Καμία τους δεν είναι τόσο μακριά από όσα ζούμε όλοι μας…

Τρεις διαφορετικές επιλογές καθορίζουν τρεις διαφορετικές ζωές, επηρεασμένες από τον ίδιο παράγοντα. Σε κανέναν νέο κάτω των 25 δεν φτάνει ο μισθός των 432,75 ευρώ ώστε να μείνει μόνος του ή να ικανοποιήσει τις επιθυμίες και τις ανάγκες του. Εμένα αυτός ο μισθός μου φτάνει μόνο για το ενοίκιο, την ΔΕΗ και τα κοινόχρηστα. Οι ανησυχίες φαίνεται να είναι κοινές για όλους μας, αφού όλοι λίγο πολύ τα ίδια λέμε: »Δουλεύω τόσες ώρες για ψίχουλα» , »Δεν μπορώ να μείνω μόνος μου», »Πως θα κάνω οικογένεια αργότερα ;» και η απαισιοδοξία συνεχίζεται…

Ήρωες των παρακάτω ιστοριών είναι τρεις άνθρωποι, που μπορεί ο ένας να μην έχει ιδέα για την ύπαρξη του άλλου, ωστόσο τους προβληματίζουν οι ίδιες σκέψεις. Τα χρήματα. Και ο καθένας τα διεκδικεί με τον τρόπο του.

Αντώνης, 22 ετών.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δυτική Αττική. Έχει επιλέξει τον δύσκολο αλλά έντιμο τρόπο συγκέντρωσης χρημάτων. Από την εφηβεία του έχει εργαστεί σε οτιδήποτε δουλειά υπάρχει. Στα 18 του έγινε μόνιμος υπάλληλος σε πρακτορείο ΟΠΑΠ. Δουλεύει 7 φορές την εβδομάδα από 8 ώρες και φυσικά τα Σαββατοκύριακα δεν ξεκουράζεται γιατί τότε έχει την περισσότερη δουλειά. Παίρνει περίπου ένα ρεπό το δεκαπενθήμερο. Τα Σαββατοκύριακα έχει κανονίσει να δουλεύει απόγευμα, για να πηγαίνει τα πρωινά σε μνημόσυνα να κάνει έξτρα μεροκάματο. Τι κάνει στα μνημόσυνα; Μοιράζει κόλλυβα! Ναι, όπως μου είπε ένιωθε περίεργα στην αρχή αλλά τώρα έχει συνηθίσει. Δεν ντρέπεται καθόλου για την δουλειά του και υποστηρίζει ότι 30 ευρώ για 2-3 ώρες υπόθεση είναι πολύ καλό μεροκάματο. Εξάλλου καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Εξήντα συν ώρες δουλειάς την εβδομάδα και τα έσοδά του δεν υπερβαίνουν στο σύνολο τα 800 ευρώ. Μένει μόνος του, πληρώνει τις υποχρεώσεις του μόνος του οπότε δεν έχει άλλη επιλογή. Στα 22 του φαντάζει 10 χρόνια πιο ώριμος, έχοντας θυσιάσει όλο τον προσωπικό του χρόνο στο βωμό της επιβίωσης. Δε δουλεύει για να ζει, αλλά ζει για να δουλεύει. Είναι ένας νέος σαν εμένα κι εσένα που τα ξημερώματα του Σαββατοκύριακου δεν θα τον βρεις να διασκεδάζει σε κάποιο κλαμπ.  Μάλλον θα βρίσκεται σε κάποια εκκλησία για να έχει αυτό τον άχαρο ρόλο. Αυτό που τον πνίγει πιο πολύ είναι ότι καμιά φορά -όταν δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τις υποχρεώσεις ή δεν του μένει τίποτα- συλλογίζεται ότι τα δίνει όλα για το τίποτα.

Νικόλας, 25 ετών

Τις προάλλες έχοντας φύγει από την δουλειά κι επιστρέφοντας σπίτι, αποφάσισα να περπατήσω λίγο στο κέντρο ακούγοντας μουσική. Λίγα μέτρα πιο κάτω παρατήρησα έναν άστεγο νεαρό, ο οποίος μου έκανε εντύπωση γιατί δεν έμοιαζε με ζητιάνο. Βέβαια, δεν τον έλεγες και καλοντυμένο, αυτό που έβγαζε κυρίως ήταν μια ταλαιπωρημένη αύρα. Σκέφτηκα να τον αγνοήσω και όντως αρχικά τον προσπέρασα κάνοντας ότι δεν τον άκουσα εξαιτίας της δυνατής μουσικής. Όμως ούτε 10 μέτρα πιο κάτω το μετάνιωσα. Έβγαλα τα ακουστικά μου, έκανα αναστροφή, πήγα ακριβώς μπροστά του και ακολούθησε ο εξής διάλογος:
– Γιατί δεν πας να βρεις μια δουλειά ;
– Φίλε από μικρό παιδί δουλεύω… Και τώρα πάω τα Σαββατοκύριακα και κάνω τον παρκαδόρο αλλά μου δίνουν μόνο 15 ευρώ. Δεν μου φτάνουν για τίποτα αυτά.
Επικρατεί σιωπή από την μεριά μου, ενώ εκείνος συνεχίζει:
– Κοίτα με καλά, σου φαίνομαι για τεμπέλης; Κοίτα τα χέρια μου, τόσα χρόνια κάνω μικρομεροκάματα και είμαι στην εξαθλίωση. Ζητιανεύω, τι άλλο να κάνω; Λέω έντιμα πως πεινάω κι όποιος θέλει ας βοηθήσει… Τι να κάνω να βγω στην παρανομία;
Συνέχιζα να σιωπώ. Του ζήτησα συγνώμη αν ακούστηκα περίεργος και του έδωσα όλα και όλα 1,80€ σε ψιλά που είχα πάνω μου. Συνέχισα τον δρόμο μου και σκεφτόμουν συνεχώς τις επιλογές που σου δίνουν οι σημερινές καταστάσεις: Σκλαβιά. Ζητιανιά. Παρανομία.
Μάριος, 22 ετών
Καλά κατάλαβες, αυτός εδώ προέρχεται από τον χώρο της παρανομίας και μην σε ξεγελάει η ηλικία του, έχει μπλεξίματα με τον νόμο από τότε που γεννήθηκε. Δραστηριοποιείται στα Πατήσια, μια φτωχή γειτονιά. Ο ίδιος δηλώνει με σοκαριστική ειλικρίνεια: »Εδώ είναι φτωχή γειτονιά δεν μπορείς να πουλάς ακριβά, αλλιώς τελείωσες. Έρχονται όλοι και σου κλαίγονται ότι δεν έχουν λεφτά και λένε αλήθεια, έτσι πουλάω το ακριβότερο χόρτο μου με των 5. Μια γειτονιά δίπλα το ίδιο πράμα πωλείται ακόμα και με των 12, καταλαβαίνεις;» Τι να του πω εκεί;
Ναρκωτικά, ρούχα , ηλεκτρονικές συσκευές, ανταλλακτικά , σκυλιά, κάθε είδους αξεσουάρ, μέχρι και οπλισμό είναι πράγματα που του ζητάνε. Ωστόσο, μπορεί να σου βρει πραγματικά το οτιδήποτε. Βέβαια θα τον ενοχλήσεις μόνο τα απογεύματα γιατί από τα ξημερώματα μέχρι το μεσημέρι κάνει κανονική 8ωρη δουλειά. Και αμείβεται και αυτός με τον κατώτατο μισθό.
»Είχα σταματήσει για ένα διάστημα, αλλά τώρα δουλεύουν όλοι στο σπίτι και πάλι δεν μας περισσεύει τίποτα. Αυτό με ανάγκασε να ξανασχοληθώ και μάλιστα περισσότερο από ποτέ. Ξεκινάω κάθε μέρα 6 το πρωί για την κανονική μου δουλειά, κοιμάμαι κάθε βράδυ το αργότερο στις 11 και τα λεφτά δεν μου φτάνουν για τίποτα. Έχω συνηθίσει μια ζωή στη στέρηση οπότε αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Δεν με νοιάζει που τα λεφτά είναι μαύρα ότι μπορώ κάνω, έχει γίνει εδώ και χρόνια τρόπος ζωής. Ας μας δώσουν ένα καλύτερο αύριο.»
 Τρεις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες με διαφορετική κοσμοθεωρία και στάση ζωής ξυπνάνε κάθε πρωί με το ίδιο σκεπτικό. Φυσικά δε θα κρίνω εγώ ποιος είναι ο  λάθος και ποιος ο σωστός. Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι όλοι ζουν τους ίδιους προβληματισμούς. Τους προβληματισμούς μιας γενιάς στοιχειωμένης από τις επιλογές της προηγούμενης, που αναπτύσσει -αναγκαστικά πολλές φορές- διαφορετικά ένστικτα επιβίωσης.
Η γενιά των πατεράδων μας χαρακτηρίστηκε ως γενιά των ρουσφετιών, ζητούσε στη ζωή μια χάρη. Η δικιά μας δεν ζητάει τίποτα, θα πάρει ότι θέλει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Όπως μπορεί. Γιατί πρωταγωνιστές είμαστε εμείς και εμείς καθορίζουμε τις επιλογές μας και το μέλλον μας.
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr