Μια ματιά στο έργο του Φοίβου Δεληβορία, λίγο πριν τη 2η σεζόν της «Ταράτσας του Φοίβου».

Όταν ένας δημιουργός καταφέρνει να πλάθει δικούς του φαντασιακούς κόσμους, έχοντας ως πρώτη ύλη καθημερινά πρόσωπα, τότε είναι σίγουρα ένας αρκετά ικανός δημιουργός. Όταν όμως αυτοί οι φαντασιακοί κόσμοι, καταφέρνουν και βρίσκονται σε διαρκή επαφή με μια σκληρή πραγματικότητα, κυνικών και ενίοτε κενών ανθρώπινων σχέσεων, τότε αναφερόμαστε σε κάτι πολύ ξεχωριστό, όπως το έργο του Woody Allen, του Tom Waits, αλλά και του Φοίβου Δεληβοριά. Τι σημαίνει όμως αυτό:

Θα ΄θελα να ‘μουνα εκεί

Στη στριμωγμένη Κυριακή

των καλεσμένων της μαμάς σου

 Ξεγλιστρούσες από το σαλόνι

Πήγαινες μέσα μόνη

Κι ο ουρανός έπαιζε άλλη μουσική (Θα`θελα να μουνα εκεί, Φοίβος Δεληβοριάς)

Στο παραπάνω κομμάτι, ο Φοίβος βρίσκεται αντιμέτωπος με το πρόσωπο εκείνης που επιθυμεί, το αναλύει χωρίς να το ανυψώνει στη σφαίρα του ιδανικού, εντοπίζει τη μοναξιά του, πιάνει διάλογο μαζί της, αναζητά μια αλήθεια, κάτι πραγματικό, στο οποίο μπορεί και θέλει να λάβει μέρος.

Από το κορίτσι του «Αφού Δε Μ`Αγαπάς» που χορεύει νησιώτικά στις ντισκοτέκ, τη σερβιτόρα στο «Χάλια» που χαρίζει φώς στην μαυρίλα ενός θαμώνα (αν και η δική της ζωή είναι ακόμα πιο σκοτεινή), μέχρι την μέτρια και safe καθημερινότητα μιας συμβίωσης στο “Ο.Κ» o κόσμος των τραγουδιών του Φοίβου φαίνεται μαγικός και ίσως να σε απογειώνει, λίγο πριν προβάλλει κάθε ψεγάδι των ηρώων του μέσα από ένα viewmaster σκληρού ρεαλισμού.

Αντίστοιχες εικόνες επικρατούν και σε μη ερωτικά τραγούδια, όπως ο «Μπάσταρδος Γιός» και ο «Σκύλος στο Κολωνάκι»: Στο πρώτο αφηγείται εικόνες και στιγμές μιας ζωής μαγικής, μια πανδαισία ήχων και εικόνων που μοιάζει να εξαφανίστηκε χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να μας αφήσει κάτι χειροπιαστό, που να συνδέει το χθες με το μέλλον. Στο «Σκύλο», ξεδιπλώνεται η πλημμυρισμένη από lifestyle καθημερινότητα των 90`s, μέσα από εικόνες οικίες σε εμάς μέχρι σήμερα, μέσα από τα μάτια ενός σκύλου που επίσης, εντοπίζει και θρηνεί σιωπηλά την ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Σήμερα, αυτή η ματαιοδοξία λέγεται πως επικρατεί κυρίως στη γενιά των millennials, των 20-30somethings, που αναζητούν διαρκώς εφήμερες σχέσεις μέσα από dating apps, έχοντας απαξιώσει τον ρομαντισμό ως μια συνθήκη που απαιτεί να επενδύσεις πολλά, με αβέβαιη απόσβεση. Γενικώς, οι millennials είναι μια γενιά που κατηγορείται για πολλά από τα δεινά αυτού του κόσμου. Αλλά ακόμα και οι millenials, χρεάζονται τα «αυγά»:

«Μου θυμίζει ένα παλιό αστείο: Άντρας μπαίνει στο γραφείο ενός ψυχιάτρου και του λέει; «Γιατρέ μου, ο αδελφός μου τρελάθηκε! Νομίζει πως είναι κότα.» Και ο γιατρός του απαντά: «Γιατί δεν τον έφερες να τον δω;» Και λέει: «Θα τον έφερνα, αλλά χρειάζομαι τα αυγά».  Αυτο είναι για μένα οι σχέσεις. Είναι τρελές, παράλογες τελειώς, αλλά συνεχίζουμε να τις αναζητούμε, γιατί χρειαζόμαστε τα αυγά.»

(Woody Allen, «Αnnie Hall»)