταν του λέω διστακτικά ότι ψάχνω ένα κινητό που ξεχάστηκε την προηγούμενη μέρα στο Ε14, εκεί που νόμιζα ότι η αντίδραση που θα συναντούσα στη χειρότερη θα ήταν «σιγά μην το έβρισκες, κοπελιά», με ξαφνιάζει:

«Δεν υπάρχει Ε14».

Και τότε αρχίζει η συζήτηση του παραλόγου.

«Τι εννοείτε δεν υπάρχει;»
«Δεν υπάρχει τέτοιο λεωφορείο. Το Χ14 εννοείς.» (ενικός από τον άγνωστο κυριούλη, προφανώς)
«Όχι, το Ε14 εννοώ. Το Ε14 μετά τις 20:00 και τα σαββατοκύριακα γίνεται Χ14. Μήπως όταν έρχεται σε εσάς είναι Χ14. Γίνεται να αλλάξει μετά ο αριθμός;»
«Όχι, δεν υπάρχει σου λέω.»
«Μα σας λέω το έχω πάρει.»
«Τι διαδρομή κάνει αυτό που λες;»
«Σύνταγμα-ΟΑΚΑ και όταν αλλάξει Σύνταγμα-Κηφισιά.»
«Εγώ δεν το ξέρω.»
«Άρα εγώ τι να κάνω που μου είπαν να παρω σε εσάς;»
«Δεν θα μας πεις εσύ τι έχουμε εδώ και τι δεν έχουμε.»
«Φυσικά και δεν θα σας πω εγώ, συνάδελφος από τις πληροφορίες του ΟΑΣΑ μου το είπε. Πού να ξέρω εγώ τι έχετε;»
«Δεν ξέρουν αυτοί. Ε, εμείς δεν το έχουμε.»
«Ωραία ξέρετε ποιος το έχει;»
«Κάτσε… (μιλάει σε κάποιον δίπλα του). Θα καλέσεις στο τάδε σταθερό».
«Ωραία, ευχαριστώ».

Πηγή: mesametaforas.gr
Πηγή: mesametaforas.gr

Το καλώ αμέσως. Υποψιασμένη πια ρωτάω κατευθείαν

«Ναι, γεια σας, αμαξοστάσιο εκεί; Έχετε εσείς το Ε14;»
«Όχι, δεν το έχουμε εμείς.»
«Δεν το έχετε εσείς; Μα μου είπαν…»
«Ξέρετε είναι 7 τα αμαξοστάσια…»
«Το υπέθεσα ότι είναι παραπάνω από ένα. Έχω ήδη πάρει στις πληροφορίες, μου είπαν να καλέσω σε ένα άλλο και  στο άλλο δεν το έχουν και μου είπαν να καλέσω σε εσάς.»
«Δεν το έχουμε εμείς. «Κάτσε… (μιλάει σε κάποιον δίπλα του). Θα καλέσεις στο τάδε σταθερό ή στο δείνα σταθερό. Είναι το αντίστοιχο γραφείο κίνησης, όπως εδώ που κάλεσες.»

Δύο σταθερά, 3ο αμαξοστάσιο, είμαι κοντά λέω. Και διά της εις άτοπον απαγωγής να το πήγαινα, θα έβρισκα το σωστό αμαξοστάσιο στο τέλος. Καλώ το 1ο σταθερό. Καμία απάντηση. Καλώ το 2ο σταθερό. Καμία απάντηση. Δοκιμάζω μερικές φορές ακόμα στο καθένα. Καμία απάντηση.

Μετά από συνολικά περίπου 25 κλήσεις φτάνω στο γραφείο πλέον, εγκαταλείπω την προσπάθεια για την εύρεση του κινητού και του λεωφορείου (δεν το είπα ποτέ στην ξένη φίλη).

Αν διαβάζετε αυτό βοηθήστε, όχι να βρούμε το κινητό –προς Θεού!-, αλλά να απαντήσουμε έστω στο ερώτημα: Σε ποιο αμαξοστάσιο καταλήγει το Ε14; Αν υπάρχει Ε14, ε;

Υ.Γ: Και μετά Αιμίλιος Νέλλας και Ναταλί Σαϊτάκη λένε ότι δεν υπάρχει το 140. Μήπως αυτός ο συνδυασμός 1 και 4 κάτι έχει να κάνει με εξαφανίσεις; (Κ. Νικολούλη μου, πάρτε θέση.) 

[themify_button ]Της Αναστασίας Λαντζούνη[/themify_button]
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr