Οποιαδήποτε αναφορά σε αθλητική μπάλα μου προκαλεί αηδία.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ν. Ιωνία και από μικρή ηλικία έμαθα ότι η περιοχή «ανήκει» στην ΑΕΚ. Ήμουν Ολυμπιακός κυρίως επειδή με έκανε η μάνα μου έπαψα να ασχολούμαι εκεί γύρω στα 18. Ήξερα και ξέρω ότι μία αθλητική ομάδα δεν είναι απλά κάτι τυχαίο αλλά είναι κοινωνικό «status», κληρονομιά και προσδοκίες για τα άτομα που την υποστηρίζουν. Θυμάμαι να περπατάω μικρός στην Καλογρέζα και απέναντι από το ταχυδρομείο, σε ένα σπίτι, να υπάρχει πάντα κρεμασμένη η σημαία της ΑΕΚ. Όχι δεν ήταν μία ακόμα γραφικότητα αλλά η υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι εδώ λησμονούν τις χαμένες πατρίδες, πονάνε κάθε μέρα και οι επόμενες γενιές δεν θα ξεχάσουν ποτέ τις ιστορίες από την Μ. Ασία.

Σήμερα, κατ’ εμέ, όλες οι Π.Α.Ε, Κ.Α.Ε. κτλ… δε διαφέρουν σε τίποτα από μία εταιρεία σουπερμάρκετ. Πουλάνε και αυτές ένα προϊόν! Καμία ποιότητα ή συγκίνηση παρά μόνο ποσότητα. Ποσότητα σε καλή τιμή για μαζική κατανάλωση. Δεν κατηγορώ μόνο τις εγχώριες «αθλητικές εταιρίες» γι’ αυτό, γιατί αν κοιτάξουμε σε παγκόσμια κλίμακα θα δούμε ότι όλες οι αθλητικές διοργανώσεις κάνουν τέτοιες «μπίζνες». Ας σκεφτούμε, ακόμα, πόσες χώρες έχουν χρεοκοπήσει ή θα χρεοκοπήσουν επειδή διοργανώνουν μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις.

Υπήρξε περίοδος της ζωής μου, που μία φορά την εβδομάδα πήγαινα στο γήπεδο με τους φίλους μου και, αλήθεια, ήταν κάτι που το αγαπούσα πολύ. Ουρλιάζαμε, βρίζαμε, χοροπηδάγαμε, κάναμε το χαβαλέ μας. Βλέπαμε την μπαλίτσα μας και μετά βγαίναμε για ποτό ή πηγαίναμε σπίτι. Απλά και όμορφα.  Όπως τα εφηβικά μας χρόνια συλλήβδην…
Το πρόβλημα, σήμερα είναι ότι τίποτα δεν έχει μείνει ανεπηρεάστο από την κρίση. Ούτε η ηθική βεβαίως. Πλέον, πας στο γήπεδο και ξέρεις ότι υπάρχει η πιθανότητα να πάνε και όλα στραβά και να καταλήξεις σε… κανένα νοσοκομείο. Θα μου πεις αυτό συμβαίνει σε πολλές χώρες. Θα σου πω ναι. Αλλά εμένα με νοιάζει η χώρα μου, η οποία έχει πάρει τον κατήφορο.

Στα τριάντα μου πλέον, έχω βαρεθεί σε όλη μου την ζωή να βλέπω και να ακούω για μεγαλόπνοα σχέδια σχετικά με την πάταξη της αθλητικής βίας ή την καλλιέργεια της παιδείας και του αθλητισμού στα σχολεία. Λόγια. Σ’ αυτά έχουμε μείνει. Πλέον έχουμε φτάσει στο επίπεδο να μην μας προξενεί καμία εντύπωση το να γίνονται επεισόδια στους αγώνες. Αντιμετωπίζεται σαν κάτι συνηθισμένο. Δυστυχώς. Γι’ αυτό και εγώ, βλέποντας όλα αυτά και κατανοώντας ότι καμία διαφοροποίηση δεν πρόκειται να υπάρξει (τουλάχιστον όχι άμεσα) αποφάσισα συνειδητά να απέχω από κάθε είδους αθλητική ενημέρωση. Δε θέλω να μαθαίνω νέα, ούτε φυσικά να συμμετέχω σε συζητήσεις σχετικά με αθλητικά ζητήματα. Μπορεί αυτό να θεωρηθεί από πολλούς μια πολύ δραστική λύση, όμως αλήθεια βαρέθηκα. Και, ειλικρινά, τον αγαπούσα τον αθλητισμό…

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr