Μετά από 20 χρόνια οι Στέρεο Νόβα και πάλι μαζί…

Και τώρα που οι μέρες πέρασαν αλλά οι μνήμες είναι ακόμα νωπές, θα μπορούσα να γράψω με καθαρό μυαλό την μοναδική αυτή εμπειρία που ζήσαμε – παλιοί & νέοι – ακροατές των Στέρεο Νόβα, όλοι σαν μια μπάλα, ευτυχισμένοι, έτοιμοι να πετάξουμε στην στρατόσφαιρα στο Summer Nostos Festival. Ίσως βρίσκεις πως καθυστέρησε λίγο, να βγει σαν κείμενο, αλλά εγώ δεν βρίσκω τα λόγια. Δεν βρίσκω τα λόγια να περιγράψω αυτό που βίωσα, αυτό που ένιωσα όταν τους είδα μαζί επί σκηνής. Όυτε εκείνη τη στιγμή τα βρήκα, ναι. Και δεν χρειαζόταν κιόλας, μεταξύ μας…

Τους Στέρεο Νόβα μου τους έμαθε ο πατέρας μου, dj στο επάγγελμα, που τον θυμάμαι τότε στην επαρχία που είμασταν, να παίζει τους δίσκους Ντισκολάτα και Ασύρματο Κόσμο – σχεδόν – εναλλάξ. Μπορεί και να μην θυμάμαι ακριβώς τη σειρά, λόγω του μικρού της ηλικίας μου, αλλά τουλάχιστον έχω κρατήσει στη μνήμη μου να βγάζει με ευλάβεια το βινύλιο από τη θήκη του. Και να βρίζει που και που, εάν έβλεπε κάποια δαχτυλιά. Φυσικά όλοι αυτοί οι δίσκοι έχουν περάσει, πλέον, στην κατοχή μου… γεια σου πατέρα!

Το να βλέπεις τους ΣΝ, 20 χρόνια μετά την τελευταία τους κοινή δουλειά, με τον πατέρα σου, είναι καλύτερο κι από εκείνη την παλιά διαφήμιση που μας έλεγε: «Αξία ανεκτίμητη». Και ίσως τώρα, μετά από τόσα χρόνια, μπορεί να τύχει να ξυπνήσεις ένα πρωινό και να πάρεις την απόφαση να διασχίσεις τον κόσμο και να είναι όντως πιο όμορφα κι από ένα όνειρο: Γιατί τώρα θα γνωρίζεις.

Βήτα – Δέλτα, σας ευχαριστώ για τη μουσική σας, σας ευχαριστώ που κάνετε τον κόσμο μου ομορφότερο…