Δεν αλλάζω τα ηχεία μου, ακόμα και για τον Alex Turner.

Οι επανενώσεις των συγκροτημάτων που σχηματίστηκαν και γνώρισαν δόξα και τιμές στα 90`s είναι ο πνεύμονας που χαρίζει βαθιές αναπνοές στη μουσική βιομηχανία ανά τον κόσμο.  Για τον κάθε ακροατή έχει αρκετά μεγαλύτερη αξία το να δει από κοντά ένα μουσικό είδωλο που επινόησε και τραγούδησε κομμάτια που συνόδεψαν  χωρισμούς, σχέσεις, καριέρες που άνοιξαν ή έκλεισαν άδοξα και φιλίες που επίσης πέρασαν από αντίστοιχους κύκλους, παρά το να ακούει στο ραδιόφωνο την εκάστοτε ποπ σταρ που μουρμουρίζει «Havana uh nana»  ή κάτι αντίστοιχο. Μερικές αξίες παραμένουν σταθερές, μερικά ηχεία, όπως εκείνα που φυλάνε τη μουσική των Στέρεο Νόβα ως ένα κειμήλιο εικόνων και χρωμάτων και αναμνήσεων που είτε ζήσαμε, είτε ονειρευτήκαμε πως ζήσαμε, δεν αλλάζουν ποτέ.   Γιατί όμως η συναυλιακή επιστροφή των Στέρεο Νόβα φέτος το καλοκαίρι, είναι η πιο σημαντική μουσική στιγμή της φετινής χρονιάς;

Γιατί μόνο εκείνοι έχουν μεταφράσει τόσο πιστά τις εικόνες και τα πρόσωπα της πόλης μας σε ήχους

Μικρό αγόρι, πάλι τρέχω μόνος

πιο γρήγορα απ’ το μυαλό, πιο γρήγορα απ’ το νόμο

ενώ μέσα στο κρύο άλλος ένας περιμένει

την αγάπη, τον οίκτο, ένα ξένο παντελόνι

όλοι είμαστε από σάρκα και αίμα

μα υποκρινόμαστε αγαπώντας περισσότερο το ψέμα

κι αυτή η φωτιά που μέσα μας ανάβει

μας σβήνει στη σιωπή και στο χώμα μάς θάβει

είναι ένας τρόπος να μεγαλώνουν οι πόλεις

οι ταξικές διαφορές, ο ρατσισμός και οι φόροι

χωρίς να το ξέρουμε είμαστε δεμένοι

σ’ ένα σύστημα που κανείς δεν καταλαβαίνει

μα δε θα ‘μαι για πάντα κοινωνικό μηδέν

εκεί με κατέταξες, πιο κάτω με πέταξες

όμως αυτός είναι ο καιρός μου, τώρα ξέρω τι θέλω

ένα μαύρο τριαντάφυλλο και τη δύναμη για να παλεύω

 (Στέρεο Νόβα, Μικρό Αγόρι)

Γιατί η ιστορία διαρκώς επαναλαμβάνεται

Ζούμε σε μια εποχή όπου θεολογικοί ταλιμπάν και ακροδεξιές καρικατούρες δίνουν εθνοπατριωτικά show για το όνομα της Μακεδονίας, ένας με το όνομα Μητσοτάκης κι ένας που μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου κατευθύνουν τους λαούς τους προς μια (ανούσια) σύγκρουση, η αστική τέχνη διώκεται από τους προαναφερθέντες ταλιμπάν και άλλα παρακμιακά στοιχεία, ο φασισμός έχει το δικό του brand που έχει εγκατασταθεί στη βουλή,  και το lifestyle ζει τη δική του ονειρική νιρβάνα σε ένα κόσμο παράλληλο, που δεν είναι καν αστείος, που  δεν αφορά και δεν αγγίζει καμία γήινη φιγούρα αυτής της πόλης.

Τι έχει αλλάξει από τις αρχές των `90s, όταν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι Στέρεο Νόβα, πέρα από την εξέλιξη της τεχνολογίας, το διαφορετικό νόμισμα των συναλλαγών και την αναγκαστική «εξορία» εκείνων που δεν αντέχουν την ασφυξία της επιβίωσης στην Αθήνα; Μήπως τελικά η Κρίση πάντα υπήρχε και σήμερα μόνο την αντικρίζουμε στο πραγματικό της πρόσωπο; Μήπως η ιστορία απλώς επαναλαμβάνεται, πιο κυνική και πιο πικρόχολη από ποτέ;

Γιατί κάτι πρέπει να μας ενώσει ξανά με τους φίλους μας (όπου κι αν βρίσκονται)

Κανένας κομματικός στρατός, καμία κλίκα από χρωματιστές καρικατούρες που επιδίδονται σε ακατάσχετο pr, καμία γκόμενα ή γκόμενος που δεν άντεξε στα δύσκολα, κανένας τους δεν μπορεί να συγκριθεί με τους φίλους και τις φίλες μας, τους ανθρώπους που μοιραστήκαμε το ίδιο κρεββάτι και το ίδιο ξημέρωμα, μεθυσμένοι και γελασμένοι.  Οι φίλοι μας, από το Λονδίνο, το Καναδά, το Περιστέρι, τα Εξάρχεια ή την Αμφιάλη, θα είναι εκεί. Το είπαμε στο messenger άλλωστε.

Η ποίηση που δημιουργεί και ο κυνισμός που καταστρέφει

«Κάθε ένας που διαθέτει το αιρετικό θράσος να ρωτήσει έναν είρωνα τι αξίες πρεσβεύει,, καταλήγει να δίνει στους γύρω του την εντύπωση ενός ενοχλητικού, υστερικού ατόμου. Κι όμως εκεί ξεκινάει η καταπίεση που ασκεί η ιδρυματοποιημένη ειρωνεία, η ικανότητα κάποιων να υποβαθμίζουν μια ερώτηση χωρίς να δίνουν καμία σημασία στο κεντρικό θέμα της, είναι μια μορφή τυραννίας.» (David Foster Wallace)

Σήμερα οι ήρωες των τηλεοπτικών σειρών με το “meta” χιούμορ τους απευθύνονται στο τηλεοπτικό κοινό και του κλείνουν το μάτι, δημιουργούνται «ενημερωτικά» site που τρολάρουν τα ενημερωτικά site, αντί-ρομαντικές κωμωδίες, videoclip  με γυμνούς κώλους που τσουγκρίζουν μεταξύ τους και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα pop δημιουργιών που υπάρχουν μόνο για να αναδεκνύουν με το κυνικό μεγεθυντικό τους φακό ότι όλα γύρω μας είναι χωρίς ελπίδα/νόημα/αξία. Η αίρεση που κανείς δεν θέλει να ανήκει είναι η ποίηση, αυτή που δεν γράφεται με καλογυαλισμένα όμορφα λόγια, αλλά με γυμνές λέξεις σαν καρφιά, πουν απαντούν σε κάθε «δύσκολή» ερώτηση. Αυτή είναι η ποίηση που λείπει από την Αθήνα του 2018. Αυτοί είναι οι Στέρεο Νόβα.