Λένε πως ιστορία γράφουν οι παρέες. Αν το πιστέψουν, μπορούν!

Το πρωινό της Δευτέρας 2 Ιουλίου, ήταν λίγο διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα. Ένας ήλιος καυτός, σαν ακτίνες X-Ray, διαπερνούσε το πρόσωπο μου αφήνοντας κατακόκκινα αποτυπώματα σαν χάρτες νησιών επάνω του, καθώς ένα επιβλητικό πλοίο της Celestyal Cruises έμοιαζε έτοιμο να βγάλει πτερύγια και να αγγίξει τον ουρανό. Το CruiseInn 2018 ξεκινούσε το ταξίδι του για Μύκονο, Μήλο, Σαντορίνη, Ηράκλειο και Κουσάντασι, με μια ομάδα 35 συμμετεχόντων, που καλούνταν να προτείνουν λύσεις σε ζητήματα επιχειρηματικότητας και να διεκδικήσουν δώρα, υποτροφίες και σημαντική υποστήριξη από εταιρείες όπως η Celestyal, η Cisco, η Logicom, ή Lancom και το efood.gr, με το άγρυπνο (αλλά πολύτιμο μάτι) σημαντικών επενδυτικών ταμείων, όπως η Uni.fund και η Venture Friends.

Αφού ξεπέρασα το -ευχάριστο- σοκ της πρώτης επαφής με την καμπίνα μου, που θύμιζε μάλλον καμπίνα VIP/εκπροσώπου του επιτελείου του Barack Obama, αφού η ήρεμη δύναμη/leader του CruiseInn που ακούει στο όνομα Σταύρος Τσομπανίδης μας καλωσόρισε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οργανωτικής ομάδας, βρέθηκα στο σαλόνι όπου το κάθε μέλος θα αποκάλυπτε τα χαρτιά του, τον προορισμό που είχε βάλει ως στόχο να φτάσει μέσα από το CruiseInn. Κάπου εκεί ξεκινούσε και το δικό μου ταξίδι ως ένας διακριτικός δορυφόρος, ένα αόρατο αυτί στις συζητήσεις, τις διαμάχες, τις στιγμές ατελείωτου γέλιου και τις στιγμές σιωπής αυτής της ομάδας.

Λίγο πριν την απόβαση 

Η ζωή μέσα σε ένα κρουαζιερόπλοιο είναι επιεικώς περίεργη: Στον 9ο όροφο υπάρχει ένα ανοικτό μπαρ, μπροστά από μια μάλλον μικρή πισίνα, γύρω από στρατηγικά διατεταγμένα τραπέζια. Το προσωπικό του μπαρ μπορεί να περιγραφεί κυρίως ως μια ομάδα από βιονικά ανθρώπινα playmobil, που έχουν τερματίσει το παιχνίδι του multitasking, σερβίροντας ποτά και ροφήματα και παρουσιάζοντας ψυχαγωγικά δρώμενα και εκπαιδεύσεις επιβατών για το ενδεχόμενο ναυαγίου. Ο Παντελής, ο Οδυσσέας, η Μαρία, η Σουζάννα, ο Γιάννης, ο Νίκος, ο Δημήτρης, ο Αποστόλης, είναι τα πρώτα ονόματα, οι πρώτες ανήσυχες φυσιογνωμίες συμμετεχόντων που ξεχωρίζουν για την αγωνία τους, για τη διάθεση τους. H πρώτη αποβίβαση στη Μύκονο θα λειτουργήσει λυτρωτικά για πολλούς.

Το πρώτο 24ωρο στο πλοίο έχει αποδειχθεί μια αλλόκοτα όμορφη εμπειρία: Είναι ένα πολυτελές ξενοδοχείο πάνω στη θάλασσα. Ένας πολυφυλετικός μικρόκοσμος γεμάτος από εμπειρίες, γεύσεις και δρώμενα που για λίγο σε κάνει να ξεχνάς την αίσθηση της στεριάς. Όμως οι ομάδες του CruiseInn ανυπομονούν για την πρώτη στεριά, το πρώτο «ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΣ»  που βγαίνει σχεδόν λυτρωτικά από τους περισσότερους. Βγαίνοντας από το πλοίο, διαπιστώνω πως οι περισσότεροι έχουν ήδη εξαφανιστεί σε παραλίες, beach bars και σε ότι άλλο μαγικό και bigger than life έχει να προσφέρει αυτό το νησί. Το επόμενο πρωί, στο πρώτο κάλεσμα της ημέρας, οι περισσότερες ομάδες ακόμα προσπαθούν να ξυπνήσουν. Ο Σταύρος το αντιλαμβάνεται και από την πρώτη μας κουβέντα διαπιστώνω πως έχει νευριάσει. Το CruiseInn είναι άλλωστε, μια διαδρομή προς ένα στόχο καινοτομίας, που κρύβει πειρασμούς και απολαύσεις. Ποιος θα ενδώσει και ποιος θα προχωρήσει απερίσπαστος;

Στο Σαρακίνικο με τζιν

Η καθημερινότητα του να κάνεις ρεπορτάζ εκτός έδρας, περιλαμβάνει εκπλήξεις: Μπορείς πχ, να βρεθείς από το κέντρο μιας παρέας Μηλιών που διηγείται στιγμές από το παρελθόν και το παρόν του νησιού, στο Σαρακίνικο, την πιο μαγευτική παραλία του νησιού, έναν προορισμό βγαλμένο από κάποιο διαφορετικό πλανήτη, που ίσως αποικήσαμε κατά λάθος. Εκεί συνάντησα άτομα της οργανωτικής ομάδας του CruiseInn αλλά και μέντορες, σε μια κατάσταση ελεγχόμενης ευτυχίας και αγωνίας για τη συνέχεια του διαγωνισμού. Προσπαθώντας να εντοπίσω ένα κομμάτι δροσιάς μέσα από το μπλε τηγανητό παντεσπάνι που είχε κολλήσει στα πόδια μου, έβλεπα στα πρόσωπα του Χάρη, της Μαρίας και των υπόλοιπων παιδιών, μια κρυφή πίστη ότι κάτι δυνατό, κάτι φωτισμένο θα προκύψει από αυτό τον διαγωνισμό. Είχα ξεκινήσει να πιστεύω κι εγώ σ` εκείνους. Είχα ξεκινήσει επίσης να πιστεύω πως αυτό το τζιν παντελόνι έμοιαζε όντως με παντεσπάνι, από την κάψα των 39 βαθμών και πώς αν έμενα μια ώρα παραπάνω στο Σαρακίνικο, τα πόδια μου θα γίνονταν φλαμπέ!

And the Cruiseinnband played on

 

Στις καθημερινές μου σιωπηλές «εισβολές» στον 10ο όροφο του πλοίου, εκεί που γίνονταν οι ζυμώσεις, οι κάθε είδους συνεργασίες εντός των ομάδων, αλλά και εκτός, κάθε φορά που κάποιος μέντορας περνούσε από εκεί, διέκρινα πώς οι συμμετέχοντες του CruiseInn είχαν ξεκινήσει τα ταξίδια τους, ο καθένας προς μια δική του γραμμή τερματισμού: Για κάποιους αυτό ήταν ένα ψυχαγωγικό ταξίδι και παράλληλα μια μαθησιακή εμπειρία επιχειρηματικότητας, για κάποιους άλλους ένα σκαλί προς ένα καλύτερο μέλλον, προς μια μισάνοιχτη πόρτα που οδηγεί -γιατί όχι;- στη δημιουργία της πρώτης τους εταιρείας. Ο καθένας κάπου επιχειρούσε να πάει. Λίγο μετά τη Μύκονο, ο αγώνας είχε ξεκινήσει.

Η Cruiseinnband είναι η πρώτη ομάδα που μου τραβάει την προσοχή: Εδώ υπάρχει ένας tech genius που μιλάει υπερβολικά γρήγορα, ένας ατακαδόρος που σκαρώνει viral videos και μια μίνι κόντρα υποβόσκει ήδη μεταξύ τους. Υπάρχει και ένα επίσης ανερχόμενο φυντάνι του marketing, η οποία παράλληλα σκαρώνει ένα απολογιστικό video της κρουαζιέρας και κρυφά μέσα μου εύχομαι να καταφέρουν να κερδίσουν τα βραβεία. Είναι τα αγαπημένο μου αουτσάιντερ, μπροστά σε ομάδες όπως η “C” και η «Δήμητρα» που αποτελούνται από μικρούς στρατούς νέων επιχειρηματιών και φοιτητών-genius, που επικοινωνούν μεταξύ τους, όπως ένας μικρός στρατός με τον στρατηγό του.

Φεύγοντας από τη Σαντορίνη, ο ανταγωνισμός δείχνει σκληρός και όλες οι ομάδες δουλεύουν σκληρά. Ακόμα και τις στιγμές του φαγητού, ανάμεσα σε αυγά σκράμπλ με μανιτάρια και λαζάνια Ιρλανδίας με ελληνική χωριάτικη και μπριζόλες Βελγίου με σαρδέλες Γένοβας (δεν θυμάμαι ακριβώς τα ονόματα των φαγητών, ζητώ συγνώμη από τους μάγειρες), οι ομάδες επέμεναν να εργάζονται, να διαφωνούν, να διαφωνούν με τους μέντορες τους, να χαράσσουν νέους δρόμους στην ανάπτυξη της ιδέας τους, αργά το βράδυ, πίνοντας μια βότκα στο μπαρ, ή παρακολουθώντας στα κρυφά, τα latin lessons με μαθητές αεικίνητους ηλικιωμένους στο κατάστρωμα 9.

Λίγο πριν το Ηράκλειο

Photos: CruiseInn. Οδυσσέας Λαμτζίδης

Μια γνωριμία μου με μέλος της ομάδας, εξελίσσεται στη διήγηση μιας συγκινητικής ιστορίας ενός ανθρώπου που πάλεψε με διακρίσεις στο χώρο εργασίας, με διακρίσεις στον κοινωνικό του μικρόκοσμο, με μια δουλειά που δεν πήγαινε πουθενά, μέχρι να ακολουθήσει το δικό του δρόμο. Είναι μια από τις ιστορίες που με εμπνέουν, με συγκινούν στα κρυφά, καθώς επιχειρώ να παραμείνω πιστός στο στόχο μου, να αποτυπώσω μέσα από τις εκφράσεις και τις λέξεις των παιδιών, την πορεία του CruiseInn. Η Σαντορίνη είναι απλώς μαγική: Ένα απόκοσμο σύμπαν καφέ και μαύρης πέτρας, σαν ένας μετεωρίτης που έπεσε στη γη και έγινε σκαλοπάτι για να ξεκινήσεις να εξερευνείς την ομορφιά έξω απ`το σύμπαν των ανθρώπων. Δεν θα κρύψω από αυτό το κείμενο, ότι υπήρξε μια στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε σε ένα γυναικείο πρόσωπο, έξω από το κατάστρωμα 8 και ίσως αυτό να συνέβη από το διαρκές ταρακούνημα του πλοίου (που πλέον είχε γίνει συνήθεια), ίσως και να ήταν μια καρτ-ποστάλ μαγείας, κάτι ξαφνικό, από αυτά που μπορούν να συμβούν όταν οι άνθρωποι έρχονται κοντά.

The Saints Are Coming

Παράλληλα από την επαφή μου με τις ομάδες των παιδιών, βρίσκομαι κοντά στους μέντορες, στα μέλη της κριτικής επιτροπής, στο στρατόπεδο εκείνων που ήδη επιχειρούν και μοιάζουν να αγωνιούν, ίσως και περισσότερο από τα παιδιά. Αυτές οι ομάδες έχουν ακόμα πιο δύσκολο ρόλο: Καλούνται να ξεχωρίσουν τα ταλέντα. Και να γίνουν συνεργάτες, φίλοι και αυστηροί κριτές τους.

Δυο ντουέτα, οι άνθρωποι της Lancom και της Cisco/Logicom βρίσκονται διαρκώς στο 10ο όροφο για να κάνουν δύσκολες και απαιτητικές ερωτήσεις στα παιδιά και θα κρίνουν το έργο τους, ενώ η Δώρα και η Βάσω και η Δήμητρα και ο Χάρης, ανυπομονούν ίσως περισσότερο από όλους μας  για την ημέρα των παρουσιάσεων. Οι διαφωνίες, οι εντάσεις αλλά και οι αμήχανες σιωπές εκτυλίσσονται διαρκώς, με ρυθμό πολυβόλου. Είναι σαν ένα μικρό NBA, μόνο που εδώ δεν συναντάς power forward και shooting guard, αλλά tech geniuses και ανερχόμενα ταλέντα από τον επιχειρηματικό κόσμο και τα πανεπιστήμια. Ι love this game.

Μακριά από την Κρήτη

Το Ηράκλειο μοιάζει με μια μικρή Αθήνα. Οι εκτάσεις του είναι απέραντες και η μετακίνηση γίνεται μάλλον δύσκολα. Η κρητική κουζίνα, οι ντοπιολαλιές και η ανοιχτή χαμογελαστή καρδιά των ανθρώπων, σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα σπίτι που δεν έζησες ποτέ, όμως ήταν πάντα εκεί και σε περίμενε. Τα γυρίσματα διαρκούν πολλές ώρες και η ζέστη με γονατίζει. Ανυπομονώ να βρεθώ στο πλοίο, σχεδόν νοσταλγώ τις χαμογελαστές φάτσες των Κουβανών, των Ιαπώνων, των υπαλλήλων από κάθε σημείο του πλανήτη και των all inclusive ατελείωτων treats που χαρίζουν και συνεισφέρουν ώστε το ταξίδι να γίνει μαγικό. Ανυπομονώ επίσης, γιατί ο διαγωνισμός φτάνει προς το τέλος του. Πλησιάζει η ώρα των νικητών!

The Final Countdown

Τελευταία ημέρα στο Κουσάντασι, τελευταίο βράδυ και το τρέξιμο είναι ανελέητο. Προσπαθώ να διακρίνω μια κάποια αγωνία, ένα άγχος πριν από την ανακοίνωση του νικητή στα πρόσωπα των παιδιών, αλλά τζίφος: Όλοι μοιράζονται μια διακριτική ευτυχία, μια ευδαιμονία που δεν θέλουν να τελειώσει, το χαμόγελο της ένωσης προς ένα σκοπό που αξίζει, πονάει και είναι δύσκολος: Είναι ο δρόμος του επιχειρείν, του να γίνεις αυτόφωτος επιχειρηματίας. Η πορεία προς αυτό το στόχο είναι ακραία δύσκολη και ίσως βασανιστική και η επαφή με επαγγελματίες όπως ο Χάρης Τάκας (efood.gr), η Δήμητρα Βλάχου, οι Γιώργος Νώλης/Νίκος Ζαχαριάδης (Lancom) μπορεί να προσγειώσει κάποιους ανώμαλα και άλλους να εμπνεύσει προς ένα διαφορετικό δρόμο.

Η νίκη της ομάδας “C” και της «Δήμητρας», η νίκη της Ιωάννας στο video challenge της Celestyal, προκαλούν χαμόγελα και αποθέωση. Ο Γιάννης, ο Οδυσσέας και ο Χάρχας κερδίζουν πολλά χειροκροτήματα, το ίδιο και η Μαρία, ο Δημήτρης, ο Παντελής και το video που διαγωνίζεται για το efood challenge (με έπαθλο τη γνωριμία του νικητή με την ομάδα του efood και την διερεύνηση μιας συνεργασίας) προκαλεί ασταμάτητο γέλιο.

Γίνεται μια πραγματική γιορτή, μια επιβράβευση εκείνων που επέλεξαν να υπερπηδήσουν κάθε είδους comfort zone και μαζί με -μέχρι πρότινος- αγνώστους, να δημιουργήσουν κάτι νέο: Ένα προϊόν, μια ιδέα, μια συνεργασία ή μια φιλία.

Καθώς το CruiseInn φτάνει στο τέλος του και έχουμε πιει όλες τις μπύρες και τις βότκες αγκαλιά, ο ατομικός μου κυνισμός και η δυσπιστία προς διοργανώσεις τύπου hackathon, έχει γίνει σκόνη. Σε κάθε μου συνέντευξη με τα παιδιά, στα κρυφά εύχομαι αυτό που δημιούργησαν στο πλοίο, να συνεχίσει να υπάρχει και στη στεριά. Θα κρατήσω για το φινάλε, τα λόγια του μέντορα-superhero Τάσου Παγκάκη: Άμα δεν απλώσεις τα χέρια σου προς τον διπλανό σου, άμα δεν γελάσεις, δεν πιεις μαζί του μια μπύρα, αν δεν τσακωθείς, αν δεν δεις πέρα από το άτομο σου, δεν θα προχωρήσεις μπροστά.

Ίσως τελικά, ιστορία να γράφουν οι παρέες. Το πιστεύω!