Ήταν οι αλκυονίδες μέρες του Ιανουαρίου του 2000, οι πρώτες μέρες της νέας χιλιετίας, όταν το υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, προέτρεπε τους πρώτους επιβάτες του Μετρό να μετακινηθούν δωρεάν για εξοικειωθούν με το νέο μέσο.

Εκατοντάδες χιλιάδες δημιουργούσαν, τότε, ποτάμια κόσμου στους 14 σταθμούς και σήμερα, η ανάμνηση αυτή, θυμίζει επαρχιωτόπουλο της Ευρώπης που παίζει με τα νέας τεχνολογίας παιχνίδια του.

Το Μετρό ήταν μια ιστορία που συζητιόταν από το 1955 επί πρωθυπουργίας Παπάγου, επανεκκινήθηκε το 1985 απ’ τον υπουργό Ευάγγελο Κουλουμπή και ευοδώθηκε τις πρώτες μέρες του 2000, επί πρωθυπουργίας Σημίτη, ύστερα από 8 χρόνια έργων.

Την πρώτη του Δευτέρα, όταν η λειτουργία του ξεκίνησε κανονικά, το αντίτιμο της διαδρομής ήταν 250 δραχμές, δηλαδή περίπου 70 λεπτά του σημερινού ευρώ και κόπηκαν περίπου 400.000 εισιτήρια.

Σήμερα, πολλοί επιβάτες, Έλληνες και ξένοι, λένε πως αισθάνονται πολύ όμορφα να μετακινούνται στην πρωτεύουσα βλέποντας στις αποβάθρες εικόνες από την Ιστορία της, σαν μίνι μουσεία. Καλαισθησία και διαχρονικότητα. Ο σχεδιασμός του έχει σεβαστεί απολύτως την πολιτιστική μας κληρονομιά και δεν μοιάζει ξένος αισθητικά, ως προς το αστικό τοπίο της πόλης. Καθαροί χώροι, φροντισμένη εικόνα, μια κατάσταση που μας κάνει περήφανους και που, εάν έχεις κάνει έναν μικρό γύρο στον κόσμο, μπορείς να πεις πως, αναλογικά με την χρήση του, είναι πεντακάθαρο. Αφήνει πολλούς κατάπληκτους το γεγονός ότι μετά από 18 χρόνια, η ποιότητα εξυπηρέτησης, παραμένει σε υψηλά στάνταρ, σε αντίθεση με άλλα πράγματα που, στην Ελλάδα, παίρνουν την κατιούσα.

Οι περισσότεροι Αθηναίοι θυμούνται πως την πρώτη μέρα της λειτουργίας του εντυπωσιάστηκαν απ’ τον εκκωφαντικό ήχο του συρμού και τις αστραπές που έβλεπαν έξω απ’ το παράθυρο. Αντιμέτωποι με το σοκ και το δέος της εξέλιξης, εκείνο το πρώτο Σαββατοκύριακο της γέννησής του, έμοιαζε σα να είχαμε πάει να παρευρεθούμε στην τελετή κάποιου θαύματος. Κανείς μας δεν πίστευε πως επιτέλους γινόταν πραγματικότητα μια εξαγγελία δεκαετιών.

Σήμερα, το ίδιο σημείο, έχει γίνει πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και η ζωή μας στην πόλη δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς αυτό. Ξέρουμε πια όχι μόνο τις στάσεις απ’ έξω κι ανακατωτά, όχι μόνο ποιες είναι οι πιο γρήγορες σκάλες για την έξοδο, όχι μόνο που πρέπει να κάτσεις για να φυσάει περισσότερο μέσα στο βαγόνι όταν δεν δουλεύει ο κλιματισμός, αλλά έχουμε φτάσει στο σημείο να μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια που ακριβώς πρέπει να σταθούμε στην αποβάθρα για να ανοίξει η πόρτα του βαγονιού ακριβώς μπροστά μας.

Το Μετρό της Αθήνας είναι πια 18 ετών και είναι από τα πράγματα που αγαπάς ακόμη σ’ αυτή την πόλη. Κι όλα δείχνουν πως δεν μεγάλωσε καθόλου άσχημα, αφού αποτελεί -ένα εντελώς πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα- υπόδειγμα καθαριότητας και συνέπειας. Ο υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΣΤΑ.ΣΥ, Δημήτρης Τσιούφος, μίλησε στον Θοδωρή Σανιδά σε μια παραγωγή του RISE TV.

Το Μετρό της Αθήνας ενηλικιώθηκε (χωρίς καν να περάσει εφηβεία)