Μια άποψη που διαβάσαμε στο Vice. gr και ταυτιζόμαστε  απόλυτα !

Η ιστορία του Αμίρ από το Αφγανιστάν είναι θλιβερή, αλλά μέχρι ενός σημείου ήταν σχεδόν αναμενόμενη. Ο 11χρονος μαθητής κληρώθηκε σημαιοφόρος του 6ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης, για τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Ο διευθυντής του σχολείου αποφάσισε να μην εφαρμόσει τον νόμο, δίνοντάς του τελικά μία πινακίδα, αντί για τη σημαία. Το γεγονός γνωστοποιήθηκε στο Υπουργείο Παιδείας, το οποίο διέταξε προκαταρκτική εξέταση για το τι συνέβη και δεν έγινε σεβαστό το αποτέλεσμα της κλήρωσης και ο νόμος. Οι γονείς του σχολείου από την άλλη, επικρότησαν την απόφαση του διευθυντή.

Και τα ξημερώματα της Παρασκευής, η υποκριτική αυτή υπόθεση συγκεκαλυμμένου ρατσισμού ξέσπασε: Άγνωστοι επιτέθηκαν τα ξημερώματα στην οικία που διαμένει η οικογένεια 11χρονου Αφγανού. Σύμφωνα με την καταγγελία που έγινε στην αστυνομία, οι δράστες επιτέθηκαν τα ξημερώματα με πέτρες και προκάλεσαν φθορές στην οικία όπου διαμένει ο 11χρονος με την οικογένειά του, στη Δάφνη. Την υπόθεση ανέλαβε το Τμήμα Ρατσιστικής Βίας της ΕΛ.ΑΣ.

Μια αγκαλιά με εξαιρέσεις

Η υπόθεση ήταν το αποτέλεσμα μιας ιστορίας με τραγικό χειρισμό από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να προστατεύουν τους αδύναμους: Τους καθηγητές και τους γονείς. Την παράνομη συμπεριφορά του διευθυντή ήρθε να υποστηρίξει την Πέμπτη ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, που ενώ λέει ότι «εξακολουθεί να στηρίζει ΟΛΑ τα παιδιά του σχολείου χωρίς διακρίσεις», εκφράζει τη στήριξη στον διευθυντή και στο εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου για τον τρόπο που χειρίστηκε το «ευαίσθητο αυτό θέμα» – κλασική ρατσιστική συμπεριφορά που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τις λέξεις.

Αναλυτικά, η ανακοίνωση έχει ως εξής:

Σχετικά με το θέμα που έχει προκύψει στο σχολείο μας, με την επιλογή σημαιοφόρου, εκφράζουμε τη στήριξή μας στο εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου για τον τρόπο που το χειρίστηκε ο διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων. Το σχολείο μας ήταν, είναι και θα είναι μια ανοιχτή αγκαλιά για όλα τα παιδιά του κόσμου που φοιτούν σε αυτό, χωρίς διακρίσεις, τόσο για εμάς τους γονείς όσο και για ολόκληρη τη σχολική μας κοινότητα. Δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας τόσο στον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου μας, όσο και στον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος με το ήθος και τον επαγγελματισμό που τον διακρίνει, χειρίστηκε το ευαίσθητο αυτό θέμα. Ο Σύλλογος Διδασκόντων και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 6ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης εξακολουθεί να στηρίζει ΟΛΑ τα παιδιά του σχολείου χωρίς διακρίσεις.

Το Δ.Σ.

Η ανακοίνωση των γονέων είναι στο γνωστό μοτίβο «δεν με ενοχλούν οι πρόσφυγες, έχω φίλους πρόσφυγες, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μην προκαλούν». Δεν μας ενοχλούν οι γκέι, οι λεσβίες και οι διεμφυλικοί, αρκεί να μην κυκλοφορούν στον δρόμο ως γκέι, λεσβίες και διεμφυλικοί. Δεν μας ενοχλούν οι μαύροι, αρκεί να μην είναι στη γειτονιά μας. Δεν μας ενοχλούν οι πρόσφυγες, αρκεί το κέντρο φιλοξενίας να μην είναι στο νησί μας. Δεν μας ενοχλεί τίποτα, αλλά δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Μας ενοχλούν όλα, αλλά δεν το λέμε γιατί δεν είμαστε (;) ρατσιστές. Και κάπως έτσι, ανοίγουμε τον δρόμο στους ρατσιστές που δεν ντρέπονται να το παραδεχθούν. Στους φασίστες που χτύπησαν το σπίτι της οικογένειας του παιδιού.

Πώς τόλμησε να κληρωθεί σημαιοφόρος;

Αυτό έγινε και με τον Αμίρ, που είχε πολύ θράσος και προκάλεσε με το να είναι τυχερός και να βγει σημαιοφόρος. Στην ανακοίνωσή τους, οι γονείς λένε ότι «το σχολείο μας ήταν, είναι και θα είναι μια ανοιχτή αγκαλιά για όλα τα παιδιά του κόσμου που φοιτούν σε αυτό», με μόνη εξαίρεση φυσικά την περίπτωση που κάποιο παιδί από άλλη χώρα κληρωθεί σημαιοφόρος. Πώς τόλμησε να κάνει κάτι τέτοιο ο Αμίρ και ο κάθε Αμίρ; Πώς τόλμησε να σκεφτεί να σηκώσει την ελληνική σημαία και να συμμετάσχει σε μία υποκριτική γιορτή εθνικιστικής έξαρσης; Μία τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά, ακόμη κι όταν προέρχεται από ένα 11χρονο παιδί, δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη από τους ελληνόψυχους που έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν μία φυλετική διάκριση, επειδή μπορούν να εφαρμόσουν τον νόμο όποτε γουστάρουν, κρύβοντας τον ρατσισμό τους πίσω από pollitically correct ατάκες τύπου «αγαπάμε όλα τα παιδάκια, αλλά…».

Μια παλιά ιστορία υποκρισίας

Δεν είναι η πρώτη φορά που ζούμε κάτι τέτοιο. Η συγκεκριμένη ιστορία έχει πολλές παραλλαγές, από την εποχή που οι Βορειοηπειρώτες και οι Αλβανοί αρίστευαν. Θυμάστε το όνομα του Οδυσσέα Τσενάι; Σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα, για την -μέχρι πριν μερικές δεκαετίες- ομοιογενή εθνικά ελληνική κοινωνία, θα υπάρξουν δύο αντιδράσεις.

Από τη μία, απαράδεκτοι γονείς και πολίτες θα επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίο τράγο για τα προβλήματά τους και σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, όπως έκαναν με τους Αλβανούς τη δεκαετία του ’90, που τους ανάγκαζαν να κάνουν δουλειές χωρίς ένσημα για μισό μεροκάματο. Οι ελληνόψυχοι θα εφαρμόζουν τον νόμο για τους αλλοδαπούς, όποτε και όπως θέλουν, όπως συνέβη με τον Αμίρ, διότι νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι το χωράφι τους.

Πρέπει να είσαι πολύ δειλός για να βγάλεις τα κόμπλεξ σου πάνω σε έναν 11χρονο παιδί που έκανε χιλιάδες χιλιόμετρα με τα πόδια, επειδή απλώς θέλει να ζήσει. Οι καθηγητές αρχικά, οι γονείς αργότερα και οι φασίστες που επιτέθηκαν χθες, είναι οι πολλαπλές όψεις της μεγάλης ελληνικής υποκρισίας. Είναι όλοι τους υπεύθυνοι, κυρίως αυτοί που μιλούν για αγκαλιές, αλλά στην ουσία προσβάλλουν την λογική και κρύβουν τον ρατσισμό τους πίσω από ανακοινώσεις. Μέχρι να έρθουν οι φασίστες που πατούν πάνω στην «κανονικότητα» των γονιών και των καθηγητών και να συνεχίζουν τον ρατσισμό χωρίς λέξεις, μόνο με ανήθικες πράξεις.

Πηγή

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr