Ένα απόγευμα με την Μ, μαθαίνοντας μια μεγάλη αλήθεια. 

Απόγευμα Τρίτης, κυκλοφορούσα στους δρόμους των Εξαρχείων με το ίδιο διακριτικό άγχος που είχα κάθε φορά λίγο πριν συναντήσω την M.

Η Μ, πολυταξιδεμένη, γεμάτη εμπειρίες από τα ντοκιμαντέρ που σκηνοθετεί ανά τον κόσμο και με ένα έντονο, βροντερό χαμόγελο είναι από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που η φήμη που έχουν αποκτήσει έχει πολύ μικρή αξία σε σύγκριση με το να ζήσουν μικρές, σημαντικές στιγμές και να οικοδομήσουν ειλικρινείς σχέσεις ερωτικού ή φιλικού χαρακτήρα.

Στο παρελθόν, κάθε φορά που είχαμε μοιραστεί αλκοόλ, φαγητά και αστεία μέτριου χιούμορ, το τηλέφωνο της δεν σταματούσε να χτυπάει από μηνύματα, comments και ειδοποιήσεις στο viber/messenger/Skype/Gmail , με το 80% αυτών να είναι μυστηριώδη ή απόλυτα ξεκάθαρα μηνύματα φλερτ από άντρες.  Ένα διακριτικό χαμόγελο, που μαρτυρούσε ίσως και μια μικρή αίσθηση ρουτίνας, ήταν η αντίδραση της σε όλα αυτά.

Εκείνο το απόγευμα, έφερνα ξανά στο μυαλό μου τη λάμψη, που κρύβεται πίσω από ένα σεντόνι μελαγχολίας στα μάτια της Μ. Και με αυτή την εικόνα στο μυαλό, κατάφερα να βρεθώ στην πλατεία Κλαυθμώνος, αντί για την πλατεία Κάνιγγος που είχαμε δώσει ραντεβού. Κι όμως  εκείνο το απόγευμα η Μ, ήταν τόσο διαφορετική.  Μόνο μια μυστηριώδη, παιχνιδιάρική, σχεδόν εκτυφλωτική λάμψη υπήρχε στα μάτια της καθώς μου έλεγε «έχω να σου πω κάτι πολύ σημαντικό, που θα σε ξαφνιάσει. Πρέπει να κάθεσαι για να στο πω.»

Όταν κάθισα

«Τι σου συμβαίνει; Θα μπεις σε μοναστήρι; Έχεις δεσμό με παντρεμένο, με πολιτικό, με ΔΑΠιτη;» Μερικά μέτρια αστεία αργότερα, η Μ. απαντούσε με σιωπές, χρωματισμένες από ένα χαμόγελο κόκκινο-ροζ αποχρώσεων, σαν ένα ηφαίστειο έτοιμο να κάνει μπουμ από χαρά.

«Έχεις σχέση; Με συνάδελφο σου;».

«Κοντά είσαι. Πρώην συνάδελφο»

«Είναι ο Δημήτρης; Ο Κώστας;»

«Όχι. Έχει το ίδιο όνομα μ` εμένα.»

Η Μ, μια γυναίκα που γνώρισα στη δουλειά, φλέρταρα, ώστε να καταλήξουμε καλοί φίλοι, έκανε ένα γνήσιο και γεμάτο χαρά και ειλικρίνεια coming out μπροστά μου. Το δυνατό, κατακόκκινο χαμόγελο της αποδεικνυόταν μεταδοτικό. Χαμογελούσα  καθώς της έδινα μια τεράστια αγκαλιά. Μια φωνή μέσα μου φώναζε «Μαλάκα, πες της να κάνετε τρίο. Πες της κάτι πρόστυχο. Ρώτα την αν όλες οι gay γυναίκες τρελαίνονται στην ιδέα να κάνουν σεξ μπροστά σε έναν άντρα! Ρώτα την αν το βλέπει σοβαρά ή αν απλώς θέλει να δοκιμάσει. Ρώτα την με ποιόν θέλει να δοκιμάσει. Ρώτα την! Τώρα!»

Τον θόρυβο στο κεφάλι μου διέκοψε η γαλήνια φωνή της.

«Δεν ξέρω αν είμαι τελικά λεσβία, ή στρέητ, ή και τα δυο. Δεν  θέλω να προσδιοριστώ από κάτι, κάποια ταμπέλα. Δεν είμαι σίγουρη ότι αγαπώ αποκλειστικά το φύλο αυτού του ανθρώπου. Αγαπώ τον άνθρωπο, χωρίς να με ενδιαφέρει το φύλο του.»

Αποχαιρετισμός

Ύστερα από μερικές ώρες όπου η φίλη μου διηγούνταν στιγμές, στιχομυθίες, μικρό-καυγάδες και ζηλοτυπίες που συμβαίνουν στο προοίμιο κάθε ανθρώπινης ερωτικής σχέσης, αποχαιρετιστήκαμε με αγκαλιές και το ίδιο – οριακά χαζοχαρούμενο πλέον- χαμόγελο να έχει μονιμοποιηθεί στα χείλη μας.  Μια ατάκα της είχε εγκατασταθεί στο κεφάλι μου: «Αγαπώ τον άνθρωπο, χωρίς να με ενδιαφέρει το φύλο του.». Αυτές οι λέξεις έβγαιναν από τα χείλη μιας λαμπερής, όμορφης τόσο που δεν μοιάζει αληθινή γυναίκας, που ένας στρατός αντρών την φλερτάρει καθημερινά εκεί έξω. Μπορούσε να έκλεινε τα μάτια και να επέλεγε όποιον ήθελε. Το δοκίμασε, χωρίς να νιώσει ευτυχισμένη. Το δοκίμασε ξανά και έμοιαζε μέτριο.

Ίσως  τελικά, για κάποιους η αναζήτηση  της ευτυχίας να μοιάζει με μια ανηφόρα, όπου στην κορυφή βρίσκεται ένα συμπαθητικό έπαθλο, που θα παίζουν μαζί του και θα το περιεργάζονται για πολλά χρόνια ακόμα. Για κάποιους άλλους, όπως η φίλη μου η Μ, η ευτυχία θυμίζει ορειβασία σε χιονισμένο βράχο, που πρέπει να παίξεις όλα σου τα χαρτιά, να αρνηθείς το συμβιβασμό και τη ρουτίνα, μέχρι να φτάσεις στην κορυφή.  Εκεί συναντάς ένα πρόσωπο, που έκανε την ίδια διαδρομή με σένα. Για να σε περιμένει.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr