Καλό #AthensPride2016 να έχουμε!

Το πρώτο Athens Pride στο οποίο παραβρέθηκα -πίσω στο 2005– τo θυμάμαι ως κάτι πολύ άβολο. Και πολύ σημαντικό. 500 άνθρωποι όλοι και όλοι, μαζεμένοι στην πλατεία Κλαυθμώνος, ξεκινήσαμε μια άνευρη παρέλαση στους δρόμους της Αθήνας. Μερικά πανό, μερικές σφυρίχτρες να δίνουν ρυθμό, λίγα συνθήματα και επιστροφή πίσω στην μισοάδεια πλατεία μετά. Δεν κάθισα για τις υπόλοιπες εκδηλώσεις. Έφυγα ενοχλημένος και βιαστικός. Ενοχλημένος που σε μια πόλη 5 εκατομμυρίων μόλις το 0,0001% βρέθηκε στο Pride και βιαστικός καθώς ένιωσα εκτεθειμένος και αμήχανος  που ανήκα σε αυτό το απειροελάχιστο ποσοστό.

Είχε γίνει όμως η αρχή και αυτό -ήδη από τότε- το καταλάβαινα ως σημαντικό.

Τα επόμενα χρόνια το Pride άρχισε να μεγαλώνει. Βασανιστικά αργά, σταθερά ωστόσο. Παράλληλα, στις εκδηλώσεις της πλατείας μετά την παρέλαση, έβλεπες να μαζεύεται όλο και περισσότερος κόσμος και το κλίμα να γίνεται όλο και πιο εορταστικό.

To 2009 ήταν η χρονιά που όλα άλλαξαν. Κάτι είχε αλλάξει και μπορούσες να το καταλάβεις από νωρίς. Ο κόσμος είχε γεμίσει την πλατεία ώρες πριν την παρέλαση η οποία ξεκίνησε με καθυστέρηση για να μπορέσει αυτό το πλήθος να συγκεντρωθεί.  Είχαμε, θυμάμαι, περάσει μόλις από την Βουλή και κατηφορίζαμε προς την Κλαυθμώνος όταν γυρίζω πίσω μου και βλέπω ένα χρωματιστό ποτάμι χιλιάδων ανθρώπων, πανό και μπαλονιών να χορεύει, να φωνάζει, να διεκδικεί και να τραγουδά, όλα ταυτόχρονα. Ήταν το Pride όπως το είχα φανταστεί. Μία αληθινή γιορτή διεκδίκησης του αυτονόητου στο κέντρο της πόλης.

Τα επόμενα χρόνια το Athens Pride συνεχίζει να εξελίσσεται και να μεγαλώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Βρισκόμαστε πλέον στην Ελλάδα της κρίσης άλλωστε και οι δυσκολίες είναι πολλές. Ο Δήμος Αθηναίων να αρνείται πεισματικά να δώσει αιγίδα στο Pride. Γελοίοι χρυσαυγίτες ετοιμάζουν επίθεση με αβγά και καταλήγουν να κρύβονται φοβισμένοι σε πολυκατοικίες. (Εικάζω ότι εντέλει τα αβγά τα έφαγαν ομελέτα). Αγανακτισμένοι της πλατείας Συντάγματος  δυσαρεστούνται από το πολύχρωμο πλήθος  και αποδοκιμάζουν αξιώνοντας την αποκλειστικότητα στη  διαμαρτυρία.

Φτάνουμε στο σήμερα. Το φεστιβάλ πραγματοποιείται πλέον τα τελευταία χρόνια υπό την Αιγίδα του Δήμου. Κάθε χρόνο ο κόσμος είναι όλο και πιο πολύς. Η Θεσσαλονίκη έχει πια το δικό της Pride. Και εδώ και λίγους μήνες έγινε επιτέλους ένα πρώτο βήμα με την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης. Φυσικά τα πράγματα δεν είναι όλα ρόδινα. Το απολιθωμένο ΕΣΡ αρνείται την κοινωνική υπόσταση των τηλεοπτικών σποτ της LGBTQI+ κοινότητας,  ενώ σκοταδιστικές φωνές εξακολουθούν να φτύνουν μίσος, ανενόχλητες.

Φέτος και με το διπλό σύνθημα ΓΥΝΑΙΚΑ δε γεννιέσαι  ΓΙΝΕΣΑΙ/ΑΝΤΡΑΣ δε γεννιέσαι ΓΙΝΕΣΑΙ το Athens Pride 2016  συνεργάζεται με την τρανς κοινότητα και ανοίγει τη συζήτηση  για την ταυτότητα και την έκφραση φύλου διεκδικώντας την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου χωρίς προϋποθέσεις, απέναντι στην οποία  η νομοθεσία στέκει ένοχα και απαράδεκτα αμήχανη.

Και  το Σάββατο 11 Ιουνίου θα είμαστε όλ@ στην πλατεία Κλαυθμώνος.  Γιατί το Pride είναι η Θάλεια, ο Γιάννης και τα δύο παιδιά τους με rainbow flags στα χέρια, η Μανίνα, ο Βασίλης, η Χρύσα, ο Παναγιώτης, οι γονείς μας, οι περαστικοί που μπαίνουν αυθόρμητα στην πορεία, οι παππούδες που χαμογελάνε σαστισμένα, εγώ και εσύ. Χωρίς δικαιολογίες, χωρίς ταμπέλες, χωρίς ντροπή.

[themify_button ]Του Βασίλη Μπίμπα[/themify_button]

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr